III SA/Kr 1478/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby skargę oddala. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 3 lipca 2014 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r. w sprawie zwolnienia podinsp. J. S. ze służby w Policji z dniem 27 maja 2014 roku. Powyższe decyzje zapadły w następujących okolicznościach: J. S. (dalej: skarżący) orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW Nr [...] z dnia [...] 2013 r., zatwierdzonym decyzją Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w dniu [...] 2013 r., został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów. Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą z Policji. Od dnia 24 maja 2013 r. skarżący zaprzestał służby z powodu choroby, a w dniu 25 kwietnia 2014 r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o zwolnienie ze służby w Policji "z dniem 1 czerwca 2014 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w związku z art. 43 ust. 1". Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2014 r. uwzględnił żądanie skarżącego w części dotyczącej podstaw zwolnienia ze służby w Policji, a nie uwzględnił go w zakresie wskazanej daty zwolnienia ze służby. W powyższym rozkazie personalnym orzeczono o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 27 maja 2014 r. Organ powołał się na treść art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687, ze zm.), zgodnie z którym 12 miesięczny okres zaprzestania służby z powodu choroby, rozpoczęty w dniu 24 maja 2013 r., zgodnie z art. 57 k.p.a., upływa z dniem 26 maja 2014 r., natomiast zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby. Od powyższej decyzji J. S. wniósł odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez błędne wskazanie w treści uzasadnienia art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jako jedynej i bezpośredniej przyczyny braku możliwości uwzględnienia daty 1 czerwca 2014 r. jako dnia zwolnienia go ze służby, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia go jednomiesięcznego uposażenia i naraziło na niekorzystne naliczenie okresu służby dla celów emerytalnych. Rozkazem personalnym z dnia 3 lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwalnia się policjanta ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zwolnienie to ma charakter obligatoryjny. Nie może jednak naruszać dyspozycji art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że zwolnienie policjanta w tym trybie nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Okres powyższy w przedmiotowej sprawie upłynął z dniem 25 maja 2014 r. Policjant złożył pisemne wystąpienie ze służby, a tym samym zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Od powyższej decyzji J. S. w piśmie z dnia 10 sierpnia 2014 roku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 12 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez organ w wyjaśnieniu podstaw i przesłanek wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym wskazanej przez niego przyczyny i podstawy odwołania, to jest błędnego uznania za podstawę prawną wydanej decyzji art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego powyższy przepis nie zawiera odniesienia do ostatecznego terminu zwolnienia, a zatem powyższa regulacja nie wykluczała zwolnienia skarżącego ze służby z dniem 1 czerwca 2014 r. Skarżący podtrzymał zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji, dotyczące pozbawienia go jednomiesięcznego uposażenia oraz narażenia na niekorzystne naliczenie okresu służby dla celów emerytalnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując, że istota sprawy sprowadza się do tego, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 27 maja 2014 r., a nie tak jak oczekiwał – z dniem 1 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do problemu daty zwolnienia skarżącego ze służby, a nie zasadności powyższego zwolnienia. Przesłanki obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby zostały enumeratywnie wymienione w art. 41 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji. Przesłankami takimi są w szczególności orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską (art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji), upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji), jak również pisemne zgłoszenie przez policjanta wystąpienia ze służby (art. 41 ust. 3 ustawy o Policji). W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że wobec skarżącego orzeczono o całkowitej niezdolności do służby w Policji orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Nr [...] z dnia [...] 2013 r., zatwierdzonym przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w dniu [...] 2013 r. Nie budzą także wątpliwości ustalenia organów w zakresie daty zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby, co nastąpiło w dniu 24 maja 2013 r. Od tej daty skarżący pozostawał na zwolnieniu lekarskim. W tej sytuacji – wobec brzmienia art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji – zwolnienie ze służby powinno nastąpić z upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Jednocześnie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Powyższe przepisy wskazują, że w stanie faktycznym, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, zwolnienie skarżącego ze służby było uwarunkowane orzeczeniem trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, a co za tym idzie niedopuszczalne było zwolnienie skarżącego ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez niego służby z powodu choroby. Skarżący mógł zatem zostać zwolniony ze służby najwcześniej w dniu 25 maja 2014 r., a ponieważ była to niedziela – w dniu 26 maja 2014 r. Zwolnienie nastąpiło natomiast z dniem 27 maja 2014 r., a zatem po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby, to jest z uwzględnieniem wskazanych wyżej regulacji prawnych. Nie zmienia powyższej oceny fakt złożenia przez skarżącego w dniu 25 kwietnia 2014 r. pisemnej prośby o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 1 czerwca 2014 r. z powodu prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Nr [...] z dnia [...] 2013 r. Podstawą zwolnienia skarżącego ze służby nie była przesłanka wskazana w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którą policjanta zwalnia się ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Przyczyną zwolnienia – jak wyżej wskazywano – było orzeczenie trwałej niezdolności skarżącego do służby przez komisję lekarską, co skutkowało ograniczeniem wskazanym w art. 43 ust. 1 co do terminu zwolnienia ze służby. Gdyby nawet jednak – teoretycznie – przyjąć, że zwolnienie powinno nastąpić w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 41 ust. 3 to należy wskazać, że zgodnie z powyższą regulacją wniosek policjanta co do daty zwolnienia ze służby nie jest wiążący dla organu. Zwolnienie ze służby może w tym wypadku nastąpić w dacie wskazanej przez organ, mieszczącej się w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez policjanta wystąpienia ze służby. Wskazany w powyższym przepisie termin jest terminem maksymalnym. Przepisy ustawy o Policji nie przewidują związania organu wnioskiem policjanta co do daty zwolnienia ze służby. Organy nie naruszyły zatem przepisów prawa materialnego. Nie są uzasadnione także podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności przepisów statuujących zasady ogólne postępowania administracyjnego. W szczególności należy zaznaczyć, że zarzuty te nie zostały w skardze w żaden sposób uzasadnione, skarżący nie wskazał, na czym w istocie miałyby polegać zarzucane naruszenia przepisów prawa procesowego. Analiza akt sprawy prowadzi natomiast do wniosku, że organy orzekające w sprawie w obu instancjach ustaliły w prawidłowy sposób stan faktyczny sprawy, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Sąd nie dopatrzył się także naruszeń obowiązków informacyjnych organów (art. 9) oraz zasad budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz przekonywania (art. 11 k.p.a.). Analiza akt administracyjnych nie wskazuje także na naruszenie zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób nie naruszający art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie wskazane wyżej elementy, pozwalając na przeprowadzenie kontroli procesu jej podejmowania. Należy podnieść, że skarżący nie kwestionował ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie, przez co zarzuty zmierzające do wykazania naruszeń przepisów prawa procesowego są niezrozumiałe i w istocie pozostają bez związku z uzasadnieniem zarzutów skargi. Skarga J. S. jest bezzasadna, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził innych niż wskazane w skardze uchybień, które mogłyby wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.