III SA/Kr 1438/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Hanna Knysiak – Molczyk (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. spraw ze skarg J. Ł. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2013 r. nr [...], z dnia 22 października 2013 r. nr [...], z dnia 22 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego z dnia 22 października 2013 r. nr [...], z dnia 22 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego skargi oddala. W dniu [...] 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzje: 1. nr [...], którą odmówił przyznania J. Ł. zasiłku okresowego, 2. nr [...], którą odmówił przyznania J. Ł. zasiłku okresowego, 3. nr [...], którą odmówił przyznania J. Ł. zasiłku celowego, 4. nr [...], którą odmówił przyznania J. Ł. zasiłku celowego w formie biletu kredytowego na przejazd z miejsca zamieszkania, tj. G do K w dniu 3 października 2013 r. w celu uczestnictwa jako strona w postępowaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż udział wnioskodawcy w rozprawie nie był obowiązkowy, 5. nr [...], którą odmówił przyznania J. Ł. zasiłku celowego na zakup leków i leczenie. Jako powód odmowy organ I instancji wskazał brak współpracy J. Ł. z pracownikiem socjalnym w wychodzeniu z trudnej sytuacji życiowej. Organ I instancji wskazał, iż J. Ł. od 1997 r. regularnie składa wnioski o pomoc finansową, jednak od tego czasu nie zrobił nic, aby swoją niekorzystną sytuację zmienić, wykorzystując własne możliwości, tym bardziej, że pracownicy Ośrodka Pomocy Społecznej wielokrotnie przeprowadzali z nim rozmowy na temat jego ewentualnej aktywizacji zawodowej. Zdaniem organu I instancji, brak poprawy sytuacji J. Ł. wynika z przyjmowanej przez niego postawy i negatywnego nastawienia do otaczającej rzeczywistości oraz do działań Ośrodka, do których odnosi się on krytycznie. Organ I instancji wskazał, iż w dniu 21 sierpnia 2013 r. pracownik socjalny wraz z dzielnicowym udali się do miejsca zamieszkania J. Ł. w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jednak nie wyraził on zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w obecności funkcjonariusza Policji pomimo pouczenia, że odmowa przeprowadzenia wywiadu środowiskowego będzie skutkować odmową przyznania świadczenia. Organ I instancji stwierdził, że z uwagi na to, że J. Ł. od wielu lat jest klientem Ośrodka Pomocy Społecznej, jego sytuacja materialna jest organowi znana z urzędu. Organ I instancji wskazał, iż J. Ł. tworzy wraz z matką dwuosobową rodzinę, gdyż wspólnie mieszkają i gospodarują w budynku nr [...] w G. Z zebranych dokumentów wynika, że dochód rodziny wnioskodawcy przekracza kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, w związku z czym J. Ł. nie kwalifikuje się, zdaniem organu I instancji, do otrzymania pomocy finansowej. Organ I instancji przyznał, że choć sytuacja materialno-bytowa rodziny wnioskodawcy jest trudna, a posiadany dochód nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich potrzeb, to jednak J. Ł. nie dokłada żadnych starań oraz nie chce podjąć trudu wyjścia z ciężkiej sytuacji. Nie wykazuje on bowiem inicjatywy w poszukiwaniu pracy celem poprawy swojej sytuacji, prezentując jedynie postawę roszczeniową wobec instytucji pomocowych. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że uniemożliwienie przez J. Ł. przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jak również jego roszczeniowa i bierna postawa sprowadzająca się do wysuwania wobec organu żądań udzielania pomocy ze środków społecznych, bez jednoznacznego przejawiania inicjatywy i woli pokonywania trudności przy wykorzystywaniu własnych możliwości, bezspornie świadczy o braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej oraz stanowi przesłankę do odmowy przyznania pomocy. W odwołaniach od powyższych decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. Ł. wniósł o ich uchylenie. Zdaniem odwołującego się decyzje organu I instancji naruszają jego dobra osobiste wymienione w art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego. W ocenie odwołującego się decyzje organu I instancji naruszają art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 i art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 240 i art. 247 Kodeksu karnego. W dniu 22 października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267), art. 2 ust. 1, art. 4, art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 2, art. 36 pkt 2 lit. b, art. 38 ust. 1 oraz art. 39 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), wydało następujące decyzje: 1. nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2013 r. nr [...], 2. nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2013 r. nr [...], 3. nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2013 r. nr [...], 4. nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2013 r. nr [...], 5. nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2013 r. nr [...]