III SA/Kr 1535/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Starszy Referent Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi C. G. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2024 r. nr 341/OR06/2024 w przedmiocie płatności bezpośrednich i przejściowe wsparcie krajowe na 2023 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II.zasądza od Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie na rzecz skarżącego C. G. 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi C. G. (dalej "skarżący") była decyzja Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z 8.08 2024 r. (nr 341/OR06/2024) utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Proszowicach z 8.06.2024 r. (nr 0112-2024-004290) w zaskarżonej odwołaniem części, tj. zakresie odmawiającym przyznania płatności niezwiązanej do tytoniu za 2023 r. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1. W dniu 28.06.2023 r. skarżący wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich: podstawowego wsparcia dochodów (PWD) i płatności redystrybucyjnej (PR), płatności uproszczone systemy uprawy (USU), płatności zróżnicowane schematy uprawy (ZSU), uzupełniającą płatność podstawową (UPP) oraz płatności niezwiązanej do tytoniu (TYT). 2. Pismem z 17.07.2023 r. organ wezwał skarżącego do wyjaśnienia braku skarżącego w rejestrze podmiotów uprawnionych do płatności niezwiązanej do tytoniu, a ponadto do uzupełnienia braków załącznika złożonego wniosku tj. oświadczenia o płatności niezwiązanej do tytoniu (nie zawierało ono wszystkich podpisów i/lub wymaganych elementów). 3. W dniu 25.07.2023 r. skarżący przedłożył poprawiony formularz - zmianę do wniosku z 28.06.2023 r. oraz: - decyzję Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej "KOWR") z 25.06.2018 r. w sprawie wpisu skarżącego do rejestru producentów surowca tytoniowego; - decyzję KOWR z 26.09.2019 r. o wykreśleniu skarżącego z rejestru producentów surowca tytoniowego; - jednoroczną umowę kontraktacyjną ze zbioru 2018 r. zawartą 8.03.2018 r. pomiędzy skarżącym (jako producentem), a Zrzeszeniem Plantatorów Tytoniu Proszowice Opatkowice, w której skarżący zobowiązał się do wyprodukowania w 2018 r. surowca tytoniowego z grupy odmian tytoniu ciemnego suszonego powietrzem, odmiany typu "M., P." w ilości 1100 kg; - jednoroczną umowę kontraktacyjną ze zbioru 2018 r. zawartą 18.10.2018 r. między skarżącym (jako producentem) a Zrzeszeniem Plantatorów Tytoniu Proszowice Opatkowice, w której skarżący zobowiązał się do wyprodukowania w 2018 r. surowca tytoniowego z grupy odmian tytoniu ciemnego suszonego powietrzem, odmiany typu "K" w ilości 730 kg; - fakturę VAT z 16.11.2018 r. potwierdzającą sprzedaż przez skarżącego tytoniu surowego M. w ilości 728 kg, którego nabywcą było Zrzeszenie Plantatorów Tytoniu Proszowice Opatkowice. Na fakturze jest adnotacja "Przelano dnia 23.11.2018 r.". 4. Decyzją z 8.06.2024 r. organ I instancji przyznał skarżącemu na 2023 r. podstawowe wsparcie dochodów, płatność redystrybucyjną, zróżnicowaną strukturę upraw, uproszczone systemy uprawy oraz uzupełniającą płatność podstawową, a zarazem odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie przyznania płatności niezwiązanej do tytoniu. Uzasadniając odmowę przyznania płatności uzupełniającej dla producentów surowca tytoniowego (płatność niezwiązana do tytoniu – V.) organ przytoczył art. 39 oraz art. 40 ustawy z 8.02. 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (dalej: "ustawa") i wyjaśnił, że płatność niezwiązana do tytoniu jest przyznawana do indywidualnej ilości referencyjnej stanowiącej masę surowca tytoniowego dostarczonego nabywcy w ramach umowy zbycia surowca tytoniowego, która została zawarta do 15.03.2018 r. na rok zbiorów 2018 i zarejestrowana w KOWR (...), a w przypadku, gdy rolnik nie zawarł umowy zbycia surowca tytoniowego na rok zbiorów 2018 - stanowiącej 70% masy surowca tytoniowego objętego umową zbycia surowca tytoniowego, która została zawarta w terminie do 15.03.2017r. na rok zbiorów 2017 i zarejestrowana w KOWR (...). Organ ustalił, że ilość surowca tytoniowego stanowiącego dla skarżącego ilość referencyjną do przyznania płatności wynosi 0 kg i tym samym należna kwota płatności niezwiązanej do tytoniu wynosi również wynosi 0 zł. Odnosząc się natomiast do dokumentów przedłożonych przez skarżącego (por. punkt 3 uzasadnienia) organ wskazał, że wynika z nich, że opisane tam tytonie nie należą do grupy odmian tytoniu "Tytoń jasny, odmiany typu V.". Uzasadniając z kolei odmowę przyznania płatności uzupełniającej dla producentów surowca tytoniowego (płatność niezwiązana do tytoniu – pozostałe) organ I instancji również przytoczył brzmienie art. 39 oraz art. 40 ustawy i wskazał, że ilość surowca tytoniowego stanowiącego dla skarżącego ilość referencyjną do przyznania płatności także wynosi 0 kg, a przez to kwota płatności niezwiązanej do tytoniu to 0 zł. W aspekcie natomiast przedłożonych przez skarżącego dokumentów (por. punkt 3 niniejszego uzasadnienia) organ stwierdził, że faktura VAT z 16.11.2018 r. świadczy o tym, że wywiązał się on prawdopodobnie z umowy z 18.10.2018 r. Jednocześnie organ zaznaczył, że nie dysponuje wiedzą o wywiązaniu się przez skarżącego z umowy z 8.03.2018 r. Zdaniem organu umowa zawarta przez skarżącego z 8.03.2018 r. została wycofana z obiegu prawnego i prawdopodobnie zastąpiona umową o podobnej treści z 18.10.2018 r. W podsumowaniu organ I instancji stwierdził, że skarżący nie dysponuje wymaganą umową zbycia surowca tytoniowego zawartą do 15.03.2018 r. na rok zbiorów 2018 i zarejestrowaną w KOWR. W związku z tym, w rejestrze tytoniu prowadzonym przez KOWR nie ma informacji dotyczącej wyznaczonej dla producenta indywidualnej ilości referencyjnej stanowiącej masę surowca tytoniowego dostarczanego nabywcy w ramach umowy zbycia surowca tytoniowego. 5. W odwołaniu skarżący zakwestionował tę część opisanej decyzji, w jakiej odmawia ona przyznania płatności niezwiązanej z tytoniem. Podkreślił, że nie uprawiał, wskazywanego w decyzji tytoniu typu "V." oraz podkreślił, że był wpisany do odpowiedniego rejestru jako producent surowca tytoniowego, jak też posiadał umowy zbycia surowca tytoniowego. Wyjaśnił, że umowa kontraktacyjna z 8.03.2018 r. nie została zrealizowana z powodu braku odbioru surowca przez JBT sp. z o.o. i z tego powodu zawarta została nowa umowa z innym odbiorcą skupującą surowiec ze zbioru w 2018 r. Zaznaczył, że w 2018 r. dostarczył surowiec tytoniowy o wadze 728 kg, natomiast na podstawie umowy z 15.03.2017 r. (która winna również być brana pod uwagę) wyprodukował i sprzedał 2 444 kg. Do odwołania skarżący załączył pismo KOWR z 9.07.2024 r., z którego wynikało, że był on wpisany do rejestru producentów surowca tytoniowego od 25.06.2018 r. do 26.09.2019 r. i ponownie od 23.05.2022 r. do chwili obecnej. Ponadto wskazano w tym piśmie, że ilość surowca tytoniowego dostarczonego ze zbiorów z 2018 r. przez skarżącego do nabywcy wg umowy z 18.10.2018 r. wyniosła 728 kg. Z kolei ilość surowca tytoniowego ze zbiorów z 2017 r. dostarczonego nabywcy wg umowy z 15.03.2017 r. wyniosła 2444 kg. 6. Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przytoczył art. 39 oraz art. 40 ustawy o Planie Strategicznym i wyjaśnił, że w przypadku płatności do tytoniu, organ l instancji rozpatrzył sprawę analizując dane dotyczące skarżącego zawarte w rejestrach KOWR. Organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji wynika, że skarżący był wpisany do rejestru producentów surowca tytoniowego w wymaganym okresie (na dzień 31.12.2018 r.) oraz był stroną umowy zbycia surowca tytoniowego w wymaganym czasie (w 2017 lub 2018 r.) Jednocześnie podkreślił, że skarżący nie dysponuje umową zbycia surowca tytoniowego zawartą do 15.03.2018 r. i zarejestrowaną w KOWR (zarejestrowano w nim jedynie umowy z 18.10.2018 r. i 15.03.2017 r.). W tym aspekcie organ wskazał, że brak zarejestrowanej w KOWR zawartej przez skarżącego do 15.03.2018 r. umowy zbycia surowca tytoniowego prawidłowo został uznany za okoliczność uniemożliwiającą przyznanie płatności tytoniowej za 2023 r. Organ zaznaczył, że skarżący dysponował zarejestrowaną w KOWR umową zawartą 18.10.2018 r. oraz 15.03.2017 r., a umowa z 8.03.2018 r. nie została jednak zarejestrowana w KOWR. Tymczasem art. 40 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym wymaga, aby umowa była zawarta do 15.03.2018 r. i aby była zarejestrowana w KOWR. Organ odwoławczy wyjaśnił, że uwzględnienie zarejestrowanej umowy zawartej 15.03.2017 r. było niemożliwe z uwagi na brzmienie art. 40 ust. 1 ustawy. Przepis ten stanowi bowiem, że zastosowanie umowy z 2017 r. ma miejsce dopiero, gdy rolnik nie zawarł umowy zbycia surowca tytoniowego na rok zbiorów 2018. Ten fragment przepisu nie wspomina o rejestracji takich umów w KOWR i terminie ich zawarcia odnosząc się tylko do ich zawarcia w ogóle. Organ II instancji zaznaczył, że skarżący zawarł 2-ie umowy dotyczące zbiorów z 2018 r., co uniemożliwiło uwzględnienie umowy z 2017 r. W ocenie organu odwoławczego, nieprawidłowości stwierdzone w sprawie oznaczały naruszenie art. 40 ust. 1 ustawy poprzez wnioskowanie o płatność tytoniową mimo braku zarejestrowanej umowy zbycia surowca zawartej do 15.03.2018 r. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że nie ustalono, aby nieprawidłowości wykryte w tej sprawie były wynikiem prawidłowo zgłoszonej siły wyższej, zaistniały przez oczywisty błąd, który byłby możliwy do sprostowania z urzędu, nie mogły być wnioskodawcy znane i wynikały z błędu organów ARiMR, były zupełnie niezawinione przez wnioskodawcę, zostały zgłoszone do ARiMR przed ich wykryciem przez pracowników, czy też są na tyle nieznaczne, że mogłyby zostać pominięte. Końcowo podkreślił, że brak rejestracji umowy kontraktacyjnej na surowiec z 2018 r., zawartej do 15.03.2018 r. wynika z rejestrów KOWR udostępnionych ARiMR, a także z przedłożonego przez skarżącego pisma z KOWR, które wzmiankuje jedynie o zarejestrowanej umowie z jesieni 2018 r. Uwzględnienie analogicznej umowy z marca 2017 r. byłoby możliwe, o ile rolnik nie zawarłby żadnej umowy kontraktacji w 2018 r. 7. W skardze na opisaną decyzję skarżący zasadniczo powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu (por. punkt 5 niniejszego uzasadnienia). Ponadto wskazał, że ponownie zwrócił się do KOWR o udzielenie informacji o zawartych przez niego umowach w 2018 r. i nieprawdą jest, że na 15.03.2018 r. nie miał zarejestrowanej umowy na dostawę tytoniu. Do skargi załączył pismo KOWR z 3.09.2024 r. (k. 3 a.s.), z którego wynika, że w Rejestrze Producentów Surowca Tytoniowego widnieją dwie umowy dotyczące zbycia surowca tytoniowego zawarte przez skarżącego w 2018 r. Pierwsza to umowa z 8.03.2018 r. na dostawę 1100 kg surowca tytoniowego, przy czym – jak wynika z opisywanego pisma: "producent nie wykazał dostaw do tej umowy". Z kolei druga umowa została zawarta została 18.10.2018 r. na dostawę 730 kg surowca tytoniowego, a wykazana ilość dostarczonego na jej podstawie surowca wyniosła 728 kg. 8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że w rejestrach ARiMR dotyczących referencyjnej ilości surowca tytoniowego u skarżącego figurowała wartość "0 kg". Brak dodatniej wartości referencyjnej wynikał z braku możliwości uwzględnienia umowy z 8.03.2018 r. (z uwagi na brak dostarczenia surowca z 2018 r. w oparciu o tę umowę) i brak możliwości uwzględnienia umowy z 15.03.2017 r. (z uwagi na zawarcie umowy z 8.03.2018 r. dotyczącej 2018 r.). Organ wskazał, że zarejestrowanie w KOWR wszystkich umów skarżącego (z 15.03.2017 r., z 8.03.2018 r. i z 18.10.2018 r.) nie mogło sprawić, że wartość referencyjna przyjmie wartość dodatnią. Wynikało to z okoliczności stwierdzonych w analizowanej sprawie i z brzmienia przepisów, które ją regulują. Zaznaczył też, iż bez względu na to, czy KOWR wiedziałby o wszystkich ww. umowach i jak byłaby ta wiedza przedstawiona w decyzji zaskarżonej, to przy brzmieniu art. 40 ust. 1 ustawy, przyznanie płatności tytoniowej było niemożliwe. 9. Na rozprawie w dniu 28.05.2025 r. pełnomocnik organu wskazał, że występują rozbieżności dotyczące zarejestrowania w KOWR umowy skarżącego z 8.03.2018 r. Pismo AMIR z 9.07.2024 r. – tej umowy nie wymienia, natomiast pismo tego organu z 3.09.2025 r. wskazuje już na tę umowę. Podkreślił, że stan prawny z daty orzekania organu wykluczał przyjęcie zarejestrowania spornej umowy, a nadto, umowa ta i tak nie została wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 1. Skarga była zasadna i skutkowała uchyleniem obu kontrolowanych decyzji. 2. W sprawie nie było sporu co do tego, że skarżący spełnił, określone w art. 39 ust. 1 ustawy z 8.02.2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. 2024, poz. 1741; dalej "ustawa") - przesłanki uprawniające do przyznania płatności niezwiązanej do tytoniu, tj.: złożył wniosek o przyznanie tej płatności (pkt 1 przepisu), był wpisany w dniu 31.12.2018 r. do rejestru producentów surowca tytoniowego (pkt 2 przepisu) oraz w 2017 r. lub 2018 r. był stroną umowy zbycia surowca tytoniowego (pkt 3 przepisu). 3. Spór w sprawie dotyczył tego, czy skarżący spełnił pozostałe wymogi uprawniające do uzyskania oczekiwanego wsparcia, które określone są w art. 40 ust. 1 ustawy. 3.1. Wedle art. 40 ust. 1 ustawy, płatność niezwiązana do tytoniu jest przyznawana do indywidualnej ilości referencyjnej, stanowiącej masę surowca tytoniowego dostarczonego nabywcy w ramach umowy zbycia surowca tytoniowego, która została zawarta w terminie do dnia 15.03.2018 r. na rok zbiorów 2018 i zarejestrowana w Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa, jednak nie mniej niż 70% masy surowca tytoniowego objętego tą umową zbycia surowca tytoniowego, a w przypadku gdy rolnik nie zawarł umowy zbycia surowca tytoniowego na rok zbiorów 2018 - stanowiącej 70% masy surowca tytoniowego objętego umową zbycia surowca tytoniowego, która została zawarta w terminie do dnia 15.03.2017 r. na rok zbiorów 2017 i zarejestrowana w Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa. 3.2. Z przytoczonej regulacji wynika, że przyznanie płatności niezwiązanej do tytoniu warunkowane jest kumulatywnym spełnieniem następujących warunków: zawarciem przez rolnika do 15.03.2018 r. umowy zbycia surowca tytoniowego, zarejestrowaniem tej umowy w KOWR oraz dostarczeniem surowca nabywcy. Cytowany przepis przewiduje też sytuację, w której producentowi tytoniu zostanie przyznana płatność mimo braku zawarcia umowy zbycia surowca tytoniowego na rok zbiorów 2018 r. – wówczas punkt odniesienia stanowić będzie zarejestrowana w KOWR umowa zawarta w tym przedmiocie do 15 marca 2017 r. 4. Zasadnicza motywacja obu orzekających w sprawie organów administracji publicznej przemawiająca za odmową przyznania skarżącemu płatności niezwiązanej do tytoniu sprowadzała się do twierdzenia, że zawarta przez niego w dniu 8.03.2018 r. umowa zbycia surowca tytoniowego nie została zarejestrowana w KOWR. W tym bowiem rejestrze, według ustaleń organów administracji, zarejestrowane zostały umowy zawarte przez skarżącego z 18.10.2018 r. oraz z 15.03.2017 r., zaś umowa z 8.03.2018 r. nie została ujęta w tym rejestrze. Organy administracji argumentowały przy tym, że zawarcie przez skarżącego umowy z 18.10.2018 r. – wykluczało przyjęcie do przyznania płatności – umowy z 2017 r., bowiem uwzględnienie tej ostatnio wskazanej umowy (z roku wcześniejszego) byłoby możliwe jedynie w przypadku braku zawarcia jakiejkolwiek umowy w 2018 r., co w tej sprawie bezspornie nie miało miejsca. 5.1. Ustalona i przyjęta przez organy administracji podstawa faktyczna rozstrzygnięcia, iż skarżący nie dysponował zarejestrowaną w KOWR umową zbycia surowca tytoniowego zawartą do 15.03.2018 r. - została skutecznie podważona w postępowaniu sądowym. Jak wynika bowiem z załączonego do skargi pisma Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Krakowie z 3.09.2025 r. (k.3 a.s.), w rejestrze prowadzonym przez ten Ośrodek widnieją dwie umowy dotyczące zbycia przez skarżącego surowca tytoniowego zawarte w 2018 r., tj.: - umowa z 8.03.20218 r. (na dostawę 1100 kg tytoniu, jednak producent nie wykazał dostaw do tej umowy) oraz - umowa z 18.10.2018 r. (na dostawę 730 kg, przy wykazanej ilości dostaw surowca wynoszącej 728 kg). 5.2. Stwierdzić trzeba, że pierwsza z przywołanych wyżej umów niewątpliwie zawarta została w terminie określonym w cytowanym wyżej art. 40 ust. 1 ustawy (por. pkt 3.1. części motywacyjnej uzasadnienia), co oznacza spełnienie jednego z warunków do przyznania skarżącemu oczekiwanej płatności. 5.3. Choć organowi administracji nie sposób zarzucać winy w przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń co do braku rejestracji w KOWR umowy zawartej przez skarżącego w dniu 8.03.2018 r., gdyż organ oparł się w tym względzie na danych stwierdzonych w piśmie KOWR z 9.07.2024 r., które odmiennie prezentowało to zagadnienie względem danych ujętych w przedłożonym przy skardze w piśmie z 3.09.2024 r., to jednak brak winy organu w ukształtowaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nie zmieniał tego, że oceniany element stanu tej sprawy, rzutujący na przyjęty kierunek jej załatwienia, nie został ustalony poprawnie. Sam skarżący dążąc do wykazania miarodajnych w sprawie okoliczności przedkładał kolejne dokumenty z Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, które – choć w zakresie analizowanej okoliczności – prezentowały różne dane, to jednak świadczyły o tym, że skarżący nie uchybił art. 66 ust. 2 ustawy, który określa inicjatywę dowodową i ciężar dowodu w postępowaniu w sprawie o przyznanie płatności. 6. Sama przywołana wyżej wadliwość podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nie stanowiła jednak jeszcze podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji, albowiem – z perspektywy art. 40 ust. 1 ustawy – kluczowe było przesądzenie też i tego, czy w oparciu o materiał dowodowy przedłożony przez skarżącego i znajdujący się aktach sprawy można przyjmować, że skarżący spełnił pozostałą przesłankę uprawniającą do przyznania płatności, tj. dostarczył nabywcy surowiec tytoniowy w wykonaniu - spełniającej także wymogi z art. 40 ust. 1 - umowy z 8.03.2018 r. W tym kontekście dostrzec należy, że powyższe zagadnienie pozostało całkowicie poza zakresem uwagi organu II instancji, zaś organ I instancji uznał w tym względzie (k. 7 decyzji), że "w umowie z 8.03.2018 r. skarżący zobowiązał się do wyprodukowania tytoniu odmiany K. Umowa ta została prawdopodobnie zastąpiona umową z 18.10.2018 r. na ilość surowca 730 kg. Z dołączonej do wniosku faktury wynika, że producent sprzedał 16.11.2018 r. tytoń M. w ilości 728 kg, a zatem wywiązał się prawdopodobnie z umowy z 18.10.2018 r.". Analiza zawartej przez skarżącego w dniu 8.03.2018 r. rocznej umowy kontraktacyjnej ze zbioru na 2018 r. (k. 99) skonfrontowana z przedłożoną przez skarżącego fakturą Vat z 16.11.2018 r. (k. 97) przeczy ustaleniom przyjętym przez organ I instancji. Dostrzec bowiem należy, że przywołana wyżej umowa z 8.03.2018 r. została zawarta między skarżącym (jako producentem), a Zrzeszeniem Plantatorów Tytoniu Proszowice-Opatkowice w Nowym Brzesku (jako kontraktującym). Przedmiotem tej umowy było zobowiązanie skarżącego do wyprodukowania w 2018 r. zamawianego przez kontraktującego surowca tytoniowego odmiany "M., P.". Nie był to zatem, jak przyjął organ I instancji – tytoń odmiany typu K. Z kolei przedłożona przez skarżącego faktura Vat (k. 97) w zakresie oznaczenia sprzedawcy i odbiory towaru – jest zbieżna z oznaczeniem stron umowy kontraktacji z 8.03.2018 r., a nadto przedmiot sprzedaży ujęty w fakturze – odnosi się do tytoniu M., co jest także spójne odmianą tytoniu określoną w przywoływanej wyżej umowie z 8.03.2018 r. W tych okolicznościach nie było zrozumiałe stanowisko organu I instancji, iż przedmiotowa faktura świadczy o wykonaniu umowy z 18.10.2018 r., skoro umowa ta obejmowała tytoń odmiany K., a nie M., która wprost wskazuje umowa z 8.03.2018 r. Zauważyć przy tym trzeba, że na przedmiotowej fakturze widnieje informacja, że kwotę ujętą na tym dokumencie "przelano dnia 23.11.2018 r.", co pozwalałoby uznawać, że tytoń będący przedmiotem sprzedaży (M.) został dostarczony nabywcy, skoro zapłacił on za towar, a ta okoliczność (dostarczenie surowca) – wedle art. 40 ust. 1 ustawy - jest jedną z przesłanek przyznania płatności producentowi rolnemu. 7. Ogół przywołanych okoliczności wskazuje więc, że kwestia dotycząca tego, czy surowiec tytoniowy objęty umową z 8.03.2018 r. został dostarczony nabywcy (tj. czy skarżący spełnił kolejną przesłankę przyznania płatności określoną w art. 40 ust. 1 ustawy) - albo nie była w ogóle przedmiotem ocen (organ II instancji), albo zagadnienie to zostało zaprezentowane zostało w sposób budzący poważne wątpliwości, co do ich prawidłowości (organ I instancji). Skoro, po przesądzeniu faktu zarejestrowania w KOWR umowy z 8.03.2018 r. (por. punkt 5.1. uzasadnienia) kwestia wykonania tej umowy nie została należycie oceniona, to wadliwości ustaleń w tym względzie (lub ich całkowity brak) niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.). W zależności bowiem od przyjmowanych ocen tego aspektu sprawy uznawać można, że skarżący spełnił lub nie – kluczową (brakującą) przesłankę uprawniająca do przyznania oczekiwanego wsparcia. 8. Sygnalizowane wyżej wątpliwości winny zostać wyjaśnione przez organ administracji w ponownie prowadzonym postępowaniu w tej sprawie. Organ winien zatem kategorycznie ustalić miarodajny stan faktyczny sprawy, wnikliwie ocenić materiał dowodowy i wypowiedzieć się co do tego, czy skarżący spełnił wszystkie określone w art. 40 ust. 1 ustawy przesłanki do przyznania płatności niezwiązanej do tytoniu. Organ winien też wyjaśnić znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oświadczeń składanych przez skarżącego w toku postępowania, a odnoszących się do "braku wywiązania się firmy J. sp. z o.o. z umowy i powinności zawarcia kolejnej umowy z inną firmą na ten sam tytoń" (odwołanie k. 33). 9. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji uchylił zaskarżone decyzje, a podstawą rozstrzygnięcia był art. 135 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach (punkt II. sentencji) Sąd orzekł na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a. Stosownie do tych przepisów, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, co obejmuje także wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika skarżącego. Na zasądzoną kwotę składał się uiszczony przez skarżącego wpis (200 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) obliczone stosownie do par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2023 r., poz. 1964).