III SA/Kr 1535/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura WSA Elżbieta Czarny - Drożdżejko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. Uchyla zaskarżone postanowienie, II. Zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie: Zaskarżonym przez J. C., zwanego dalej "skarżącym", postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie wniesione przez skarżącego od decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r., znak: [...], o skierowaniu go na badania lekarskie zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] 2016 r., znak: [...], Starosta orzekł o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Pismem, datowanym na dzień 27 lipca 2016 r., (wysłanym w tym samym dniu) pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od ww. decyzji Starosty. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego postanowienia, Kolegium powołując się na treść art. 43 i art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), podało, że z adnotacji operatora pocztowego wynika, iż przedmiotowa decyzja organu pierwszej instancji została awizowana po raz pierwszy w dniu 16 czerwca 2016 r., a następnie, wobec nie podjęcia w terminie 7 dni, powtórnie przesyłkę awizowano w dniu 24 czerwca 2016 r. Zatem, mając na uwadze przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego, dotyczące doręczeń, 14 dzień od pozostawienia pisma w placówce operatora upłynął w dniu 30 czerwca 2016 r. i dzień ten organ uznał za dzień doręczenia decyzji. Tym samym od następnego dnia, tj. od dnia 1 lipca 2016 r. rozpoczął swój bieg 14 dniowy termin do wniesienia odwołania, a który upłynął w dniu 14 lipca 2016 r. Tymczasem odwołanie zostało wniesione w dniu 27 lipca 2016 r., więc 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji ustanowiony w Kodeksie postępowania administracyjnego nie został dotrzymany. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wyraził niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1311/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego na ww. postanowienie z dnia 24 lutego 2017 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Następnie WSA w Krakowie stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 14 lipca 2016 r. A skoro odwołanie zostało wniesione w dniu 27 lipca 2016 r., to organ nie miał innej możliwości, aniżeli wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 134 k.p.a. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zarzucił Sądowi naruszenie art. 174 pkt 2 w zw. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niedopełnienie przez Sąd pierwszej instancji obowiązku rozpoznania skargi na postanowienie SKO w granicach skargi poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą i całkowite pominięcie w analizie dowodów faktu rzeczywistego (a nie zastępczego) dostarczenia decyzji Starosty pełnomocnikowi skarżącego i zaniechanie zbadania przyczyn i okoliczności wysłania ponownego (lub pierwszego) decyzji Starosty do pełnomocnika skarżącego oraz ustalenia, czy złożone przez niego odwołanie od otrzymanej decyzji było dokonane w terminie, a to naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że doręczyciel InPost, doręczając przesyłki do kancelarii pełnomocnika skarżącego, pozostawiał na parapecie okiennym klatki schodowej awiza do wszystkich kancelarii adwokackich znajdujących się w klatce. Zdaniem skarżącego, gdyby te kwestie nie budziły żadnych wątpliwości, to z jakich przyczyn przesyłka z przedmiotową decyzją została powtórnie skierowana do pełnomocnika, który nie miał informacji o ekspediowaniu pierwszej przesyłki. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej Instancji pominął kwestię drugiego doręczenia skarżonej decyzji Starosty i odniósł się tylko do tego, że skarga pełnomocnika była złożona po upływie 14 dni od daty uznania doręczenia zastępczego. Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 226/21, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poważne wątpliwości budzi fakt doręczenia zastępczego decyzji Starosty z dnia 31 maja 2016 r. Otóż, jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, dla stwierdzenia skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a., opartego na domniemaniu, konieczne jest, w sytuacji, gdy strony takiemu domniemaniu przeczą, udokumentowanie ścisłego dokonania wszystkich ustanowionych w tym artykule czynności doręczyciela. O ile z przepisu tego nie wynika obowiązek umieszczania na kopercie przesyłki pocztowej miejsca pozostawienia "awizo", o tyle skonkretyzowanie przez ustawodawcę miejsc i kolejności ich zastosowania dla pozostawienia "awizo" wymaga uzyskania przez nadawcę przesyłki dowodu poprawności zastosowania art. 44 § 2 k.p.a. Nadawca przesyłki pocztowej nie może poprzestać na swoim oświadczeniu w tym zakresie, ponieważ posłużenie się operatorem pocztowym oznacza, że to nie nadawca przesyłki dokonywał czynności umieszczenia "awizo" we właściwym do tego miejscu zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 886/18, dostępny w CBOSA). Tymczasem jak wynika z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii koperty (k. 43 akt administracyjnych), w której przesłano pełnomocnikowi skarżącego decyzję z dnia 31 maja 2016 r., z powodu niemożności doręczenia adresatowi lub dorosłemu domownikowi przesyłkę w dniu 16 czerwca 2016 r. pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w POK InPost K, ul. P. Dokonujący doręczenia nie oznaczył jednak, czy i gdzie (w oddawczej skrzynce pocztowej, drzwiach mieszkania adresata, w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata) pozostawił informację o możliwości odbioru przesyłki w placówce InPost. Okoliczność ta, szczególnie istotna w świetle podnoszonych przez pełnomocnika skarżącego zarzutów dotyczących nieprawidłowego pozostawiania "awizo" w miejscu do tego nieprzeznaczonym, została jednak całkowicie pominięta przez Sąd pierwszej instancji. Ponadto WSA w Krakowie nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do tego, że w aktach administracyjnych (k. 43) znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki skierowanej do pełnomocnika skarżącego, oznaczonej jako "[...] z dnia: 2016-07-08", która została odebrana przez pełnomocnika w dniu 25 lipca 2016 r. W ocenie skarżącego kasacyjnie, nadanie tej przesyłki świadczy o wadliwości pierwszego doręczenia decyzji. Tymczasem Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, jaka była zawartość kolejnej przesyłki, czy w sprawie doszło do ponownego doręczenia decyzji, ani jaka była przyczyna podjętych przez organ czynności. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie weźmie pod uwagę przedstawione rozważania, a w szczególności oceni, czy na podstawie zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego można w sposób jednoznaczny ustalić, że w sprawie doszło do doręczenia decyzji z dnia 31 maja 2016 r. w sposób opisany przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Z kolei orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 P.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując sprawę ponownie, związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2021 r. sygn. akt II GSK 226/21, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1311/19. Zgodnie bowiem z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią oznacza, że sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 P.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznawał sprawę (art. 183 P.p.s.a.) i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Tak więc rozpoznając sprawę powtórnie, sąd pierwszej instancji musi interpretować i stosować art. 134 § 1 P.p.s.a. przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. 168 § 3, art. 183 § 1 i art. 190 P.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II GSK 244/20, LEX nr 3082003). Przedmiotem ponownej oceny Sądu była prawidłowość wydania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2017 r. nr [...] stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia zauważyć należy, że podstawą jego wydania było założenie organu odwoławczego, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r., znak: [...]. Kolegium zaznaczyło, że decyzję tą wysłano na adres pełnomocnika skarżącego, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje informacja, iż z powodu niemożności doręczenia decyzji, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w POK InPost [...] K ul. P w dniu 16 czerwca 2016 r. Na kopercie zaznaczono datę pierwszego awizo - 16 czerwca 2016 r. – datę powtórnego awizowania przesyłki - dnia 24 czerwca 2016 r. Datę 4 lipca 2016 r. wskazano jako datę nie podjęcia przesyłki w terminie. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało wystarczająco wnikliwej oceny skuteczności doręczenia decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r., znak: [...], w kontekście całej regulacji zawartej w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.). Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Powołany przepis wprowadza zasadę oficjalności doręczeń. Ustawowy obowiązek dokonywania wszelkich doręczeń z urzędu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Zasada ta znajduje zastosowanie w każdym postępowaniu, niezależnie od jego struktury podmiotowej. Zapewnia organowi administracyjnemu stanowczy wpływ na sam tok postępowania, służy także zrównaniu w tym zakresie pozycji prawnej podmiotów uczestniczących w postępowaniu. Strony i inni uczestnicy postępowania nie muszą składać osobnych wniosków lub żądań co do doręczania im pism, jak też nie muszą dowiadywać się w siedzibie organu, czy jest jakieś pismo do odebrania w ich sprawie. W myśl art. 42 § 1-3 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 k.p.a.). Z kolei, zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (bezpośrednio adresatowi albo innym wymienionym w tych przepisie osobom): 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Mając powyższe regulacje na względzie wskazać należy, że w niniejszym przypadku nie bez znaczenia pozostaje fakt, że przesyłkę zawierającą kwestionowaną decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r., o skierowaniu skarżącego a badania lekarskie, organ nadał za pośrednictwem operatora - InPost S.A w K. Wprawdzie operator – InPost – jest operatorem uprawnionym w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 1040, zwanej dalej ustawą Prawo pocztowe) do realizacji usług pocztowych, przez którego rozumie się - przedsiębiorcę uprawnionego do wykonywania działalności pocztowej, na podstawie wpisu do rejestru operatorów pocztowych - to nie jest jednak operatorem wyznaczonym w rozumieniu art. 3 pkt 13 tej ustawy, zobowiązanym do dokonywania usług pocztowych powszechnych. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe, operator wyznaczony jest wybierany na okres 10 kat przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r. Prezes UKE dokonał wyboru Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie, jako operatora wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych na lata 2016 – 2025, z dniem rozpoczęcia wykonywania tego obowiązku od dnia 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r. (por. m. in. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1346/20; LEX nr 3144602. Zdaniem Sądu nie ma co prawda obowiązku korzystania w zakresie nadawania przesyłek pocztowych wyłącznie z usług operatora wyznaczonego, nie mniej jednak podmiot korzystający z usług innego operatora, niż wyznaczony, musi się liczyć np. z ryzykiem niemożności uznania wniesienia pisma w terminie, czy też niemożności uznania domniemania doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. Co prawda z regulaminu świadczenia usług pocztowych i przewozowych przez In Post wynika, że w przypadku nieobecności odbiorcy w trakcie doręczenia przesyłki operator, po pierwszej próbie doręczenia, pozostawi pod adresem doręczenia informację (tzw. awizo) lub powiadomi wiadomością sms lub e-mail odbiorcę o tym, że może on odebrać przesyłkę w ciągu kolejnych 3 dni roboczych we wskazanym w powiadomieniu miejscu i czasie, to nie mniej jednak postanowienia § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r., poz. 545). odnoszą się właśnie do operatora wyznaczonego. W myśl tego przepisu, jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. Bez względu jednakże na odmienność dokonywanych przez pracowników In Post, doręczających przesyłki w stosunku do adnotacji dokonywanych przez doręczyciela operatora wyznaczonego, nie ulega wątpliwości, że analiza postanowień art. 44 k.p.a. prowadzi do wniosku, iż skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek w tym przepisie określonych (tak np. wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1137/14, LEX nr 1760587). Aby można było powołać się na domniemanie doręczenia zastępczego adresat pisma musi być m. in. zawiadomiony w sposób nie budzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma w miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość, czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie bezskutecznym. Fakt prawidłowego wykonania czynności pozwalających na uznanie skuteczności doręczenia zastępczego powinien być odnotowany. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 528/05 (orzeczenia.nsa.gov.pl), że o fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w art. 44 k.p.a. Jeżeli organ poweźmie wątpliwość, czy osoba doręczająca przesyłkę wypełniła wymagane prawem czynności (z uwagi na brak lub pozostawienie niepełnej adnotacji przez doręczyciela), może zwrócić się do operatora o stosowne wyjaśnienia (tak: wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1084/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, treść adnotacji utrwalonych na kopercie zawierającej decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. nie pozwala w ocenie Sądu ustalić, w sposób nie budzący wątpliwości, czy pełnomocnik skarżącego został powiadomiony o próbie doręczenia tej przesyłki. Tymczasem, jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny z potwierdzonej za zgodność oryginałem kserokopii koperty (k. 43 akt administracyjnych) wynika jedynie, że z powodu niemożności doręczenia adresatowi lub dorosłemu domownikowi, przesyłkę w dniu 16 czerwca 2016 r. pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w POK InPost K, ul. P. Dokonujący doręczenia nie oznaczył natomiast czy i gdzie (w oddawczej skrzynce pocztowej, drzwiach mieszkania adresata, w widocznym miejscu przy wejściu na posesje adresata) pozostawił informacje o możliwości odbioru przesyłki w placówce InPost (brak zawiadomienia strony o złożeniu pisma w placówce pocztowej i terminie jego odbioru). Informacja wyłącznie o awizowaniu przesyłki nie jest więc wystarczająca i nie daje podstawy do czynienia domniemania, że doręczenie było zgodne z prawem. Mając na uwadze szczególny charakter doręczenia zastępczego i jego funkcję, organ powinien uwzględnić wszystkie okoliczności związane z prawidłowością doręczenia dokonanego w sposób zastępczy, a w szczególności dotyczące braku zawiadomienia strony o złożeniu pisma w placówce pocztowej i terminie jego odbioru i to w sytuacji, gdy skarżący kwestionuje doręczenie zastępcze, podnosząc że nie otrzymał w ogóle zawiadomienia o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym (awiza). Powyższe okoliczności uniemożliwiają bowiem jednoznaczne stwierdzenie skuteczności doręczenia dokonanego w trybie art. 44 k.p.a. Pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki rejestrowej w rozumieniu art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2188) ma moc dokumentu urzędowego, lecz dowód nadania przesyłki rejestrowanej stanowi uprawdopodobnienie doręczenia przesyłki jej adresatowi wyłącznie w przypadku, gdy została zachowana określona ustawowo procedura doręczenia – w tym procedura ustanowiona w art. 44 k.p.a. Zwrócić należy jeszcze uwagę na jeden fakt, który zdaniem Sądu ma istotne znaczenie w sprawie. W aktach administracyjnych (k. 43) znajduje się bowiem potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki skierowanej do pełnomocnika skarżącego, oznaczonej jako "[...] z dnia 2017-07-08", która została odebrana przez pełnomocnika w dniu 25 lipca 2016 r. Organ administracji winien więc wyjaśnić jaka była zawartość przesyłki, a w konsekwencji czy i w tym przypadku doszło także do skutecznego doręczenia decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. i czy w ogóle możliwe jest powtórne ekspediowanie tej samej przesyłki. Organ orzekając w oparciu o art. 134 k.p.a., obowiązany jest ustalić i należycie wyjaśnić stronie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przede wszystkim dwie okoliczności: datę doręczenia decyzji stronie oraz datę wniesienia przez nią odwołania. Wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego narusza bowiem art. 7 i 77 k.p.a.(por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 441/21; LEX nr 3247769). W niniejszym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchybiło tym wymogom przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy, dopuszczając się swego rodzaju automatyzmu działania, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobowiązany jest uwzględnić przedstawione powyżej stanowisko Sądu, działając jednocześnie w poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych(Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.