III SA/Kr 1416/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. R. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skarg J. J. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: przyznać z sum budżetowych pozostających do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokatowi M. R. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Ustanowiony dla strony adwokat (k. 35, 98), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas M. K. (k. 45, 108) za czynności podjęte przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie otrzymała stosowne wynagrodzenie (vide: wyrok k. 123). Po wyroku przedstawił zaś sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, wnosząc jednocześnie o "zasądzenie kosztów za pomoc prawną udzieloną z urzędu w związku ze sporządzeniem niniejszej opinii, nieopłaconą w całości ani w części, według norm prawem przewidzianych za każdą z połączonych spraw (III SA/Kr 1416/16 i III SA/Kr 1417/16)" . Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wobec tego, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem datowanej na dzień 25 kwietnia 2017 r. opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony 27 kwietnia 2017 r., więc zasady te precyzuje obowiązujące od dnia 2 listopada 2016 r. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1714). Nie ulega przy tym wątpliwości, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2017 r. sygn. j.w. zakończył postępowanie w danej tj. pierwszej instancji (§22). Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §3 obowiązującego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można przyjąć, że wyznaczony adwokat złożył takie oświadczenie. Za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu adwokatowi, przysługuje opłata w wysokości 120 zł stosownie do §21 ust. 1 pkt. 2 lit. b) cyt. rozporządzenia. Kwota ta stanowi bowiem 50% opłaty określonej w §21 pkt. 1 lit. c) cyt. rozporządzenia. Z uwagi jednak na dokonane połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (k. 122) ustalona opłata ulega zwielokrotnieniu do kwoty 240 zł (z wyliczenia 120x2=240). Zdaniem NSA sprawy te nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08) gdyż połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08). Na mocy §4 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.