III SA/Kr 1434/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2025 roku sprawy ze skargi G. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 22 lipca 2024 r., nr 1201-IEE.7113.2.127.2024.2.EP w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz G. J. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z 22 lipca 2024 r., nr 1201-IEE.7113.2.127.2024.2.EP, UNP: 1201-24-089787 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z 7 czerwca 2024 r., nr 180400.71.14451.2024.RED.MStr oddalające skargę G. J. (dalej: skarżący) na czynność egzekucyjną. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie (dalej: Dyrektor O/ZUS), jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego skarżącego na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 29 stycznia 2024 r., nr [...] obejmującego należności z tytułu niezapłaconych składek ZUS za okres od 1.09.2023 r. do 30.09.2023 r., w kwocie należności głównej 29.546,17 zł. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 16 kwietnia 2024 r., nr [...] zajął wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Bank S.A. Zawiadomienie o zajęciu doręczono skarżącemu 6 maja 2024 r. Skarżący w ustawowym terminie złożył skargę na ww. czynność egzekucyjną. Jako podstawę skargi wskazał zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej oraz dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy poprzez zajęcie środków pochodzących z dotacji oświatowej, które z mocy art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych nie podlegają egzekucji. Organ egzekucyjny postanowieniem z 7 czerwca 2024 r., oddalił skargę na ww. czynność egzekucyjną. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. W uzasadnieniu zażalenia zarzucił naruszenie przepisów art. 54 § 1 ust 1 u.p.e.a., w związku z art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych oraz art. 54 § 1 ust 2 u.p.e.a., poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zobowiązany wskazał, że zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy, albowiem uniemożliwia bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Jak wskazał, środki zgromadzone na rachunku bankowym służą wyłącznie regulowaniu bieżących zobowiązań niezbędnych dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. Ponadto podniósł, że na zajętym koncie zaksięgowana została wpłata dotacji oświatowej i żłobkowej. Zaskarżonym postanowieniem z 22 lipca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie dopatrzył się w działaniach organu pierwszej instancji żadnych nieprawidłowości. Jak stwierdzono, w toku postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny ocenił, który z przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych zapewni skuteczne wykonanie ciążącego na skarżącym obowiązku, jednocześnie będąc środkiem dla zobowiązanego najmniej dolegliwym. Zasadnie w ocenie organu odwoławczego w okolicznościach sprawy organ egzekucyjny spośród przewidzianych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. wybrał ten środek, który najlepiej i najprościej realizował zakładany cel, tj. egzekucję z rachunku bankowego. Stwierdził też, że sama konieczność spełnienia celu postępowania egzekucyjnego jakim jest dążenie organu egzekucyjnego do przymusowego wykonania obowiązku, nie świadczy automatycznie o stosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zaznaczono, że aby organ egzekucyjny mógł zastosować najmniej uciążliwy środek egzekucyjny, musi mieć w tym zakresie wybór, natomiast w kontrolowanej sprawie nie znaleziono innych środków egzekucyjnych mniej uciążliwych, prowadzących do wyegzekwowania nieuregulowanych należności. Tym samym organ odwoławczy uznał, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest niezasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 § 1 ust 1 w związku z art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych t.j., że na zajętym rachunku bankowym znajdują się środki pochodzące z dotacji oświatowych, stwierdzono, że nie doszło do zajęcia środków pochodzących z dotacji oświatowych, które zgodnie z art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, nie podlegają egzekucji. Wskazano, że na dzień przekazywania akt do organu odwoławczego dłużnik zajętej wierzytelności nie dokonał realizacji zawiadomienia o nr [...]. Poinformował jedynie organ egzekucyjny o zaistniałym zbiegu egzekucji i wstrzymaniu realizacji zajęcia na zajętym rachunku bankowym. Z tego powodu zdaniem organu, nie można mówić o uciążliwości środka egzekucyjnego, ponieważ nie doszło do realizacji zajęć ze środków pochodzących z dotacji oświatowej. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa procesowego i materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 54 § 1 ust 1 u.p.e.a. w związku z art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych poprzez stwierdzenie, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Bank S.A. nie narusza ustawy, podczas gdy zajęciu uległy środki pochodzące z dotacji oświatowych, a na zasadzie art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, tj. dotacje oświatowe, nie podlegają egzekucji. Skarżący wniósł o w całości zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wnosząc skargę na czynność egzekucyjną zaznaczył, że na rachunku znajdą się środki pochodzące z dotacji oświatowych, a ponadto na zajętym koncie zaksięgowana została wpłata dotacji żłobkowej (zatem dotacja celowa na rozliczenie wydatków związanych z funkcjonowaniem żłobka) oraz wypłaty Rodzinnego Kapitału Opiekuńczego, które są zwracane rodzicom. Stosownie do treści art. 10 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlegają egzekucji rodzinny kapitał opiekuńczy, o którym mowa w ustawie z dnia 17 listopada 2021 r. o rodzinnym kapitale opiekuńczym (Dz. U. z 2023 r. poz. 883), dofinansowanie obniżenia opłaty rodzica za pobyt dziecka w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna, o którym mowa w art. 64c ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2023 r. poz. 204). Skarżący zarzucił, że organ w ogóle nie dokonał zbadania powyższych faktów. Powołując się na wyrok sądu administracyjnego skarżący podniósł, że obowiązek wyjaśnienia, czy środki pieniężne podlegają zajęciu, spoczywa na organie egzekucyjnym (Wyrok NSA z 14.09.2021 r., I GSK184/21). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia zasadności oddalenia przez organy skargi skarżącego na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia rachunku bankowego. Według skarżącego zastosowany środek egzekucyjny był zbyt uciążliwy, a nadto na skutek czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego doszło do zajęcia środków pochodzących z dotacji oświatowych, które z mocy art. 49 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2024 r., poz. 754) nie podlegają egzekucji. Ponadto skarżący wskazał, że na zajętym koncie znajdowały się środki z dotacji żłobkowej oraz wypłaty z Rodzinnego Kapitału Opiekuńczego, które są zwracane rodzicom. Środki te zdaniem skarżącego są wyłączone spod egzekucji na podstawie art. 10 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.), dalej "u.p.e.a.". Zdaniem organu ww. zarzut skarżącego jest niezasadny albowiem nie doszło do zajęcia środków pochodzących z dotacji oświatowych, które zgodnie z art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych nie podlegają egzekucji, gdyż na dzień przekazywania akt do organu odwoławczego dłużnik zajętej wierzytelności nie dokonał realizacji zawiadomienia o nr [...]. Poinformował jedynie organ egzekucyjny o zaistniałym zbiegu egzekucji i wstrzymaniu realizacji zajęcia na zajętym rachunku bankowym. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji stwierdził, że naruszają one prawo w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Jako czynność objętą skargą skarżący wskazał zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Zgodnie z treścią art. 80 § 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego; 3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 (...). Ustawa prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 8 określa przedmiotowy zakres wyłączeń spod egzekucji. Wyłączenia takie zostały również wymienione w art. 10 § 4 u.p.e.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym zarówno w momencie dokonywania czynności egzekucyjnej jak i wydawania postanowień obu instancji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505 i 2760) nie podlegały egzekucji min. rodzinny kapitał opiekuńczy, o którym mowa w ustawie z dnia 17 listopada 2021 r. o rodzinnym kapitale opiekuńczym (Dz. U. z 2023 r. poz. 883), dofinansowanie obniżenia opłaty rodzica za pobyt dziecka w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna, o którym mowa w art. 64c ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2023 r. poz. 204). Ponadto zgodnie z treścią art. 49 ust. 1 i 2 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, nie podlegają egzekucji. Przepis ust. 1 nie dotyczy egzekucji prowadzonej w przypadku stwierdzenia, na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, obowiązku zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości (ust. 2). Jak wskazują przedstawiciele doktryny "Interpretując ust. 1, należy mieć na uwadze, że niepodleganie egzekucji środków wskazanych jako dotacje, o których mowa w art. 15–21, art. 25, art. 26, art. 28–32, art. 40 i art. 41, lege non distinguente należy odnosić do wszystkich rodzajów egzekucji, a więc zarówno egzekucji administracyjnej, jak i sądowej. Zwolnienie od egzekucji ma w tym wypadku charakter przedmiotowy – dotyczy konkretnych składników majątku, którymi włada dłużnik, choć – jak wspomniano w poprzedniej tezie – w istocie nie stanowią one jego majątku, lecz są mu jedynie powierzone w celu realizacji zadania publicznego. Przepis art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych rozszerza katalog ustawowych zwolnień art. 15 u.p.e.a. i art. 831 k.p.c., jakkolwiek za błąd techniki legislacyjnej trzeba chyba uważać brak odpowiedniej nowelizacji tych przepisów" (por. Pilich Mateusz (red.), Finansowanie zadań oświatowych. Komentarz, Opublikowano: WKP 2020). Wszystkie wymienione wyżej wyłączenia spod egzekucji mają charakter ustawowy i organ jest zobowiązany każdorazowo uwzględnić je z urzędu. W sytuacji skierowania egzekucji przez organ egzekucyjny do przedmiotów, kwot pieniężnych oraz wierzytelności wyłączonych spod egzekucji , zobowiązany może kwestionować zgodność z prawem takiego postępowania organu egzekucyjnego w trybie skargi przewidzianej w art. 54 § 1 u.p.e.a. W ocenie Sądu w sytuacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez organ egzekucyjny i podnoszonej przez stronę w skardze argumentacji, że zastosowany środek egzekucyjny jest niedopuszczalny, ponieważ narusza ustawę z uwagi na wyłączenie danych środków na podstawie art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych oraz art. 10 § 4 