III SA/Kr 1464/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 lipca 2023 r. nr WP-VII.8640.425.2023 w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z 17 lipca 2023 r., znak WP-VII.8640.425.2023, Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 9 maja 2023 r., znak OE.710.281022/00022.2023 o pozbawieniu A. W. od 20 kwietnia 2023 r. statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy na okres 120 dni. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), w związku z art. art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 735 ze zm.). Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: A. W. zarejestrowana została w Grodzkim Urzędzie Pracy w Krakowie 28 października 2022 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych przyznanym na okres 365 dni, od 28 października 2022 r. w wysokości 100% kwoty podstawowej zasiłku. W wyznaczonym przez organ terminie na dzień 20 kwietnia 2023 r. bezrobotna nie stawiła się w Urzędzie Pracy, ani w ciągu 7 dni nie poinformowała o przyczynach niestawiennictwa. Z uwagi na powyższe, organ I instancji uznał, że zachodzą przesłanki do pozbawienia strony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku od 20 kwietnia 2023 r. na okres 120 dni, o czym orzekł w decyzji z 9 maja 2023 r., znak OE.710.281022/00022.2023, nr [...]. W odwołaniu od ww. decyzji A. W. wskazała, że zgodnie z zaleceniami otrzymanymi przy rejestracji w dniu 22 lutego 2023 r. zgłosiła się na wizytę w urzędzie. W ówczesnym czasie była pod wpływem ogromnego stresu wynikającego z nasilenia choroby i oczekiwała na termin wizyty lekarskiej. W konsekwencji powyższego, odwołująca się nie zarejestrowała faktu/terminu kolejnej wizyty i nie odnotowała go w "karcie rejestracyjnej bezrobotnego". Podczas kolejnych miesięcy nie była w stanie opuszczać domu. Dopiero majowa wizyta lekarska i przepisane nowe leki pozwoliły odwołującej się na powrót do normalności. Odwołująca się zwróciła się o przywrócenie statusu bezrobotnego i zasiłku. Do odwołania dołączone zostało zaświadczenie lekarskie wystawione 6 czerwca 2023 r. w Szpitalu Klinicznym [...] w K. potwierdzające pozostawanie odwołującej się w stałym leczeniu. W dniu 12 lipca 2023 r. do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie wpłynęło uzupełnienie odwołania zawierające zaświadczenie lekarskie wystawione 12 lipca 2023 r. w Szpitalu Klinicznym [...] w K., w którym wskazano, że A. W. zgłosiła się ponownie do ww. poradni w marcu 2023 r. z powodu pogorszenia samopoczucia. W uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji Wojewoda Małopolski wskazał, że w dniu rejestracji w UP odwołująca się została prawidłowo poinformowana o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, m.in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w Urzędzie Pracy, powiadomienia Urzędu Pracy w terminie 7 dni od wyznaczonego dnia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, których znajomość ww. potwierdziła podpisem pod "Oświadczeniem Bezrobotnego" w pkt C Karty Rejestracyjnej. Dalej wyjaśniono, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy - osoba bezrobotna to osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Przesłanki te podlegają okresowemu sprawdzeniu. Temu służy między innymi obowiązek przewidziany w art. 33 ust. 3 ustawy. Z akt sprawy wynika, że termin stawiennictwa na 20 kwietnia 2023 r. został wyznaczony stronie w sposób prawidłowy w trakcie poprzedniej wizyty w urzędzie. Własnoręczny podpis A. W. obok wyznaczonego kolejnego terminu stawiennictwa stanowi dowód, że termin ten został przez stronę przyjęty. Poza sporem jest, że 20 kwietnia 2023 r. odwołująca się nie zgłosiła się do urzędu i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W myśl przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy bezrobotny, w przypadku niestawiennictwa, obowiązany jest dopełnić dwóch czynności: powiadomić urząd w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz wykazać, iż przyczyna niestawiennictwa jest uzasadniona. Oba te wymogi muszą być spełnione łącznie. Wojewoda Małopolski wyjaśnił w tym miejscu, że tylko uzasadnione niestawiennictwo może być przyczyną usprawiedliwienia niestawiennictwa w urzędzie. Za uzasadnioną może być uznana wyłącznie taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się do urzędu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenia typu pożar, powódź. Jako przyczynę niestawiennictwa odwołująca się podała pogorszenie stanu zdrowia, podleganie opiece psychiatrycznej, nasilenie choroby utrudniającej codzienne funkcjonowanie. Na poparcie tego przedstawiono organowi odwoławczemu dwa zaświadczenia lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę 6 czerwca i 12 lipca 2023 roku. Zdaniem organu odwoławczego, zaniedbanie w