III SA/Kr 14/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B skargę oddala Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2009r. nr [...] orzekł o cofnięciu skarżącemu P. W. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B na okres roku, tj. od dnia 10 sierpnia 2009r. do dnia 10 sierpnia 2010 r. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 23 lipca 2009 r. do organu wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 23 lutego 2009 r. sygn. akt [...] wraz z wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt [...]. W wyroku orzeczono wobec P. W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz rowerów na okres jednego roku, jednocześnie zobowiązując skarżącego do zwrotu uprawnień do kierowania pojazdami. W dniu 10 sierpnia 2009 r. P. W. zwrócił prawo jazdy do Urzędu. Po upływie orzeczonego środka karnego, którego początek liczy się od dnia zwrotu prawa jazdy, tj. od dnia 10 sierpnia 2009 r. a koniec upływa z dniem 10 sierpnia 2010 r. P. W. może ubiegać się o zwrot uprawnienia. P. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym przyjęciu początku biegu okresu, na jaki cofnięte zostało uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi. Wskazując na powyższe wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi na okres jednego roku począwszy od dnia 17 czerwca 2009 r. Skarżący podniósł, że wyrok Sądu Okręgowego z dniem wydania stał się prawomocny. Od tego też dnia rozpoczął bieg stosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz rowerów. W wyroku skarżący został również zobowiązany do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów. W treści wyroku nie została wskazana data, w jakiej dokument ma zostać zwrócony. Wyroki Sądu Okręgowego i Rejonowego wypłynęły do organu w dniu 23 lipca 2009r. Pomimo treści wyroku organ nie wezwał skarżącego do zwrócenia dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. W dniu 10 sierpnia 2009 r. skarżący złożył prawo jazdy w organie. Organ wskazał, iż uprawnienie do prowadzenia pojazdów silnikowych zostało cofnięte na okres jednego roku począwszy od dnia 10 sierpnia 2009 r. Ustalenie daty początku biegu stosowania środka karnego jest nieprawidłowe. Sąd tytułem środka karnego orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zakaz ten biegnie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Do organu skarżący zwrócił jedynie dokument potwierdzający posiadanie przez skarżącego uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Z żadnego przepisu prawa karnego nie wynika, by organ administracji mógł ustalać, od kiedy ma biec środek karny, bowiem leży to w gestii sądu karnego. Skarżący podkreślił, iż od dnia wydania wyroku przez Sąd Okręgowy nie prowadził pojazdów mechanicznych. Pomimo tego, że organ otrzymał wyrok Sądu Okręgowego w dniu 23 lipca 2009 r., do dnia zwrócenia przez skarżącego prawa jazdy nie został przez organ wezwany czy poinformowany o wpłynięciu wyroku i konieczności zwrócenia prawa jazdy. Skoro w wyroku nie została wskazana data, w której miał dokonać zwrotu prawa jazdy, tym bardziej organ nie może dokonywać jego wykładni czy też interpretacji, od kiedy ma być liczony termin biegu cofnięcia uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 października 2009 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że przesłanki, które uzasadniają wydanie decyzji o cofnięciu prawa jazdy, co do zasady zostały określone w art. 140 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Ustawodawca w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy w art. 182 § 2 określił samodzielną przesłankę dla wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem. Zgodnie z art. 182 § 1 k.k.w. w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. Zgodnie zaś z § 2 tego artykułu organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z akt sprawy wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt [...] uznano skarżącego za winnego popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 178a §2 Kodeksu karnego i za to orzeczono w stosunku do niego m.in. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz rowerów na okres jednego roku, jednocześnie zobowiązując stronę do zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy, utrzymał w/w wyrok Sądu Rejonowego w mocy. Powyższe wyroki, jak na nich zaznaczono, są prawomocne i wykonalne z dniem 16 czerwca 2009 r. Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt [...] wraz z wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt [...] zostały, zgodnie z dyspozycją art. 182 § 1 k.k.w., przesłane do organu l instancji celem wykonania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez właściwy organ administracji publicznej. Organ odwoławczy podzielając ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji wskazał, że wezwaniem z dnia 6 sierpnia 2009 r. organ l instancji wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień, wskazując, iż należy zgłosić się niezwłocznie z dowodem osobistym i prawem jazdy. Wezwanie zostało doręczone w dniu 10 sierpnia 2009 r. pełnoletniemu domownikowi skarżącego (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania). W dniu 10 sierpnia 2009 r. skarżący złożył prawo jazdy kat. B nr [...], wydane na blankiecie [...], w związku z orzeczonym przez Sąd Rejonowy środkiem karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres jednego roku. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu l instancji jest prawidłowa. Zgodnie z art. 43 § 2 k.k. pozbawienie praw publicznych, obowiązek lub zakaz (a zatem m.in. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych) obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Jednakże zgodnie z treścią art. 43 § 3 kodeksu karnego - orzekając zakaz określony w art. 42 kodeksu karnego (zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych), sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu; do chwili wykonania obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. W konsekwencji organ l instancji prawidłowo określił początek biegu zakazu na dzień, w którym strona zwróciła dokument prawa jazdy. Powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. P. W. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżył decyzję w całości i zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a to: art. 182 § 2 k.k.w. przez jego błędną wykładnię i cofnięcie uprawnienia do prowadzenia pojazdu w okresie, który nie wynika z treści orzeczenia sądowego, 2. przepisów postępowania: art. 7 i 77 k.p.a. przez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które doprowadziło do niewłaściwych ustaleń w zakresie ustalenia początku biegu rocznego terminu, w którym wykonywany jest sądowy zakaz prowadzenia pojazdów. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący powtórzył argumentację z odwołania. Zwrócił uwagę na to, iż nie został poinformowany o przesłaniu wyroku do organu, jak również organ nie wezwał go do zwrotu prawa jazdy, a skarżący uczynił to samodzielnie. Wiedząc jednak o treści wyroku sądu II instancji stosownie do jego treści od dnia 19 czerwca 2009 r. nie prowadził pojazdów mechanicznych. Zdaniem skarżącego, cofnięcie uprawnienia do prowadzenia pojazdów i w związku z tym zwrot dokumentu prawa jazdy jest w tym wypadku wtórne do treści zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ustalenie innej daty, na jaki cofnięto uprawnienie do prowadzenia pojazdów, niż to wynika z treści wyroku sądu karnego spowodować może powstanie sytuacji, w której zakaz prowadzenia pojazdów zakończy swój bieg, a skarżący nie będzie posiadał jedynie dokumentu stwierdzającego uprawnienie do prowadzenia pojazdów. W takim wypadku środek karny stosowany będzie przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, a to jest sprzeczne z treścią wyroku na mocy którego zastosowany został zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wskazując na te okoliczności skarżący stwierdził, iż przeprowadzona wykładnia nie jest prawidłowa. Sąd karny orzekł, iż jest zobowiązany do zwrotu prawa jazdy bez wskazania konkretnej daty wykonania tego obowiązku. Czyniąc zadość wyrokowi od dnia 19 czerwca 2009 r. nie prowadził pojazdów mechanicznych i niezrozumiałym jest dla niego przyjęcie, iż wskazanie innej daty niż w wyroku karnym ma na celu uniknięcie fikcji zakazu orzeczonego środka karnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt postępowania administracyjnego wynika, że Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 23 lutego 2009r. sygn. akt [...] uznał P. W. za winnego przestępstwa z art. 178a § 2 kodeksu karnego. W wyroku na mocy art. 42 §1 i 2 k.k. oraz art. 43 §1 i §3 k.k. orzeczono wobec P. W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz rowerów na okres jednego roku, jednocześnie zobowiązując skarżącego do zwrotu uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009r. sygn. Akt [...], uznał apelację skarżącego za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymując w mocy. W dniu 23 lipca 2009 r. do Urzędu Miasta wpłynęły powyższe wyroki. W dniu 10 sierpnia 2009r. skarżący zwrócił prawo jazdy do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie poddanej kontroli Sądu dotyczy początkowej daty okresu cofnięcia skarżącemu P. W. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B wynikającego z orzeczonego przez sąd karny środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz rowerów na okres jednego roku, jednocześnie zobowiązującym skarżącego do zwrotu uprawnień do kierowania pojazdami. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr.98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej k.p.a., normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (art. 1). Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Zawarta w art. 6 zasada ogólna jest określana w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowym, jako zasada praworządności lub jako zasada legalności. Zasadę praworządności stosowania prawa przez organy administracji publicznej oznacza zgodność z normami (przepisami) prawa obowiązującego. Do norm tych należą w szczególności normy prawa materialnego stosowane przez organ administracji publicznej (podstawa normatywna decyzji) i normy proceduralne regulujące poszczególne fazy postępowania. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 kpa). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art.80 kpa). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art.107 §3 kpa). Zgodnie z treścią art. 138 § 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§2). Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania odwoławczego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r., nr 88 , poz. 553 ze zm.) zwana dalej k.k., w katalogu środków karnych przewiduje m.in. zakaz prowadzenia pojazdów (art. 39 pkt 3 k.k.). Zgodnie z treścią art. 42 § 1 k.k., Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności, jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. § 2. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177. Prawidłowo zdaniem Sądu, organy przyjęły, że zgodnie z art. 43 § 2 k.k. - pozbawienie praw publicznych, obowiązek lub zakaz (a zatem m.in. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych) obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Jednak zgodnie z treścią art. 43 § 3 k.k. - orzekając zakaz określony w art. 42 k.k. (zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych), sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu; do chwili wykonania obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że orzeczony zakaz obowiązuje, mimo że okres, na jaki go orzeczono, nie biegnie do chwili zwrotu przez skazanego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.11.2008r., sygn. I OSK 1457/07, LEX nr 525955). Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r., nr 90, poz. 557 z późn. zm.) zwana dalej k.w.w. w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. (...). Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z akt sprawy poddanej kontroli Sądu wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt [...] uznano skarżącego za winnego popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 178a §2 k.k. i za to orzeczono w stosunku do niego m.in. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz rowerów na okres jednego roku. Jednocześnie Sąd zobowiązał skarżącego do zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. Akt [...] Sąd Okręgowy, utrzymał w/w wyrok Sądu Rejonowego w mocy. Powyższe wyroki, jak na nich zaznaczono, są prawomocne i wykonalne z dniem 16 czerwca 2009 r. Z akt sprawy wynika również, że powyższy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt [...] wraz z wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt [...] zostały, zgodnie z dyspozycją art. 182 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, przesłane do organu l instancji celem wykonania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez właściwy organ administracji publicznej. Organ l instancji wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień osobiście w Referacie Postępowań Administracyjnych Urzędu Miasta, wskazując, iż do UM należy zgłosić się niezwłocznie z dowodem osobistym i prawem jazdy. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 10 sierpnia 2009 r. Ponadto jak wynika z akt sprawy w dniu 10 sierpnia 2009 r. skarżący stawił się w Referacie Postępowań Administracyjnych Urzędu Miasta i złożył do akt prawo jazdy kat. B nr [...], wydane na blankiecie [...], w związku z orzeczonym przez Sąd Rejonowy środkiem karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres jednego roku. Przepisy k.k.w. mogą stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej, chociaż przepisy te nie należą do systemu prawa administracyjnego. Nie jest, bowiem istotne, w jakim akcie prawa została zamieszczona określona norma prawna, lecz to, czy z danego przepisu można wywieść normę prawa materialnego mogącą stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Decyzje wydawane na podstawie art. 182 § 2 k.k.w. muszą określać ramy czasowe wyznaczone datami - od wskazanej przez sąd daty początkowej okresu wykonywania środka karnego do jego daty końcowej, w związku z art. 2 pkt 10 k.k.w. przez organ administracji publicznej występujący w postępowaniu karnym wykonawczym, jako inny organ uprawniony przez ustawę do wykonywania orzeczeń. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy i przytoczone wyżej przepisy prawa, zdaniem Sądu, organ l instancji prawidłowo określił początek biegu zakazu na dzień, w którym skarżący zwrócił dokument prawa jazdy. W związku z powyższym w ocenie Sądu, trafnie Kolegium też przyjęło, ze zasadne było orzeczenie o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, na okres 1 roku począwszy od dnia 10 sierpnia 2009 r. do dnia 10 sierpnia 2010 r. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.