u.p.e.a. (w brzemieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie), obowiązkiem organu egzekucyjnego jest wyjaśnienie w sposób niebudzący wątpliwości, czy wskazywane środki faktycznie nie podlegają egzekucji. Przyjęcie poglądu przeciwnego oznaczałoby, że w sytuacji zajęcia środków niepodlegających egzekucji, zobowiązany nie miałaby możliwości skutecznego zakwestionowania tej czynności, pomimo że zajęcie środków nastąpiłoby z naruszeniem ustawy. Obowiązek organu wyjaśnienia pochodzenia środków na zajętym rachunku bankowym, w przypadku podnoszenia przez zobowiązanego, że są one wyłączone spod egzekucji, został potwierdzony w orzecznictwie sądów administracyjnych, min. w wyrokach: WSA w Krakowie z 15 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1039/19, WSA w Szczecinie z 8 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 12/24, wyrok WSA we Wrocławiu z 14 marca 2024 r. III SA/Wr 248/23, NSA z 14 września 2021 r., sygn. akt I GSK 184/21). Podzielić należy pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 3034/18, który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie tj., że art. 54a ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2023 r., poz. 2488) - dalej: u.Pr.b. jest adresowany nie tylko do banków, ale i do organów egzekucyjnych. Na organie egzekucyjnym – zgodnie z art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. v) u.Pr.b. oraz art. 36 § 1 i § 1c) w związku z art. 67a § 2 u.p.e.a. ciąży obowiązek wyjaśnienia, czy na tym rachunku bankowym nie znajdują się środki niepodlegające egzekucji, o których mowa w art. 10 § 4 u.p.e.a. – w niniejszej sprawie także art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Zgodnie z art. 36 § 1 u.p.e.a. "W zakresie niezbędnym do wszczęcia lub prowadzenia postępowania egzekucyjnego (...) organ egzekucyjny lub wierzyciel (...) może żądać od uczestników postępowania informacji i wyjaśnień, jak również zwracać się o udzielenie informacji do organów administracji publicznej oraz jednostek organizacyjnych im podległych lub podporządkowanych , a także innych podmiotów". Z kolei art. 36 § 1 c) u.p.e.a. jest nakierowany na możliwość żądania przez organ egzekucyjny informacji od banków. Informacje te banki są obowiązane im udzielić w zakresie: posiadanych rachunków bankowych, obrotów i stanów tych rachunków z podaniem wpływów, obciążeń i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców i odbiorców. Natomiast przepis art. 67a § 2 u.p.e.a. umożliwia organowi egzekucyjnemu żądanie wszelkich wyjaśnień potrzebnych do dochodzenia należności pieniężnej od zobowiązanego. Rozwiązania te organ egzekucyjny może zastosować jeszcze przed dokonaniem zajęcia rachunku bankowego tak, aby nie doszło do niezgodnego z prawem jego zajęcia lub przekazania przez bank środków pieniężnych, które nie podlegają egzekucji. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny takich wyjaśnień nie przeprowadził nawet po podniesieniu w skardze zarzutu w tym zakresie. W żadnej mierze nie zweryfikował twierdzeń skarżącego co do zajęcia czynnością objętą skargą środków wyjętych spod egzekucji. Takie działanie organu, w ocenie Sądu narusza wymogi wynikające z k.p.a. – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 w zw. z art. 126. Zatem obowiązkiem organu – dla ustalenia charakteru środków - jest wyjaśnienie, na podstawie okoliczności faktycznych oraz przy pomocy banku i strony, czy zajęte środki podlegają wyłączeniu na podstawie art. 10 § 4 u.p.e.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie oraz art. 49 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Odnosząc się do argumentacji organów zawartej w postanowieniach obu instancji Sąd zauważa, że dla oceny legalności podjętej czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nie ma znaczenia, że w sprawie nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej. Zaistniały zbieg ma jedynie ten skutek, że bank nie zrealizował zajęcia, czyli nie przekazał wierzycielowi zajętych środków. Natomiast zbieg egzekucji nie unicestwia czynności egzekucyjnej zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że nastąpiło to 16 kwietnia 2024 r. (k. 20 a.a.). Na czynność tę skarżący wniósł skargę w trybie 54 u.p.e.a., jako dokonaną z naruszeniem ustawy, a jej rozpoznanie przez organy stało się przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Zatem zaistniały zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej nie może stanowić skutecznego kontrargumentu do podniesionego w skardze zarzutu dokonania czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy. Kontrolując sprawę w granicach określonych w art. 134 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się zasadności podniesionego w skardze (z art. 54 u.p.e.a.) zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano przedmiotowej czynności egzekucyjnej. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko organów wyrażone w zapadłych postanowieniach (przytoczone w części faktycznej uzasadnienia). W ocenie Sądu wybrany przez organ środek egzekucyjny odpowiada zasadzie celowości wyrażonej w art. 7 § 2 u.p.e.a. Nota bene środek ten nie został zastosowany na skutek zaistnienia zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej. Zarzut ten nie był już podtrzymywany przez skarżącego na etapie skargi do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, stwierdzając, że naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.