III SA/Kr 1402/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego B. I. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt. III SA/Kr 1402/11 w sprawie ze skargi K. J. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty należności z tytułu równoważnika pieniężnego postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla skarżącego radca prawny z urzędu (k. 109 i n.) wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenas B. I. (k. 125) w sporządzonej skardze kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2012 r. wniosła m.in. o zasądzenie kosztów procesu w tym zastępstwa procesowego z uwzględnieniem kwoty podatku VAT, według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że skarżący nie poniósł kosztów zastępstwa procesowego w całości ani w części (k. 130). Postanowieniem z dnia 11 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną strony podnosząc, że została ona złożona po upływie terminu do jej wniesienia i nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 stycznia 2013 r. (k. 185-186) oddalił zaś zażalenie strony (k. 171) wskazując, że skoro skarga kasacyjna została złożona po upływie ustawowego terminu a ustanowiony dla strony pełnomocnik z urzędu nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, to prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku należy uznać, że zostało ono złożone przez radcę prawną. Nie oznacza to jednak automatycznie, że zachodzą podstawy do przyznania jej wynagrodzenia. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że przepis §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) cytowanego rozporządzenia przewiduje możliwość przyznania radcy prawnemu wynagrodzenia za "sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej". W realiach niniejszej sprawy wyznaczona radca prawny skargę kasacyjną co prawda sporządziła ale jej nie wniosła. Przez "wniesienie" skargi kasacyjnej należy bowiem rozumieć skuteczne nadanie jej biegu a nie złożenie pisma procesowego w sądzie. Zgodnie zaś z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II FZ 143/10 "pomoc prawna świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie stanowi podstawy do przyznania wynagrodzenia". Mając na uwadze powyższe orzeczono więc jak w sentencji.