III SA/Kr 1492/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. – B. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. W. – B. na decyzję Wojewody z dnia 19 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia adresu zameldowania na pobyt stały oraz pobyt czasowy postanawia: ustanowić dla skarżącej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. W złożonym dnia 12.5.2017 (wpływ) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zaznaczyła iż domaga się ustanowienia adwokata. Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidoczniła brak osób z którymi pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie domowym. Określając swój majątek podała, że poza lokatorskim mieszkaniem i działką ogrodniczą nie ma innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Stałe miesięczne dochody oszacowała na kwotę 1010 zł emerytury z dodatkiem pielęgnacyjnym. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podała, że czynsz to 493 zł, gaz 26 zł, prąd 7 zł, wydatki na działkę 100 zł. Ze względu na fakt, że nie jest to pierwsza sprawa skarżącej, gdyż strona inicjowała przed tutejszym sądem administracyjnym szereg postępowań więc okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, iż skarżąca korzysta ze wsparcia pomocy społecznej. Boryka się z problemem niepełnosprawności i długiej choroby. Jest osobą niezdolną do podjęcia zatrudnienia. Mieszka sama. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o ustanowienie adwokata skarżąca wcześniej domagała się zwolnienia od kosztów sądowych które uzyskała nie ma większego znaczenia, bo przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącej nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy jej wniosek można i należy rozpatrzyć tylko w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącej należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w przypadku kolejnego pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia skarżąca mimo iż wnioskowała o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym siłą faktu skorzysta z prawa pomocy w zakresie całkowitym które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (por. art. 245 §2 ppsa). Przyjęciu odmiennej optyki stoją więc na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącej mają walor tylko teoretyzujący. Na podstawie złożonego wraz z wnioskiem (art. 243 ppsa) oświadczenia skarżącej o jakim mowa w art. 252 ppsa - które uzupełnione informacjami dostępnymi na zasadzie notorii urzędowej uznać należy za wystarczające - i opierając się na argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, iż skarżąca generalnie rzecz ujmując - nie jest osobą zamożną. Tak bowiem należy postrzegać osobę w zasadzie bez majątku, ze znikomym dochodem. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że po opłaceniu wykazanych stałych wydatków środki jakimi dysponuje wystarczają z trudem na skromną egzystencję. Biorąc pod uwagę ogólną kondycję zdrowotną, skarżącej trudno wymagać od niej jakiś zasadniczych działań nakierowanych na poprawę swojej sytuacji materialnej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów.