III SA/Kr 1421/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. sprawy ze skarg K. Ś. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. skargi oddala, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokat J. W. – P., Kancelaria Adwokacka w K, al. [...], kwotę 960,- zł (słownie: dziewięćset sześćdziesiąt złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniami z dnia 30 czerwca 2014 r. działając na podstawie art. 134 oraz art. 129 § 2 k.p.a. orzekło odpowiednio: - w postanowieniu nr [...] stwierdziło że odwołanie K. Ś. (dalej: skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] orzekającej o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup materiałów budowlanych do ocieplenia łazienki, zostało wniesione z uchybieniem terminu, - w postanowieniu nr [...] stwierdziło że odwołanie K. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] orzekającej o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego w kwocie 300 zł, zostało wniesione z uchybieniem terminu, - w postanowieniu nr [...] stwierdziło że odwołanie K. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] orzekającej o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na pokrycie zaległości opłat czynszowych, zostało wniesione z uchybieniem terminu, - w postanowieniu nr [...] stwierdziło że odwołanie K. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] orzekającej o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na pokrycie różnicy między kwotą czynszu, a kwotą zasiłku celowego na czynsz otrzymaną w maju 2013 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu, Powyższe postanowienia zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Odwołania od powyżej opisanych decyzji Prezydenta Miasta K. Ś. złożył osobiście w dniu 14 marca 2014 r. Wniosek skarżącego nie zawierał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone decyzje zostały prawidłowo doręczone skarżącemu odpowiednio: - w dniu 21 czerwca 2013 r. (decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...]) – zatem termin do wniesienia odwołaniu upłynął w dniu 6 lipca 2013 r., - w dniu 21 czerwca 2013 r. (decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...]) – zatem termin do wniesienia odwołaniu upłynął w dniu 6 lipca 2013 r., - w dniu 21 czerwca 2013 r. (decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...]) – zatem termin do wniesienia odwołaniu upłynął w dniu 6 lipca 2013 r., - w dniu 21 czerwca 2013 r. (decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...]) – zatem termin do wniesienia odwołaniu upłynął w dniu 6 lipca 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zatem wniesienie przez skarżącego odwołania w dniu 14 marca 2014 r. nastąpiło już po upływie terminu do ich wniesienia. Kolegium podkreśliło także, że powyższe terminy są terminami ustawowymi i wiążą zarówno organy administracji, jak i też uczestników postępowania. Nie mogą być zatem zmieniane, a jedynie na prośbę zainteresowanego, a w razie uchybienia terminowi, mogą być przywrócone na zasadach określonych w art. 58-59 k.p.a. W dniu 14 marca 2014 r. skarżący wniósł od powyższych decyzji Prezydenta Miasta odwołania, nie wnosząc równocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na powyższe postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. Ś. zarzucił naruszenie prawa do obrony poprzez nieuwzględnienie przywrócenia terminu do wniesienia skarg o wznowienie postępowania oraz naruszenie art. 145 k.p.a. Ponadto zarzucił naruszenie przez organ art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 oraz 3-6, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 3 pkt 3 pkt 1 i 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto skarżący wniósł o uchylenie, zmianę i stwierdzenie nieważności decyzji z naruszeniem prawa oraz stwierdzenie, że decyzje naruszały Konstytucję RP i ustawę o pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniami z dnia 26 marca 2015 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie dla niego adwokata. Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. postanowił połączyć niniejszą sprawę ze sprawą o sygn. akt III SA/Kr 1422/14, III SA/Kr 1423/14, III SA/Kr 1423/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą akt III SA/Kr 1421/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień według określonego ww. przepisach kryterium zgodności z prawem, Sąd uznał wniesione skargi za nieuzasadnione. Nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że przedmiotowe postanowienia wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozstrzyganej sprawy są postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r., w przedmiocie stwierdzenia, że odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu, od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] i [...] 2013 r. Materialnoprawna podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonych orzeczeń stanowił art. 134 i k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Natomiast w myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to jest ostateczne. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy zostanie wniesione po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., tj. 14-dniowego terminu. W związku z tym każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy skarżący uchybił terminowi do wniesienia środków odwoławczych i nie wniósł o przywrócenie terminu – organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z treści decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że skarżący został prawidłowo pouczony o możliwości, sposobie i terminie wniesienia odwołania na decyzje, a pomimo tego odwołania złożył z uchybieniem ustawowego terminu. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...], oraz decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] oraz znak: [...] skarżący odebrał w dniu 21 czerwca 2013 r., zatem termin do wniesienia odwołaniu upłynął w dniu 6 lipca 2013 r. Tymczasem K. Ś. złożył odwołanie w dniu 14 marca 2014 r., a więc ze znacznym uchybieniem terminu do jego wniesienia. Równocześnie skarżący nie złożył wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zatem organ odwoławczy prawidłowo we wszystkich tych sprawach stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z powyższych względów skargi nie mogły być uwzględnione, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonych postanowień. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), jak w punkcie II sentencji wyroku.