III SA/Kr 139/18

1 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2018 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 19 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania przed organem I instancji postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych. Opisując swoją sytuację rodzinną zakreśliła rubrykę 6. Zadeklarowała dom o powierzchni [...] m2 i [...] arową nieruchomość. Zadeklarowała brak innych nieruchomości, zasobów, przedmiotów wartościowych. Swoje dochody określiła na [...] zł emerytury. Uzasadniając swoje starania podniosła, że nie ma środków na pokrycie wpisu od skargi o który została wezwana. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki wskazała, że miesięcznie przeznacza na gaz [...] zł, na prąd [...], ubezpieczenie osobiste [...] zł, telefon [...] zł, bilety [...] zł, na lekarstwa [...] zł, śmieci [...] zł. Do tego dochodzą płatności roczne na opał [...] zł, podatek [...] zł. Resztę pochłaniają bieżące wydatki na żywność i środki czystości. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sadowych (art. 245 §3 ppsa) o ile nie jest w stanie pokryć tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Skarżąca złożył wymagane oświadczenie. Jest ono wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżąca nie jawie się jako osoba zamożna. Podstawę jej utrzymania stanowi skromna emerytura. Z zasad doświadczenie życiowego wynika zaś, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie ma do dyspozycji po opłacaniu wykazanych zobowiązań i stałych wydatków wystarczają co najwyżej na opędzenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych co zresztą skarżącą akcentuje. Okoliczność, że do skarżącej należy wykazany dom i nieruchomość nie przekreślają jej starań. Chociaż bowiem potencjalnie posiadają określoną wartość sprzedażną lub podkładową to jednak trudno wymagać od skarżącej zbycia lub obciążenia tego majątku celem pozyskania środków na opłacenie kosztów sądowych albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłby w podstawę egzystencji skarżącej. Uwzględniając to wszystko, udzielono więc skarżącej zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.