III SA/Kr 144/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 listopada 2014 r. nr [ ] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej "A" sp. z o.o. w P. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem opłaty sądowej od skargi. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [....] 2014 r., znak: [....], wydanym na podstawie art. 123 w związku z art. 126 k.p.a., art. 84c pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.), postanowił kontynuować czynności kontrolne wszczęte w dniu 8 października 2014 r. w sklepie "B" przy ul. [....] w T., należącym do "A" sp. z o.o. z siedzibą w P. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że pismem z dnia 13 października 2014 r. "A" Sp. z o.o. w P. wniosła sprzeciw od prowadzonych przez przedstawicieli PPIS czynności kontrolnych, wskazując szereg naruszeń, jakich miały dopuścić się organy kontrolne. PPIS uznał, że zarzuty zawarte w sprzeciwie nie są zasadne i dlatego postanowił kontynuować czynności kontrolne. Zażalenie na postanowienie PPIS wniosła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P., w trybie art. 84c ust. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zarzucając naruszenie szeregu przepisów k.p.a. oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 21 listopada 2014 r. znak: [....], wydanym na podstawie art. 84c ust. 10 i 16 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 144 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ odwoławczy uznał, że wydane przez organ I instancji postanowienie było prawidłowe, nie naruszało przepisów rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej regulującego zasady przeprowadzania kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, odpowiadało ustalonemu stanowi faktycznemu i zawierało wszystkie elementy wskazane w art. 124 § 1 k.p.a. Skargę na postanowienie PWIS wniosła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art.156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 79 ust. 2 pkt 5 art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Strona skarżąca domagała się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ odniósł się do rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu postanowienia z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt: III SA/Kr 1305/14, zgodnie z którymi postępowanie organu w zakresie kontroli, o którym mowa w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie jest w ogóle postępowaniem administracyjnym. Postanowienia podjęte w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu wpływają więc jedynie na sytuację faktyczną, a nie prawną kontrolowanego przedsiębiorcy. Stwierdzenia te prowadzą do wniosku, iż w takich przypadkach skarga nie jest dopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, Sąd zobowiązany jest dokonać kontroli dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie wydane na skutek sprzeciwu złożonego przez stronę skarżącą w trybie art. 84c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Tymczasem z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt: II GPS 3/13 wynika, że "na odmowę rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego". Z art. 269 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika ogólna moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego dla sądów administracyjnych we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. Ponadto Sąd zauważa, że w treści przywołanej uchwały NSA stwierdził, iż postępowanie organu w zakresie kontroli, o którym mowa w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie jest w ogóle postępowaniem administracyjnym, a w postanowieniach wydawanych na skutek rozpatrzenia sprzeciwu organ kontroli nie rozstrzyga bezpośrednio o obowiązkach lub uprawnieniach kontrolowanego przedsiębiorcy. Skoro zaś postępowanie kontrolne prowadzone na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma charakteru postępowania administracyjnego, to sprzeciw wniesiony w postępowaniu kontrolnym, nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania względem postępowania kontrolnego, a zwłaszcza nie wszczyna postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem postanowienia podjęte w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu wpływają jedynie na sytuację faktyczną a nie prawną kontrolowanego przedsiębiorcy, bowiem odnoszą się one do samej kontroli, a więc do obowiązków organu prowadzącego kontrolę. Nie ma też podstaw, aby z takiego postanowienia wyprowadzić jakiekolwiek uprawnienia kontrolowanego podmiotu, a w konsekwencji należy przyjąć, że postanowienie wydane przez organ kontrolny w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu podmiotu kontrolowanego nie jest postanowieniem opisanym w art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. W tym zakresie Sąd orzekający w całości podziela stanowisko wyrażone przez WSA w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt: III SA/Kr 1305/14 oraz postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt: III SA/Kr 1576/14 (wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnienia wymaga także, że pomimo, iż zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zawiera pouczenie o prawie jego zaskarżenia do WSA , to w świetle przedstawionych wyżej rozważań jest to pouczenie błędne. Błędne pouczenie w żaden sposób nie kreuje prawa do wniesienia przez stronę środka zaskarżenia. W związku z powyższym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis o pisma odrzuconego lub cofniętego, Sąd zarządził skarżącej spółce zwrot całego uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi.