III SA/Kr 1424/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. L. na pismo Rektora Uniwersytetu w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych postanawia skargę odrzucić Pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu odmówił przyznania S. L. środków finansowych na badania młodych naukowców. Na powyższe pismo S. L. złożył odwołanie do Rektora Uniwersytetu. Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. ([...]) Rektor wskazał, że od pisma z dnia 19 kwietnia 2016 r. nie przysługiwało odwołanie, dlatego pozostawił je bez rozpoznania. Po wystosowaniu przez S. L. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Rektor wyjaśni, że w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia ze sprawą w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego wniosek pozostawiono bez rozpoznania. S. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. "decyzję" Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 ust. 2 i 7 kpa, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Dziekan Uniwersytetu wniósł o odrzucenie skargi. Podał, że zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki oraz zgodnie z §11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków finansowych na naukę i finansowanie działalności statutowej, przyznawanie środków finansowych na badania statutowe służące rozwojowi młodych naukowców odbywa się w wewnętrznym trybie konkursowym. Postępowanie o podział środków na badania statutowe służące rozwojowi młodych naukowców nie jest postępowaniem administracyjnym, dziekan nie wydaje decyzji w tym przedmiocie i zastosowania nie ma art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej ppsa) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem niniejszej skargi S. L. uczynił pismo z dnia 19 kwietnia 2016 r. Jednak wbrew twierdzeniom skarżącego pismo to, z całą pewnością nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 ww. ustawy. Tylko zatem zakwalifikowanie owego powiadomienia do kategorii czynności wymienionych w art. 3 § 1 pkt 4 ppsa czyniłoby skargę dopuszczalną. Akty i czynności, o których mowa w przywołanym przepisie art. 3 § 1 pkt 4 ppsa nie są wynikiem postępowania jurysdykcyjnego, ale – tak jak decyzje czy postanowienia – dotyczą spraw indywidualnych. Ich istota polega na skonkretyzowaniu w określonym przypadku normy prawa regulującej generalnie, ale i bezpośrednio obowiązek lub uprawnienie. Dzieje się tak w wypadkach, kiedy , z uwagi na bezpośrednią właśnie regulację postępowanie jurysdykcyjne staje się zbędne. W takich przypadkach do konkretyzacji stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest ustalanie /odmowa ustalenia/, stwierdzanie /odmowa stwierdzenia/ albo potwierdzanie /odmowa potwierdzenia/ określonego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa /por. uzasadnienie uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 roku, sygn. akt OPK 1/97, ONSA 1997, z. 4, poz. 149/. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, przyznawanie środków finansowych na badania statutowe służące rozwojowi młodych naukowców odbywa się wyłącznie na podstawie trybu konkursowego, określonego wewnętrznie przez uczelnię wyższą, z pominięciem stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z obowiązujących na Wydziale [...] Uniwersytetu "Zasad przyznawania środków finansowych na badania statutowe służące rozwojowi młodych naukowców (...)" wynika, że zaopiniowane przez rady jednostek wnioski i sprawozdania będą merytorycznie oceniane przez powołane przez Dziekana specjalistyczne zespoły wydziałowe. Decyzje o przyznaniu środków podejmuje natomiast Dziekan Wydziału. Zasady te nie zawierają żadnego trybu odwoławczego i nie stosuje się do nich przepisów kpa, zaś sformułowanie "decyzja", w tym przypadku oznacza – postanowienie będące wynikiem dokonania wyboru, nie zaś – akt administracyjny zewnętrzny wydany w trybie określonym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego lub innych ustaw regulujących sferę indywidualnych praw i obowiązków obywateli. Nadto, wbrew twierdzeniom skarżącego pismo z dnia 19 kwietnia 2016 r. nie zostało wydane na podstawie art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zgodnie bowiem z tym przepisem do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że ww. przepisy rozstrzygają o charakterze określonych w nich decyzji (decyzje administracyjne) i o trybie ich wydawania (stosowane odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego), jak również wskazują rektora jako organ właściwy do wznowienia postępowania w wymienionych sprawach nadania tytułu zawodowego i wydania dyplomu oraz do stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu tytułu zawodowego i wydaniu dyplomu, jednakże tylko i wyłącznie we wskazanych w tych przepisach przypadkach. Skoro zaskarżone pismo nie kształtuje bezpośrednio uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a jest jedynie pismem informacyjnym w sprawie, to nie posiada waloru aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, a zatem nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa skargę należało odrzucić jako niedopuszczalna.