III SA/Kr 1399/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. R. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Wojewody z dnia 30 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał uwidocznił brak osób z którymi pozostawałby we wspólnym gospodarstwie domowym. Określając swój majątek uwidocznił, że w jego skład wchodzi tylko 34 metrowe mieszkanie komunalne. Nie posiada zasobów pieniężnych a z przedmiotów wartościowych samochód marki Ford Fokus z 2005 r. jak powiada uszkodzony o wartości ok. 13 tyś. zł. Swoje miesięczne dochody skarżący oszacował na kwotę 720 zł zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że od czerwca bieżącego roku jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna i utrzymuje się z zasiłku w wysokości 700 zł. Podniósł, że cały czas od 2005 r. pozostaje w leczeniu psychiatrycznym w związku z czym w okresie pomiędzy lutym a majem 2011 r. przebywał na dziennym oddziale szpitalnym. Ponadto od 2008 r. leczy się na nadciśnienie tętnicze a od marca 2011 r. także na guzy tarczycy. Koszty lekarstw i opłat lekarzy specjalistów oszacował na kwotę ok. 500 zł. Do wniosku dołączył kopię decyzji uznającej skarżącego za osobę bezrobotną. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa Oświadczenie to obrazuje, że mimo posiadanego majątku w postaci wykazanego samochodu osobowego skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez własnego mieszkania, bezrobotną, borykającą się z problemami zdrowotnymi. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen i usług oraz wykazanych kosztach leczenia środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają ledwo co na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania środków na uiszczenie kosztów sądowych jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Okoliczność, że do skarżącego należy wykazany samochód nie zmienia przyjętego punktu widzenia. chociaż bowiem posiada on określoną wartość sprzedażną to jednak nie można tracić z pola widzenia, że osoba borykająca się z problemami zdrowotnymi powinna dysponować pewnym zabezpieczeniem na wypadek jakichś poważniejszych powikłań nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do służby zdrowia. Pozostaje bowiem cały szereg kosztów dodatkowych choćby na część leków nierefundowanych czy zaordynowanej diety. Biorąc to pod uwagę udzielono zatem skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 i art. 255 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 i art. 245 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)