III SA/Kr 1497/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2012 r. wniosku D. P. w sprawie z Jego skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 28 października 2011 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Pismem z dnia 7 grudnia 2011 r. skarżący wniósł skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Na uzasadnienie skarżący podniósł, że skierowanie na badania psychologiczne wiąże się z koniecznością pokrycia kosztów jego przeprowadzenia, co może spowodować znaczna szkodę majątkową. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy, więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zdaniem Sądu, żadna z ustawowych przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w rozpatrywanej sprawie nie została przez skarżącego wskazana, a tym bardziej uprawdopodobniona. Skarżący nie uzasadnił istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wykonanie badań nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, ponieważ chodzi tu o sam fakt poddania się badaniom, a nie będącą ich potencjalną konsekwencję w postaci decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie ewentualnego stwierdzenia na podstawie badań psychologicznych istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdem, będzie podlegała zaskarżeniu w odrębnym trybie. Sąd pragnie podkreślić, iż skierowanie na badanie psychologiczne nie oznacza automatycznie pozbawienia prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do stanu psychicznego osób, które uporczywie naruszają przepisy prawa o ruchu drogowym. Natomiast odnośnie podniesionego przez skarżącego argumentu o możliwości spowodowania znacznej szkody majątkowej poprzez konieczność pokrycia kosztów badań, Sąd pragnie wskazać, iż zgodnie z artykułem 124 ust 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2005 nr 108 poz. 908 ze zm.) badanie psychologiczne jest wykonywane na koszt osoby badanej, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Jednakże Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy ( Dz. U z 2005 r. nr 69 poz.622 ze zm.) w § 12 ustala maksymalną stawkę opłaty za przeprowadzone badanie na kwotę 120 zł. Zdaniem Sądu twierdzenie, iż taka kwota spowodować może znaczną szkodę majątkową nie zasługuję na wiarę. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.