III SA/Kr 1424/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. L. na pismo Rektora Uniwersytetu w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych postanawia: I. umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, II. ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Wnioskodawca w złożonym dnia 25.05.2017 (wpływ) a urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Objaśniając swoją sytuację rodzinną wpisał w rubryce 6 tylko siebie. Określając swoją sytuację majątkową zadeklarował (prócz zajmowanego mieszkania komunalnego) brak nieruchomości, zasobów, przedmiotów wartościowych, stałych dochodów. Uzasadniając swoje starania wyjaśnił, iż zamierza zaskarżyć skargą kasacyjną postanowienie tut. sadu o odrzuceniu jego skargi. Zaakcentował, że jest osobą niepełnosprawną (dawna II grupa inwalidzka). Powiada, że jest zdolny do podejmowania zatrudnienia jedynie w warunkach pracy chronionej. Twierdzi, że jest bezrobotny. Nie uzyskuje żadnych regularnych dochodów. Oświadczył, że wspomaga go rodzina i przyjaciele dostarczając produkty żywnościowe, lekarstwa, ubrania. Nie otrzymuje regularnie żadnych pieniędzy. Jest doktorantem w zakresie nauk o polityce. Obecnie otrzymuje stypendium uniwersyteckie w wysokości 800 zł. Mieszka w mieszkaniu komunalnym. Poza urządzeniami codziennego użytku nie ma żadnego majątku. Powiada, ze obecnie przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie z jego wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki oszacował koszt swego wyżywienia na ok. 500 zł, czynszu i mediów na 420 zł, transportu ok. 300 zł, lekarstw ok. 50 zł. Wyjawił dług w wysokości ok. 11 tyś. zl stwierdzony wyrokiem Sądu Rejonowego. Z urzędu stwierdza się że w aktach sprawy na k. 64 i 66 zalega kopia pisma kierującego wnioskodawcę do zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego w J oraz kopie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. Z urzędu stwierdza się, że postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt III SO/Kr 19/16. (k. 8 -10 akt o sygn. III SO/Kr 19/16) zwolniono wnioskodawcę od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne. W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Skarżący korzysta już bowiem ze zwolnienia od kosztów sądowych przyznanego mu postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt III SO/Kr 19/16. (k. 8 -10 akt o sygn. III SO/Kr 19/16). Mając to na uwadze postanowiono więc jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa. Okoliczność, ta nie sprzeciwia się rozpoznaniu wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata, tyle że wniosek ten można i należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Przyjęciu odmiennej optyki stoją na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącej mają walor li tylko teoretyzujący. Na podstawie złożonego wraz z wnioskiem (art. 243 ppsa) oświadczenia skarżącego o jakim mowa w art. 252 ppsa – które uzupełnione informacjami dostępnymi na zasadzie notorii urzędowej uznać należy za wystarczające - i opierając się na argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, iż skarżący generalnie rzecz ujmując – nie jest osobą zamożną. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez majątku i stałych dochodów, utrzymującą się z niewielkiego stypendium i pomocy rodziny, obarczonej jak na nią dość znacznym długiem, która zmuszona była zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącego środków na koszty postępowania jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że wnioskodawca nie jest w stanie ich ponieść. Biorąc to pod uwagę orzeczono jak w punkcie drugim sentencji udzielając skarżącemu potrzebnej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.