dokonaniu określonej czynności (np.: stawiennictwa w urzędzie, poinformowania o przyczynach niestawiennictwa) nie jest zawinione tylko w przypadku nagłej choroby. Dołączona do odwołania dokumentacja wskazuje, że podnoszone przez stronę problemy zdrowotne mają charakter przewlekły. Dolegliwości zdrowotne związane z nasileniem się objawów choroby przewlekłej, mogą stanowić uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, jednakże niezbędne jest ich uprawdopodobnienie, poprzez wykazanie dokładnych okresów, w których nasilenie objawów miało miejsce. Podkreślono, że choroba przewlekła nie wyklucza dokonania konkretnej czynności. Załączone zaświadczenia lekarskie nie wskazują, że w rozpatrywanym przypadku miały miejsce wyjątkowe okoliczności, które uniemożliwiałyby stronie stawiennictwo w urzędzie 20 kwietnia 2023 r. albo przynajmniej poinformowanie Urzędu o przyczynach nieobecności w terminie 7 dni od wyznaczonego terminu. Tym samym, w ocenie Wojewody, nie stanowią wystarczającej okoliczności, dla której organ winien poszukiwać usprawiedliwienia braku wypełnienia obowiązku nałożonego na bezrobotnego przepisami ustawy. Organ odwoławczy przypominał też, że zawiadomić o powodach niestawiennictwa można w odformalizowany sposób - bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, w tym telefonicznie, pisemnie, za pośrednictwem poczty lub drogą elektroniczną. Odformalizowany sposób zawiadomienia powoduje, iż nawet gdy przyczyną niestawiennictwa jest choroba bezrobotnego, nie jest to równoznaczne z wystąpieniem okoliczności uniemożliwiających mu kontakt z urzędem pracy, w którejkolwiek ze wskazanych wyżej form. Wojewoda podniósł na koniec, że rejestracja osoby bezrobotnej jest czynnością dobrowolną, jednak w przypadku jej dokonania, bezrobotny musi mieć świadomość swoich obowiązków i konsekwencji z tytułu ich niewypełnienia. Biorąc pod uwagę zaistniały stan faktyczny, organ odwoławczy stwierdził, iż wyjaśnienia złożone w odwołaniu, nie mogą stanowić podstawy do usprawiedliwienia niestawiennictwa w urzędzie pracy. W skardze zawartej w piśmie z 22 sierpnia 2023 r. skarżąca zaznaczyła, że zaostrzenie objawów choroby, na która cierpi, miało miejsce w okresie marzec/kwiecień (co potwierdza wizyta z 31 marca). W załączonym zaświadczeniu zostało potwierdzone, że 31 marca 2023 r. skarżąca zgłosiła się do poradni z powodu nasilenia choroby, tj. pogorszenia stanu psychicznego. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i przywrócenie jej statusu osoby bezrobotnej. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 17 lipca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 9 maja 2023 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 735 ze zm.), dalej w skrócie "ustawa". Jak wynika z art. 33 ust. 3 ww. ustawy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Jak wskazał NSA w wyroku z 18 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1252/16, Lex 2347175 - ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy". Z pewnością nie można takiego wymogu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Niewątpliwie osoba dążąca do uzyskania statusu bezrobotnego w chwili rejestracji musi wprost (a nie w sposób tylko dorozumiany) i w konkretnej formie (podpisanie w obecności urzędnika formuły oświadczenia znajdującego się na karcie rejestracyjnej) uzewnętrznić wolę świadczenia pracy. O ile gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego, a musi ona oznaczać także rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy, to w okolicznościach tej sprawy, kwestia dokonania prawidłowej oceny przyczyn nieobecności skarżącej w Urzędzie Pracy na wyznaczonej wizycie ma, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, charakter decydujący o legalności decyzji o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Z kolei przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Użyte w powołanym wyżej przepisie ustawy określenie "pozbawia" wskazuje, że rozstrzygnięcie wydane na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nim wymienionych organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu. Przesłanką nakazującą podjęcie takiego działania jest niestawienie się w organie zatrudnienia w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Stosownie do powołanego przepisu, do organu należy wyznaczenie terminu stawienia się bezrobotnego w jego siedzibie i należyte poinformowanie go o tym oraz o skutkach jego niedopełnienia. Natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa, a w przypadku niemożności jego wypełnienia, obowiązek wykazania w ustawowym terminie uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Zdaniem Sądu, omawiane przepisy ustawy nie mogą jednak powodować zastosowania sankcji wobec bezrobotnego, który znajdując się w sytuacji w istocie uniemożliwiającej mu działanie np. z powodu stanu zdrowia (fizycznego bądź psychicznego) - nie może wywiązać się z obowiązków nałożonych nań ustawą. Wykładnia art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, zgodna z art. 2 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji RP wymaga stwierdzenia, że przepisu tego nie stosuje się w przypadku, gdy z przyczyn niezawinionych przez bezrobotnego spełnienie wymogu usprawiedliwienia niestawiennictwa w terminie do 7 dni nie było możliwe (tak WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 18 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1855/15, baza CBOSA). Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie odwołuje się do jakichkolwiek wyjaśnień co do przyczyny absencji w urzędzie pracy. Tym samym nie może ulegać wątpliwości, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód może być uznany za "uzasadnioną przyczynę" niezgłoszenia się do organu zatrudnienia. Ustawa o promocji zatrudnienia nie definiuje wskazanego zwrotu; nie zawiera wskazań dotyczących sposobu interpretacji tego pojęcia. Treść tego niedookreślonego pojęcia musi ustalić organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że za uzasadnione przyczyny mogą być uznane tylko okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu i którym nie mógł zapobiec nawet przy dołożeniu należytej staranności. Brak jest podstaw do takiej kwalifikacji w przypadku okoliczności powstałych na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego. W kontrolowanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca nie stawiła się w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 20 kwietnia 2023 r., w Grodzkim Urzędzie Pracy w Krakowie. Istotą sporu pozostaje ustalenie, czy że nieobecność skarżącej w ww. dniu stanowiła podstawę do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej. Nie można się zgodzić w tej sprawie ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż zaniedbanie obowiązku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy nie jest zawinione tylko w przypadku nagłej choroby, z wykluczeniem schorzeń on charakterze przewlekłym. W przypadku bowiem chorób psychicznych może wystąpić nasilenie dolegliwości czy nawrót choroby, czego strona nie mogła przewidzieć. Bezsporne jest, że skarżąca nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym na dzień 20 kwietnia 2023 r. terminie; w okresie do 7 dni nie zawiadomiła też organu o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W odwołaniu od decyzji organu I Instancji, skarżąca wyjaśniła, że w dniu podpisania karty rejestracyjnej bezrobotnego była pod wpływem ogromnego stresu wynikającego z nasilenia choroby. Z tego powodu skarżąca nie odnotowała kolejnego terminu wizyty w urzędzie. Wskazała też, że przez kolejne miesiące nie była wstanie opuszczać domu. Dopiero wizyta u lekarza psychiatry w maju 2023 r. oraz przepisane leki pozwoliły skarżącej na powrót do normalności. Do odwołania dołączono zaświadczenia wystawione przez lekarza psychiatrę z 6 czerwca 2023r. oraz z 12 lipca 2023 r., w których podano, że: skarżąca pozostaje w leczeniu tut. poradni (k. 23 akt administracyjnych - załącznik); z powodu pogorszenia samopoczucia skarżąca zgłosiła się do poradni w marcu 2023 r . (k. 25 akt administracyjnych). Powyższa argumentacja oraz wskazane w odwołaniu okoliczności, nie zostały rozważone w sposób należyty przez organ II instancji. Jak wynika z wyżej zacytowanych przepisów ustawy, bezrobotny, który nie stawił się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy winien w terminie 7 dni powiadomić organ o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, celem uniknięcia pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 wymienionej ustawy. Termin do podania uzasadnionej przyczyny nieobecności z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji, wymaga by - co do zasady - był liczony od dnia tej nieobecności (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt I OSK 1023/13). Dopuszczalne jest jednak, aby wyjątkowo, w określonych sytuacjach bieg 7-dniowego terminu rozpoczynał się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej stronie takie powiadomienie. W tej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją (tak w podobnej sprawie NSA w wyroku z 18 maja 2017 r., I OSK 1252/16). Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, zwłaszcza argumentację skarżącej zawartą w odwołaniu oraz w skardze, a także załączoną dokumentację medyczną, należy stwierdzić, że Wojewoda Małopolski nie wywiązał się z nałożonych obowiązków należytego wyjaśnienia sprawy poprzez uchybienie art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy oraz nie wyjaśnił należycie istotnych dla sprawy okoliczności. Przy czym z jednej strony wskazał w uzasadnieniu, że "zaniedbanie w dokonaniu określonej czynności (np.: stawiennictwa w urzędzie, poinformowania o przyczynach niestawiennictwa) nie jest zawinione tylko w przypadku nagłej choroby", a z drugiej podał, że "dolegliwości zdrowotne związane z nasileniem się objawów choroby przewlekłej, mogą stanowić uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, jednakże niezbędne jest ich uprawdopodobnienie, poprzez wykazanie dokładnych okresów, w których nasilenie objawów miało miejsce. Choroba przewlekła nie wyklucza dokonania konkretnej czynności." W ocenie Sądu, istotnie sam fakt przewlekłej choroby związanej z zaburzeniami psychicznymi sam w sobie nie przesądza o istnieniu usprawiedliwionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy, chyba że zostanie uprawdopodobnione, iż w tym czasie nastąpiło nagłe pogorszenie stanu zdrowia w związku z zaostrzeniem się objawów. Strona winna uprawdopodobnić, że w danym okresie stan zdrowia uniemożliwiał jej prowadzenie swoich spraw i dokonywanie czynności. W kontrolowanej sprawie organ nie wziął pod uwagę zawartych w odwołaniu wskazań skarżącej, popartych zaświadczeniami lekarskimi z 6 czerwca i z 12 lipca 2023 r. Z pierwszego zaświadczenia wydanego przez specjalistę psychiatrę wynika, że skarżąca pozostaje w leczeniu przyszpitalnej poradni zdrowia psychicznego, a z kolejnego, że skarżąca zgłosiła się do ww. poradni w marcu 2023 r. z powodu pogorszenia samopoczucia. Z dokumentacji załączonej do skargi wynika, że w dniu 30 marca 2023 r. rozpoznano u skarżącej zaburzenie psychiczne (ICD-10), a od 31 marca 2023 r. zgłosiła się z powodu pogorszenia stanu psychicznego ( zaświadczenie lekarza psychiatry z 22 sierpnia 2023 r. ). Powyższa dokumentacja uwiarygadnia, że co najmniej 20 dni przed wyznaczonym terminem zgłoszenia się w urzędzie pracy (tj. 20 kwietnia 2023 r.) skarżąca zgłosiła się do ww. poradni z powodu pogorszenia stanu psychicznego i była tam leczona od 31 marca 2023 r. Specyfika choroby psychicznej, w tym brak przewidywalności w wystąpieniu i nasileniu objawów, powinny być przez organy rozważone w kontekście uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa, biorącą pod uwagę, że okoliczności te zostały uprawdopodobnione przez skarżącą. Należy zauważyć, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Nie oznacza zatem udowodnienia okoliczności, ale wskazanie z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego. Zawarta w odwołaniu argumentacja skarżącej, poparta zaświadczeniami lekarskimi z 6 czerwca 2023 r., 12 lipca 2023 r. oraz z 22 sierpnia 2023 r. mogła być wystarczająca do uprawdopodobnienia, że zachodziła uzasadniona przyczyna niestawiennictwa skarżącej w urzędzie pracy. Nie wzięcie tych okoliczności pod uwagę przy ocenie uprawdopodobnienia przesłanek z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, pomimo, że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyni zaskarżone rozstrzygnięcie przedwczesnym, a tym samym wadliwym. Stosownie do z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak wynika z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z zasadą przekonywania uzasadnienie decyzji powinno stanowić uzewnętrznienie motywów kierujących organem przy podejmowaniu decyzji, powinno być pokazaniem rozumowania organu, a nie tylko wykazem zebranych faktów i norm. Uzasadnienie ma nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania organu (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2016 r., II OSK 110/15, LEX nr 2258826, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie uzasadnienia decyzji organu II instancji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a., w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy. W uzasadnieniu decyzji Wojewody brak jest należytego odniesienia się przez organ do zarzutów i argumentów podnoszonych w odwołaniu, co stanowi naruszenie określonej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej. Z powyższych względów Sąd uznał, że w sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, 8, 11, 77 § 1, 75 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. ponieważ nie zostały wyjaśnione i właściwie ocenione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę Wojewoda Małopolski będzie obowiązany ponownie dokonać oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w zakresie wykazania przez skarżącą uzasadnionej przyczyny niestawienia się w urzędzie pracy w dniu 20 kwietnia 2023 r. i możliwości zachowania terminu do jej usprawiedliwienia, a jeśli zajdzie taka potrzeba uzupełnić materiał dowodowy w oparciu o przepis art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., i wydać decyzję zawierającą uzasadnienie odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.