III SA/Kr 1455/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. K. na akt Prezydenta Miasta z dnia 29 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy postanawia: przyznać z sum budżetowych pozostających do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu M. P. wykonującemu zawód w Kancelarii Radcy Prawnego przy ul. [...] w K kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt. III SA/Kr 1455/15, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Ustanowiony dla skarżącego radca prawny wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa M. P. sporządził i złożył w dniu 25.04.2016 r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt. III SA/Kr 1455/15, formułując w niej wniosek o treści "Wobec sporządzenia niniejszej opinii oraz podjęcia innych czynności, w szczególności zapoznania się z aktami sprawy, oraz odbytym spotkaniem, wnoszę o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na rzecz Skarżącego w ramach prawa pomocy według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczam, że opłaty w całości nie zostały zapłacone przez Skarżącego". Na mocy zarządzenia z dnia 17.08.2016 r. akta przedłożono referendarzowi w dniu 19.08.2016 r. W dniu 22.08.2016 r. wpłynęło zaś do tut. sądu pismo zatytułowane "Wniosek pełnomocnika skarżącego o zasadzenie wynagrodzenia" w treści którego wyznaczony radca prawny ponowił zarówno swój wniosek o zasądzenie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na rzecz Skarżącego w ramach prawa pomocy według norm przepisanych jak również oświadczenie, że opłaty za podjęte czynności w całości nie zostały zapłacone przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje: Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 §1 ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805). Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. (§23). Zamieszczony w tym rozporządzeniu przepis przejściowy przewiduje, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji (§22). Wskazując na powyższe podnieść trzeba, że jeśli radca prawny wnosi o zasądzenie wynagrodzenia "według norm przepisanych" to powinien pamiętać, że w obu wymienionych aktach prawnych przewidziano normy zgodnie z którymi wynagrodzenie ze środków budżetowych pozostających w dyspozycji sądu należy się radcy prawnemu ustanowionemu dla strony z urzędu nie za samo wyznaczenie go do roli pełnomocnika strony przez właściwy organ samorządu zawodowego lecz za faktyczne udzielenie stronie pomocy prawnej objawiające się podjętymi w sprawie przed sądem administracyjnym czynnościami. Zestawienie przepisów ust. 3 i 1 §2 oraz §14 ust. 2 poprzednio obowiązującego rozporządzenia jak również ust. 2 i 3 §4 oraz §21 ust. 1 aktualnie obowiązującego rozporządzenia wzmiankujące o "czynnościach radcy prawnego", "przed sądami administracyjnymi" nie postawiają co do tego żadnych wątpliwości. Z akt sprawy wynika zaś ponad wszelką wątpliwość, że wyznaczony radca prawny nie podejmował przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji żadnych czynności poza zgłoszeniem swojego udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego (k. 40). To za mało. Nie można tracić z pola widzenia, że beneficjentem prawa pomocy nie są osoby wykonujące prestiżowe zawodowy zaufania publicznego, lecz osoby ubogie którym ci pierwsi zostali przydani do pomocy. Innymi słowy redystrybucja grosza publicznego poprzez instytucję prawa pomocy nie polega na bezrefleksyjnym opłacaniu wyznaczonego radcy prawnego czy adwokata, lecz ocenie rzeczywiście podjętych przez nich w konkretnych warunkach działań i czynności. Jako się rzekło w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji takich działań i czynności nie można odnotować. Co się natomiast tyczy wynagrodzenia za sporządzoną przez radcę prawnego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, to zgodnie z rozwiązaniem przyjętym w §3 obowiązującego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Ponieważ w realiach rozstrzyganego przypadku wyznaczony radca prawny złożył wymagane oświadczenie, więc za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu przysługuje zatem opłata w wysokości 120 zł stosownie do §21 ust. 1 pkt. 2 lit. b) w związku z §4 ust. 1 rozporządzenia. Wymieniona czynność jest typowa, nie wykracza poza normalny nakład pracy. Na mocy §4 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.