III SA/Kr 140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka W dniu 27 stycznia 2014 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek skarżącego G. P. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, iż skarżący ma 60 lat i jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym przyznanym na stałe. Skarżący otrzymuje zasiłek stały z MOPS w wysokości 529 zł. Skarżący podał, że choruje, a na lekarstwa wydaje miesięcznie ok. 100 zł. Skarżący mieszka w hotelu robotniczym i za pokój płaci 620 zł za miesiąc. Skarżący podał, że jest właścicielem piętra w starej kamienicy, jednak czynsz zajął komornik na poczet zaległości alimentacyjnych w wysokości 140 tys. zł i przekazuje dzieciom. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 140/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił ustanowienia adwokata. Sąd stwierdził, że ujawnione prze skarżącego dochody nie pokrywają faktycznie ponoszonych przez niego wydatków. Zdaniem Sądu, oznacza to, że skarżący korzysta z innych źródeł dochodu, których nie chce ujawnić i dlatego jego wniosek o ustanowienie adwokata nie mógł zostać uwzględniony. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OZ 614/14, wydanym na skutek wniesienia przez skarżącego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Zdaniem NSA, WSA w Krakowie nie wyjaśnił w sposób dokładny sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego. Pismem z dnia 27 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał skarżącego o nadesłanie dokumentów dotyczących zobowiązań alimentacyjnych, umów najmu należących do niego lokali mieszczących się w kamienicy w L, dowodów wpłaty za mieszkanie w hotelu robotniczym i wyjaśnienie skąd ma środki na pokrycie tych należności, wyciągów z rachunku bankowego, oraz wyjaśnienie, czy otrzymuje jakąś pomoc z organizacji kościelnych lub z innych organizacji charytatywnych, a jeżeli tak to w jakiej formie i w jakiej wysokości oraz nadesłanie dokumentów związanych z tą pomocą. W odpowiedzi skarżący nadesłał zaświadczenia komornika sądowego o wysokości jego zaległości alimentacyjnych, umowę najmu lokalu mieszkalnego, faktury za pobyt w hotelu oraz wyciągi z rachunku bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności: "Art. 245. § 1. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. § 2. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. § 3. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego." "Art. 246. § 1. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny." Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem stronom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. W ocenie Sądu skarżący wykazał, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż z treści złożonego przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego jest bardzo trudna. Jest on osobą samotną, niepełnosprawną, cierpiącą na przewlekłe schorzenia. Korzysta z pomocy społecznej oraz takich instytucji, jak Caritas Archidiecezji [...] oraz Arcybractwo [...]. Jego jedynym dochodem jest zasiłek stały z MOPS w wysokości 529 zł. Wnioskodawca nie dysponuje żadnymi oszczędności, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Dochody z najmu nieruchomości, której skarżący jest współwłaścicielem, zostały zajęte przez komornika na spłatę zadłużenia alimentacyjnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz treść art. 246 § 1 p.p.s.a i art. 260 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.