III SA/Kr 1476/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący D. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 24 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Wymierzona kara przez organ I instancji wynosiła [...] zł. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazał, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki i doprowadzi do konieczności ogłoszenia upadłości, gdyż nie dysponuje on środkami pieniężnymi koniecznymi dla zaspokojenia należności wynikających z decyzji. Jego zdaniem, nawet w przypadku wydania przez Sąd pozytywnego dla niego orzeczenia, co jego zdaniem byłoby bardzo prawdopodobne, nie byłoby możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Co więcej, przez cały czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego nie mógłby normalnie funkcjonować i zapewnić bytu rodzinie. Według skarżącego, taki właśnie cel przyświecał organowi, gdyż od lat organy służby celnej prowadzą walkę z tzw. "hazardem", która ze względu na postawę sądów administracyjnych jest nieskuteczna. Dalej skarżący uzasadniał, że organy postanowiły doprowadzić do ekonomicznej katastrofy i fizycznej upadłości kontrolowanych podmiotów i w tym celu masowo wydają orzeczenia w przedmiocie kar pieniężnych, pomimo wątpliwości w zakresie konstytucyjnym i zgodności z normami prawa europejskiego. Tym samym, zdaniem skarżącego, jedyną instytucją, która może uniemożliwić bezprawne działania organów, które w dalszej przyszłości mogą narazić Skarb Państwa na odszkodowania, jest sąd administracyjny, który według skarżącego, powinien wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał ponadto, że dotychczas sądy administracyjne stały na stanowisku, że wykonanie decyzji takich, jak niniejsza, powinno zostać wstrzymane, na dowód czego przedłożył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 17 czerwca 2015 r., II SA/Rz 651/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Wniosek nie został uwzględniony ponieważ skarżący nawet nie uprawdopodobnił, aby egzekucja [...] zł stwarzała ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w konkretnej sytuacji majątkowej lub rodzinnej skarżącego. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu tub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., l OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04). W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się przy tym, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające powołanie się na okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Sąd z urzędu zaznacza, że orzekający w sprawach skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wielokrotnie zwracał uwagę na ten aspekt sprawy. Należałoby więc ponownie powtórzyć, że sama konieczność uiszczenia lub wyegzekwowania kwoty objętej zaskarżoną decyzją i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nie można bowiem automatycznie utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z 17 września 2014 r., I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie, uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2013 r., II GZ 684/13). Skarżący nie przedstawił we wniosku żadnych danych, a w szczególności nie dołączył jakichkolwiek dokumentów dotyczących jego aktualnej sytuacji majątkowej, które wskazywałyby, że wyegzekwowanie [...] zł spowoduje wystąpienie nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody. Zatem Sąd nie miał możliwości zweryfikowania zasadności twierdzeń podniesionych we wniosku. Odnosząc się natomiast do treści dołączonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 17 czerwca 2015 r., II SA/Rz 651/15, należałoby zauważyć, że sąd ten wziął pod uwagę ówczesne wątpliwości natury konstytucyjnej, które zostały rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2015 r., P 32/12. Trybunał stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 i 1201) w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, ze zm.), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Trybunał zatem nie podzielił zgłoszonych w odniesieniu do wskazanych wyżej przepisów zastrzeżeń konstytucyjnych, nawet w sytuacji, gdy osoba fizyczna poniosła konsekwencje zarówno na płaszczyźnie prawa karnego jak i administracyjnego, co uznał za dopuszczalne. Sąd zaznacza przy tym, że w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 §3 P.p.s.a., co do zasady, nie bada się prawidłowości merytorycznej tejże decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji (lub odmowa wstrzymania) nie oznacza więc, że sąd administracyjny wstępnie uznaje zarzuty skargi za usprawiedliwione lub nie, a zaskarżoną decyzję uznaje za niezgodną z prawem. Dodatkowo Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 61 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.