III SA/Kr 1404/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2012 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne skargę oddala Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] skierował skarżącego M. M. na badania psychologiczne, w związku przekroczeniem liczby 24 punktów, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W toku postępowania ustalono, że w okresie od dnia 29 października 2009 r. do dnia 14 października 2010r. S. M. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, poprzez niezastosowanie się do znaku "zakaz wjazdu", znajdujący się przy ul. Z w P, otrzymując łącznie 28 punktów. W odwołaniu S. M. domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania. Zdaniem skarżącego niezasadnym było ukaranie go punktami karnymi za nie zastosowanie się do znaku "zakazu wjazdu", ponieważ przedmiotowy znak zakazu został umieszczony na prywatnej drodze w P, której jest współwłaścicielem. Nadto przedstawił wyrok Sądu Okręgowego z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt [...], w którym Sąd Okręgowy uchylił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, polecając Sądowi Rejonowemu ustalić status drogi, na której ustawiony jest przedmiotowy znak "zakazu wjazdu". Komendant Wojewódzki Policji decyzja z dnia 10 października 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zawarte w odwołaniu zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż z analizy dokumentacji zebranej w sprawie wynika, że wyrok Sądu Okręgowego sygn. Akt. [...] dotyczy naruszeń popełnionych w dniach 15, 16, 17 listopada 2010 r., podczas gdy wykroczenia popełnione w tych dniach nie były objęte wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2011 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych. Przekroczenie limitu 24 punków karnych nastąpiło w oparciu o wykroczenia, które skarżący popełnił w okresie od 29 października 2009 do 14 października 2010 r. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy nakładają na Policję obowiązek prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10. Kierowcy posiadający prawo jazdy powyżej jednego roku nie mogą przekroczyć 24 punktów karnych. Jeżeli jednak kierowca otrzyma 25 punktów i więcej, to należy go skierować na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji – czyli ponowny egzamin państwowy na prawo jazdy oraz badanie psychologiczne przeprowadzone w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania jej do ponownego rozpoznania, zarzucając jej: • naruszenia art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, jak również braku tych elementów w samym uzasadnieniu decyzji, tj. naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik spawy, • art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, przez jego zastosowanie, mimo braku do tego przesłanek. W uzasadnieniu skargi S. M. powtórzył argumenty uprzednio podnoszone w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Przed rozprawą skarżący przedłożył wyroki Sądu Rejonowego z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt [...] oraz sygn. akt [...], w którym został on uniewinniony od zarzutu popełnienia wykroczenia w dniach 24 maja 2011 r. i 14 lipca 2011 r. oraz w dniach 15. 16 i 17 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji ( innego aktu lub czynności ) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270), tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie. Bezspornym w sprawie jest, że S. M. w okresie od 29 października 2009 r. do 14 października 2010 r. dopuścił się wykroczeń, które skutkowały naliczeniem mu 28 punktów określonych w art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 05 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Stosownie do wspomnianego art. 130 ust. 1 policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W myśl ust. 2 art. 130 ustawy punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Bezspornym jest, że w przypadku skarżącego rok określony w powoływanym przepisie nie upłynął, bowiem pierwszego liczonego w tym cyklu wykroczenia skarżący dopuścił się 29 października 2009 r. a ostatniego 14 października 2010 r. Zgodnie zaś z ust. 3 wspomnianego przepisu kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Z ust. 4 art. 130 wynika natomiast, że Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji swoim rozporządzeniem dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 02 r., Nr 236, poz. 1998) uregulował wspomniane kwestie. Stosownie do regulacji § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. Za przedmiotowe wykroczenia skarżący został skazany prawomocnymi wyrokami wydanymi przez Sąd Rejonowy o sygn. akt: [...], [...] oraz [...]. Słusznie organ odwoławczy podkreślił, że przedłożony przez skarżącego wyrok Sądu Okręgowego sygn. akt [...], który dotyczył wykroczeń popełnionych w dniach 15, 16 i 17 listopada 2010 r., nie może wpłynąć na zmianę zaskarżonej decyzji, gdyż wykroczenia te nie zostały objęte przedmiotowym wnioskiem o skierowanie na badanie psychologiczne. Również dołączone do akt przez skarżącego wyroki Sądu Rejonowego z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt [...] oraz sygn. akt [...], w których został on uniewinniony od zarzutu popełnienia wykroczeń w dniach 24 maja 2011 r. i 14 lipca 2011 r. oraz w dniach 15. 16 i 17 listopada 2010 r. dotyczą wykroczeń, które nie zostały objęte wnioskiem o skierowanie na badanie psychologiczne. Zatem nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Natomiast skarżący nie wykazał, by zostały wzruszone wyroki Sąd Rejonowy o sygn. akt: [...], [...]0 oraz [...], na mocy których skarżący został prawomocnie skazany za popełnienie wykroczeń objętych niniejszym wnioskiem o skierowanie na badanie psychologiczne. W wypadku gdyby skarżącemu udało się doprowadzić do wzruszenia tych wyroków, stanowić to będzie podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. W konsekwencji skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi