III SA/Kr 1457/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 7 września 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku M. N. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia 19 lipca 1951 r. nr [...] o przydziale R. B. mieszkania nr [...] przy ul. L w K składającego się z 1 pokoju i kuchni z przynależnościami, działając na zasadzie art. 158 § 1, art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 6, art. 22 pkt 2 dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że M. N. pismem z dnia 30 czerwca 2016 roku wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia 19 lipca 1951 r. o przydziale R. B. mieszkania nr [...] przy ul. L w K, względnie o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Wskazał, że zaskarżona decyzja narusza interes właściciela lokalu nr [...] położonego w K przy ul. L. Zdaniem wnioskodawcy organ wydając decyzję naruszył art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne określenie lokalu objętego nakazem o przydziale bez wskazania położenia i powierzchni przydzielonych pomieszczeń - co stanowi rażące naruszenie prawa. Powyższe doprowadziło do tego, że ani właściciele budynku ani lokator nie byli w stanie określić przedmiotu swoich praw i obowiązków. M. N. zwrócił również uwagę, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) stosownie bowiem do dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami do wydania decyzji uprawniony był organ kolegialny, a tymczasem na kwestionowanej decyzji widnieje podpis jednej osoby, przy czym brak jest powołania się na stosowne upoważnienie do działania w imieniu organu kolegialnego podpisanej osoby. Samorządowe Kolegium Odwoławczego wystąpiło do Urzędu Miasta -Wydział Mieszkalnictwa o przesłanie całości oryginalnych, zszytych i ponumerowanych akt dotyczących przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na powyższe pismo Wydział Mieszkalnictwa poinformował, że nie posiada żadnych akt. W związku z powyższym zwrócono się do Referatu Archiwum Wydziału Organizacji i Nadzoru z prośbą o nadesłanie akt zawierających zakwestionowaną decyzję. Wskazano, że powołana jednostka przesłała uwierzytelnione kserokopie kart rejestru mieszkańców oraz ksiąg meldunkowych założonych w 1931 i 1957 roku dla nieruchomości położonej przy ul. L potwierdzające zameldowanie R. T. (nazwisko rodowe S., poprzednio B.) wraz z rodziną, informując jednocześnie o braku akt o sygnaturze [...]. W załączeniu przekazano oryginał pisma Referatu Archiwum z uwierzytelnionymi kserokopiami kart rejestru mieszkańców oraz ksiąg meldunkowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Sądu Rejonowego o udzielenie informacji, czy w aktach postępowania [...] i [...] znajduje się oryginał lub poświadczona zgodnie z przepisami za zgodność z oryginałem kopia decyzji z dnia 19 lipca 1951 r. Organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej należy do przewidzianych przez kodeks postępowania administracyjnego trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156§1 K.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przedmiotem niniejszego postępowania jest stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia 19 lipca 1951 r. Z informacji Sądu Rejonowego z dnia 6 czerwca 2017 roku oraz z oświadczenia B. K. i M. K. z dnia 3 maja 2017 roku wynika, że decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 6 oraz art. 22 pkt 2 dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami. Zgodnie z art. 6 dekretu prawo uzyskania przydziału pomieszczenia mieszkalnego miały między innymi osoby zatrudnione we władzach, urzędach i instytucjach wymienionych w art. 27 ust. 1 pkt 1 dekretu. Artykuł 27 ust. 1 pkt stanowił, że do zakresu działania wojewódzkiej komisji lokalowej należało: udzielanie generalnych zezwoleń urzędom, władzom, zakładom, przedsiębiorstwom i instytucjom państwowym, albo pozostającym pod zarządem państwowym, przedsiębiorstwom państwowo-spółdzielczym, centralom spółdzielczo-państwowym, centralom spółdzielni i spółdzielniom, osobom prawnym prawa publicznego, stowarzyszeniom wyższej użyteczności publicznej, związkom zawodowym, organizacjom społecznym i politycznym na złożenie wniosku do władzy kwaterunkowej o przydzielenie w granicach ustalonej w zezwoleniu powierzchni lokalu lub budynku na potrzeby własne albo budynku na mieszkania dla ich pracowników w miastach i osiedlach objętych publiczną gospodarką lokalami. Podkreślić należy, że z karty ewidencyjnej dla mieszkania nr [...] znajdującej się w aktach sprawy wynika, że R. B. pracowała w Spółdzielni Pracy "[...]" K ul. J, zatem była zatrudniona w instytucji wymienionej w art. 27 ust. L1pkt 1 dekretu i tym samym spełniała przesłanki do przydziału pomieszczenia mieszkalnego z art. 6 dekretu. Odnosząc się do zarzutu, że zaskarżona decyzja nie została doręczona stronie, a stosownie do art. 32 ust. 1 i 2 dekretu o publicznej gospodarce lokalami przed wydaniem decyzji winna dać możność osobom interesowanym złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów, Kolegium wyjaśniło, że uchybienie to dawało właścicielowi podstawę do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Oznacza to, zgodnie ze sformułowaną zasadą niekonkurencyjności, że pominięcie strony postępowania nie może być oceniane w kategorii rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium nie podzieliło również stanowiska wnioskodawcy, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż błędnie określono lokal objęty nakazem o przydziale bez wskazania położenia i powierzchni przydzielonych pomieszczeń. Wprawdzie w decyzji o przydziale niezbyt precyzyjnie wskazano pomieszczenia, których decyzja dotyczy, nie określono bowiem ich powierzchni oraz położenia na terenie budynku, jednak przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa dla stwierdzenia nieważności decyzji wymaga wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, natomiast wskazane uchybienia decyzji trudno w ocenie Kolegium uznać za rażące naruszenie prawa. W decyzji wskazano, iż przydziela się R. B. mieszkanie nr [...] i zdaniem Kolegium podanie numeru mieszkania w konkretnej posesji w wystarczający sposób identyfikowało przydzielony R. B. lokal mieszkalny. Zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania decyzji przepisami w miastach i osiedlach, objętych publiczną gospodarką lokalami, władzą kwaterunkową było prezydium miejskiej (gminnej) rady narodowej - art. 21 dekretu o publicznej gospodarce lokalami. Artykuł 22 ust. 1 pkt 1 dekretu stanowił natomiast, że do kompetencji władzy kwaterunkowej w zakresie wykonywania przepisów niniejszego dekretu należało przydzielanie władzom, urzędom i instytucjom wymienionym w art. 27 ust. 1 pkt 1 budynków i lokali na potrzeby własne oraz budynków na mieszkania dla ich pracowników. Jedynie sprawy, wymienione art. 22 w ust. 1 pkt 8 (dokonywanie z urzędu lub na wniosek zainteresowanych stron albo ich organów nadrzędnych zmian w istniejącym stanie posiadania lokali i budynków, zajmowanych przez jednostki organizacyjne, wymienione w art. 27 ust. 1 pkt 1 za każdorazowym zezwoleniem wojewódzkiej komisji lokalowej) należały do wyłącznej właściwości władzy kwaterunkowej i nie mogły być rozstrzygane przez inne władze i organy (sądy, komisje arbitrażowe). Zgodnie z obowiązująca wówczas ustawą z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej prezydium rady narodowej jest jej organem wykonawczym i zarządzającym - art. 12. W niniejszej sprawie decyzja będąca przedmiotem postępowania wydana została przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej - Wydział Gospodarki Komunalnej (pieczęć nagłówkowa) a podpisana przez działającego za Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Kierownika Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej, poszczególnymi dziedzinami spraw, należących do właściwości rad narodowych, zarządzają wydziały prezydium. Wydziały prezydium rady narodowej są w swej działalności podporządkowane radzie narodowej i jej prezydium oraz rzeczowo właściwemu wydziałowi prezydium rady narodowej wyższego stopnia. Tak więc decyzja z dnia 19 lipca 1951 r. została wydana przez właściwy organ. Odnosząc się do braku powołania się w decyzji na stosowne upoważnienie do działania w imieniu organu kolegialnego podpisanej osoby, Kolegium zwraca uwagę, że zgodnie z uchwałą Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1950 r. - Instrukcja Nr 2 w sprawie składu, podziału pracy i trybu działania prezydiów rad narodowych - § 24 (M.P. 1950 A-57 póz. 654) - Przewodniczący prezydium rady narodowej i jego zastępcy mogą upoważniać kierowników odpowiednich wydziałów do wydawania decyzji. Wszystkie pisma w zakresie właściwości prezydium rady narodowej i jej wydziałów podpisuje upoważniony członek prezydium lub pracownik pod napisem "za prezydium rady narodowej" uwidaczniając pod podpisem zajmowane stanowisko (przewodniczący prezydium, zastępca przewodniczącego prezydium, sekretarz prezydium, członek prezydium, kierownik wydziału itp.). Tak więc Kierownik Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej mógł działać "za prezydium rady narodowej" i wnoszący nie wykazał, że takiego upoważnienia nie posiadał. W ocenie Kolegium brak jest w niniejszej sprawie podstaw aby stwierdzić, że decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia 19 lipca 1951 r. była obciążona kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W dacie wydania zaskarżonej decyzji organ stosował przepisy o postępowaniu administracyjnym. I tak art. 75 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem stanowił, że każda decyzja powinna zawierać powołanie się na podstawę prawną, datę, osnowę decyzji, oznaczenie jej rodzaju, podpis władzy oraz wskazać, czy przysługuje od niej odwołanie czy skarga. Jeśli decyzja jest w całości lub w części odmowna, powinna zawierać prawne i faktyczne uzasadnienie. Decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 75 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 22 marca 1928 r. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie zachodzą również inne przesłanki stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 § 1 K.p.a. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. N. zarzucając naruszenie: 1/ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce nieruchomościami poprzez bezzasadne przyjęcie, że brak doręczenia decyzji stronie nie może być oceniane w kategorii rażącego naruszenia prawa; 2/ art. 22 ust. 1 pkt 1 dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. w związku z art. 12 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że decyzja w której brak jest powołania na stosowne upoważnienie do działania za Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, a która podpisana została wyłącznie przez jedną osobę, a nie przez osoby wchodzące w skład organu kolegialnego nie jest decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa oraz poprzez ich niewłaściwą wykładnię i bezzasadne przyjęcie, że hipotetyczna możliwość, że Kierownik gospodarki komunalnej i mieszkaniowej mógł działać za prezydium rady narodowej jest równoznaczne z posiadaniem wymaganego w § 25 uchwały Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1950 r. – instrukcja nr 2 w sprawie składu, podziału pracy i trybu działania prezydiów rad narodowych upoważnienia do wydawania decyzji; 3/ art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art.8 § 1 K.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że Kierownik Gospodarki Komunalnej i Mieszkalnictwa był upoważniony do wydania decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia 19 lipca 1951 r. o przydziale mieszkania, pomimo braku takiego upoważnienia w aktach sprawy. W konkluzji skarżący wniósł uchylenie decyzji SKO. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem przepisom prawa. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia 19 lipca 1951 r. zasadnie została oceniona jako ta, która nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych przewidzianych w zamkniętym katalogu art. 156 § 1 K.p.a. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Zarzuty skargi nie są uprawnione. Przepis art. 16 K.p.a. ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych, co oznacza, że decyzje te mogą być wzruszone tylko na zasadach i w trybie określonym w K.p.a. Jednym z przypadków, kiedy decyzja ostateczna może być wzruszona jest stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1), wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (pkt 3), została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (pkt 4), była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (pkt 5), w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (pkt 6), zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). Powyższe wymaga bezspornego ustalenia, że oceniana decyzja dotknięta jest jedną z wad w tym przepisie określonych. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, iż elementy tego przepisu są wobec siebie alternatywne i statuują dwie odrębne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, tj. brak podstawy prawnej oraz rażące naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Powyższe oznacza, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią takiego właśnie przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Podkreślić należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Dodatkowo należy wskazać, że wynikiem rażącego naruszenia prawa jest zaś powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Istnienie przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. musi być oczywiste, a nie być kwestią przypuszczeń czy dociekań i nie mogą występować przy tym przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 2 K.p.a. Zgodnie, z treścią wyżej powołanego przepisu nie stwierdza się nieważności decyzji, z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią jest ocena, czy przydział R. B. mieszkania nr [...] przy ul. L w K nastąpił z rażącym naruszeniem prawa, rozumianym jak wyżej przedstawiono. Podstawą prawną wskazanej decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia 19 lipca 1951 r. stanowił art. 6 oraz art. 22 pkt 2 dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami. Dekretem z dnia 21 grudnia 1945 r. opublikowanym w Dzienniku Ustaw nr 36 poz. 343 dnia 26 sierpnia 1950r. wprowadzono publiczną gospodarkę lokalami, początkowo w sześciu wymienionych w dekrecie miejscowościach, a następnie rozporządzeniem Rady Ministrów w innych miastach na terenie kraju. Oznaczało to, iż - poza wyjątkami wskazanymi w dekrecie - tytuł prawny do zajęcia lokalu mieszkalnego lub jego części oraz lokalu użytkowego od tej pory stanowiła decyzja organu kwaterunkowego o przydziale. Z decyzji takiej wynikało, czy przydzielony lokal jest lokalem mieszkalnym, czy też użytkowym. Ponadto zgodnie z art. 6 dekretu prawo uzyskania przydziału pomieszczenia mieszkalnego miały między innymi osoby zatrudnione we władzach, urzędach i instytucjach wymienionych w art. 27 ust. 1 pkt 1 dekretu. Z karty ewidencyjnej dla mieszkania nr 3 znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że R. B. pracowała w Spółdzielni Pracy "[...]" K, ul. J, zatem była zatrudniona w instytucji wymienionej w art. 27 ust. 1 pkt 1 dekretu i tym samym spełniała przesłanki do przydziału pomieszczenia mieszkalnego z art. 6 dekretu. Skarżący rażącego naruszenie prawa upatruje między innymi w fakcie, że decyzja nie została doręczona stronie. W tej kwestii bezsprzecznie należy się zgodzić z poglądem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że uchybienie to dawało właścicielowi podstawę do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Natomiast na tej podstawie nie można stwierdzić, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast odnosząc się do zarzutu sformułowanego ogólnie, a dotyczące wydania decyzji przez władzę nieupoważniona stwierdzić należy, że w dacie wydania decyzji władzą kwaterunkową było prezydium miejskiej (gminnej) rady narodowej - art. 21 dekretu o publicznej gospodarce lokalami. Zgodnie z obowiązująca wówczas ustawą z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej prezydium rady narodowej było jej organem wykonawczym i zarządzającym - art. 12. W niniejszej sprawie decyzja będąca przedmiotem postępowania wydana została przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej - Wydział Gospodarki Komunalnej (pieczęć nagłówkowa) a podpisana przez działającego za Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Kierownika Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej, poszczególnymi dziedzinami spraw, należących do właściwości rad narodowych, zarządzały wydziały prezydium. Wydziały prezydium rady narodowej były w swej działalności podporządkowane radzie narodowej i jej prezydium oraz rzeczowo właściwemu wydziałowi prezydium rady narodowej wyższego stopnia. Tak więc decyzja z dnia 19 lipca 1951 r. została wydana przez właściwy organ. Ponadto skoro decyzja wyraźnie wydana została "z upoważnienia" to należy wspomnieć, że zgodnie z uchwałą Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1950 r. - Instrukcja Nr 2 w sprawie składu, podziału pracy i trybu działania prezydiów rad narodowych - § 24 (M.P. 1950 A-57 póz. 654) - Przewodniczący prezydium rady narodowej i jego zastępcy mogą upoważniać kierowników odpowiednich wydziałów do wydawania decyzji. Wszystkie pisma w zakresie właściwości prezydium rady narodowej i jej wydziałów podpisuje upoważniony członek prezydium lub pracownik pod napisem "za prezydium rady narodowej" uwidaczniając pod podpisem zajmowane stanowisko (przewodniczący prezydium, zastępca przewodniczącego prezydium, sekretarz prezydium, członek prezydium, kierownik wydziału itp.). Tak więc Kierownik Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej mógł działać "za prezydium rady narodowej". Jeśli zaś chodzi o elementy, które decyzja musiała zawierać obowiązkowo to stwierdzić należy, że w dacie jej wydania obowiązywało rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 75 powołanego wyżej rozporządzenia każda decyzja powinna zawierać powołanie się na podstawę prawną, datę, osnowę decyzji, oznaczenie jej rodzaju, podpis władzy oraz wskazać czy przysługuje od niej odwołanie czy skarga. Decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 75 rozporządzenia. Przepis ten nie wymagał wówczas, aby podpis władzy był czytelny czy poświadczony pieczątką służbową. Zatem zarzut dotyczący nieważności decyzji z powodu jej niewłaściwego podpisania okazał się niezasadny. Jeszcze raz z całą doniosłością podkreślić należy, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy sentencja lub choćby uzasadnienie kwestionowanego aktu: jest w sposób oczywisty sprzeczna z obowiązującym przepisem prawa; przepis, który uznaje się za naruszony nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, czyli nie wymaga bardziej wyrafinowanej wykładni albo znaczenie językowe danego przepisu można uznać za w pełni odpowiadające wynikowi wykładni celowościowej i funkcjonalnej danego przepisu i wykładni systemowej, a także, gdy skutki społeczne wydanej decyzji są nie do pogodzenia i nie mogą być żadną miarą zaakceptowane w świetle fundamentalnych, przede wszystkim konstytucyjnych, zasad państwa prawnego. Natomiast w niniejszej sprawie kwestionowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem co zostało wykazane powyżej. W trakcie postępowania nadzorczego nie stwierdzono bowiem, aby badane rozstrzygnięcie naruszało przesłanki określone w art. 156 § 1 K.p.a. W związku z tym SKO zasadnie uznało, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z19 lipca 1951 r. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego m.in. art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. Organ dokonał niezbędnych w sprawie czynności w celu zgromadzenia materiału dowodowego i rozpoznania sprawy, dokonał jego wszechstronnej oceny i przedstawił logiczną, opartą na zachowanych materiałach argumentację wyjaśniającą wyrażone w sprawie stanowisko. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.