III SA/Kr 1530/13

III SA/ Kr 1530/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 3 października 2014 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. O. i B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 kwietnia 2013 r. Nr [ ] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi M. G. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej, ul. [ ] – od Skarbu Państwa, kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych ) podwyższoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej przyznanej z urzędu pomocy prawnej Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał skarżącym J. O. i B. G. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 21 października 2013 r. dziekan Okręgowej Rady Adwokacka wyznaczył dla skarżących w miejsce adwokata M. D. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. G. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej , ul. [....]. W piśmie z dnia 9 lipca 2014 r. pełnomocnik z urzędu zawiadomił o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2014 r., oświadczając jednocześnie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Do pisma dołączona została stosowana opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ), § 18 ust.1 pkt 2 lit. "b" Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.