. Kolegium wskazało, iż J. Ł. zamieszkuje i gospodaruje wspólnie ze swoją matką, a więc osoby te tworzą dwuosobową rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, która utrzymuje się z renty i dodatku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 920,85 zł, którą otrzymuje matka J. Ł. Organ II instancji stwierdził zatem, że dochód rodziny J. Ł. przekracza ustawowe kryterium dochodowe dwuosobowej rodziny wyliczone zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej i z tego względu J. Ł. nie przysługuje prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Organ II instancji stwierdził, że prezentowane przez J. Ł. w odwołaniu przekonanie, że jego rodzina liczy osiem osób jest błędne. Zdaniem organu odwoławczego, J. Ł. błędnie utożsamia prowadzenie gospodarstwa domowego z pojęciem gospodarstwa jako składnika majątku. Kolegium wyjaśniło, iż prowadzenie gospodarstwa domowego polega na wspólnym zamieszkiwaniu i gospodarowaniu, a nie na tym, kto jest właścicielem gospodarstwa rozumianego jako majątek. Dlatego też Kolegium stwierdziło, że J. Ł. prowadzi gospodarstwo domowe tylko z matką, gdyż wspólnie z nią zamieszkuje i gospodaruje w budynku nr [...] w G. Natomiast sześcioosobowa rodzina jego brata J mieszka w oddzielnym, nowo wybudowanym budynku nr [...] w G i tam prowadzi własne gospodarstwo domowe. Organ II instancji stwierdził, że wprawdzie sytuacja materialno-bytowa dwuosobowej rodziny J. Ł. jest trudna, a posiadany dochód nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich potrzeb tej rodziny, to jednak odwołujący się nie podejmuje żadnych starań mających na celu poprawę tej sytuacji, lecz oczekuje, że OPS będzie spełniał wszystkie jego żądania oraz przejmie na siebie ciężar jego utrzymania. Kolegium zwróciło uwagę, że przepisy ustawy o pomocy społecznej nakładają na osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej obowiązek współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, a niewłaściwe zachowanie J. Ł. oraz uniemożliwienie przez niego przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego wskazują jednoznacznie na brak takiego współdziałania. Wobec tego Kolegium uznało, że w świetle art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej istnieje podstawa do odmowy przyznania J. Ł. świadczeń w postaci zasiłków celowych i okresowych. Niezależnie od powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji nr [...] stwierdziło, iż odmowa przyznania J. Ł. zasiłku celowego w formie biletu kredytowego była uzasadniona tym, że udział odwołującego się w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie nie był obowiązkowy. W skargach na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. Ł. wniósł o ich uchylenie. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania – art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji polegającym na przyjęciu, że mieszka razem z matką. Zdaniem skarżącego art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej odnosi się do grupy osób, rodziny, a nie osób najbliższych matki i syna. Skarżący zaprzeczył, że utrzymuje się z renty matki, gdyż nie ma do niej dostępu. Skarżący podniósł, iż nie utożsamia gospodarstwa domowego jako składnika majątku. J. Ł. podtrzymał swoje stanowisko, że jego brat prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe. Skarżący oświadczył również, iż nie odmówił przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, gdyż gdyby tak było to zrobiłby to na piśmie. Poza tym nie został pouczony o skutkach takiej odmowy. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skarg jako bezzasadnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Na wstępie należy podkreślić, że w świetle przepisów art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm., zwana dalej u.p.s.), celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości przez wspieranie tych osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zarazem pomoc społeczna winna zapobiegać trudnym sytuacjom życiowym przez działania w celu usamodzielnienia życiowego osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Przepisy te wyrażają zasadę pomocniczości, inaczej rzecz ujmując zasadę subsydiarności pomocy społecznej. Wynika z niej zakaz wyręczania jednostki z zadań, które może ona zrealizować samodzielnie, zaś pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna. Ustawa o pomocy społecznej, określając uprawnienia osób do otrzymania świadczeń pomocowych, jednocześnie wskazuje okoliczności stanowiące podstawę odmowy przyznania świadczeń przez organy pomocowe. I tak, w art. 4 nakłada na osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej obowiązek współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Spełnienie przewidzianego w art. 4 obowiązku współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej ma o tyle doniosłość prawną, że w myśl przepisu art. 11 ust. 2 u.p.s. brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Z powyższych regulacji wynika, że celem pomocy społecznej nie jest obowiązek zaspokajania wszystkich potrzeb, lecz tylko tych, które zaliczyć można do niezbędnych dla życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Ponadto krąg uprawnionych został ograniczony do tych osób, które chcą współdziałać z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Ustawa o pomocy społecznej wskazuje przykładowo okoliczności, które mogą stanowić podstawę udzielenia pomocy społecznej, wymieniając m.in. ubóstwo, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwałą lub ciężką chorobę (art. 7 u.p.s.). Zarazem przepisy ustawy (art. 36 u.p.s.) określają zamknięty katalog świadczeń pomocy społecznej o charakterze pieniężnym i niepieniężnym. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł, a także 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Jednakże samo spełnienie tego warunku nie przesądza o powstaniu prawa do korzystania z określonego rodzaju świadczenia pomocy pieniężnej, gdyż ustawa o pomocy społecznej w odniesieniu do tych rodzajów, konstruuje dodatkowe przesłanki. W myśl art. 38 ust. 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Z kolei istotą zasiłku celowego w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s. jest to, że służy on zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej, której przykłady zostały wymienione w ust. 2 tego przepisu. Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe ze swoją matką, a na ich dochód składa się renta rodzinna z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie 920,85 zł, którą otrzymuje matka skarżącego. Skarżący wraz z matką tworzą rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 u.p.s., zgodnie z którym za rodzinę uważa się osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, przysługuje rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, tj. kwoty 912 zł. Dochód rodziny skarżącego wynosi 920,85 zł, a zatem przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia pieniężnego. Niezasadny jest argument skarżącego, że w skład jego rodziny wchodzi również jego brat wraz z żoną i dziećmi. Jak to już zostało wyżej wskazane za rodzinę uważa się osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżący z matką mieszkają w budynku nr [...] w G, zaś jego brat mieszka w budynku nr [...] w G i tam prowadzi własne, odrębne od skarżącego gospodarstwo domowe. Należy wyjaśnić, że prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego oznacza wykonywanie wspólnie czynności życia domowego, polegających m.in. na korzystaniu z pomieszczeń domowych, sprzętu tam się znajdującego, utrzymywaniu czystości, robieniu zakupów, przyrządzaniu i spożywaniu posiłków, gospodarowaniu pieniędzmi itp. Takich działań nie prowadzi skarżący ze swoim bratem i jego rodziną. Słusznie zatem organy administracyjne ustaliły, iż skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe, a jego dochód przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Zdaniem Sądu organy administracyjne prawidłowo uznały również, iż skarżący nie współpracuje z pracownikami socjalnymi. Z art. 106 ust. 4 u.p.s. wynika, że decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 5a, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Z kolei art. 107 ust. 1 stanowi, że rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin. Należy również wskazać na treść ust. 4 art. 107 u.p.s., zgodnie z którym w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych. Rodzinny wywiad środowiskowy jest przeprowadzany przez pracownika socjalnego, który może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia (art. 107 ust. 5 u.p.s.). Jak wynika z akt sprawy w dniu 21 sierpnia 2013 r. pracownik socjalny udał się w asyście funkcjonariuszy Policji do domu skarżącego celem przeprowadzenia z nim wywiadu środowiskowego w związku ze złożonym przez niego wnioskiem o przyznanie świadczeń pieniężnych, jednak skarżący nie wyraził zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Z akt sprawy wynika również, że skarżący nie podejmuje żadnych działań celem poprawienia swojej sytuacji życiowej, ograniczając się jedynie do składania nowych wniosków o przyznanie pomocy finansowej. Prezentowana przez skarżącego postawa w pełni uzasadnia odmowę przyznania mu pomocy finansowej. Pomoc społeczna ma bowiem na celu jedynie umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, a nie wyręczanie ich w rozwiązywaniu ich problemów. W ocenie Sądu, organy administracyjne podjęły prawidłowe rozstrzygnięcie odmawiając przyznania skarżącemu zasiłku celowego w formie biletu kredytowanego. Jak to już zostało wyżej wskazane istotą zasiłku celowego (który może przybrać formę biletu kredytowanego) jest to, że służy on zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "niezbędnej pomocy bytowej", a więc jego interpretacja została pozostawiona organowi rozstrzygającemu dany przypadek. Skarżący domagał się przyznania mu biletu kredytowanego na przejazd z miejsca zamieszkania do K celem wzięcia udziału w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Jak wynika jednak z zawiadomienia o terminie rozprawy stawiennictwo skarżącego w Sądzie nie było obowiązkowe. Niestawiennictwo strony w Sądzie nie tamuje postępowania sądowego. Sąd dysponując aktami administracyjnymi jest w stanie rozpoznać sprawę mimo nieobecności którejś ze stron, tym bardziej, że mają one możliwość przedstawienia swojego stanowiska w pismach procesowych. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wszechstronnie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały prawidłowej oceny tego materiału. Wydane w tych sprawach decyzje w sposób szczegółowy przedstawiają ustalenia stanu faktycznego, wskazując treść przepisów, które miały zastosowanie w sprawach oraz prawidłowo interpretując ich treść. Skargi J. Ł. nie mogły więc być uwzględnione, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.