III SA/Kr 1548/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A L. P. Spółka jawna w T na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "A L. P. Spółka Jawna" karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Kara ta została nałożona za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Organ I instancji podał, że w dniu 27 września 2013 r. w miejscowości T miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki MAN o numerze rejestracyjnym [...], który prowadził W. K. Podczas kontroli drogowej ustalono, że kontrolowanym pojazdem wykonywano przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, czym naruszono art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Z protokołu kontroli wynika, ze podmiotem realizującym przedmiotowy przewóz drogowy była firma L. P. "A" ZAKŁAD USŁUG [...], T, ul. O, jednak w toku prowadzonego postepowania ustalono, ze faktycznym podmiotem realizującym ten przewóz drogowy jest firma A L. P. Spółka Jawna, T, ul. O, na rzecz której w dniu kontroli - 27 września 2013 r. - należącym do niej pojazdem wykonywano przewóz drogowy na potrzeby własne nie posiadając wymaganego zaświadczenia. Przedmiotowe uprawnienie uzyskano dopiero w dniu 30 września 2013 r., co wynika z pisma z dnia 28 stycznia 2014 r. Prezydenta Miasta, jako organu właściwego do przyznania tego uprawnienia. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - art. 7 kpa, 77 kpa, art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa, a także szeregu przepisów ustawy z dnia 6 wrzesnia 2001 r. o transporcie drogowym – art. 92a ust. 1, art. 93 ust. 4 i ust. 5, art. 33 ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1. Jako uzasadnienie zarzutów zawartych w odwołaniu podano, że w chwili kontroli firma posiadała zaświadczenie wydane na zmarłego w dniu 10 lutego 2010 r. L. P., który prowadził działalność gospodarczą pod nazwą L. P. "A" ZAKŁAD USŁUG [...]. Przedsiębiorstwo to zostało wniesione aportem do powstałej w dniu 14 grudnia 2009 r. firmy "A L. P. Spółka Jawna" i - według odwołującego się – z tego względu firma była przekonana, że zaświadczenie zachowało ważność. W uzasadnieniu odwołania odwołujący się zaznaczył, że także z zaświadczenia z dnia 28 stycznia 2014 r. Prezydenta Miasta nie wynika, że odwołująca się nie posiadała żadnego zaświadczenia uprawniającego do wykonywania przewozów na potrzeby własne, a jedynie wynika, że odwołująca się nie posiadała ważnego zaświadczenia uprawniającego do wykonywania takich przewozów. Zdaniem strony odwołującej się, "postępowanie w sprawie nałożenia kary powinno nie zostać wszczęte w ogóle (śmierć wspólnika posiadającego zaświadczenie, brak wygaśnięcia zaświadczenia oraz wykonywanie przewozów przez okres ponad 3 lat na podstawie nieważnego zaświadczenia bez zastrzeżeń służb kontrolujących pojazd odwołującej się), gdyż strona nie ponosi winy za powstałe naruszenie przepisów oraz na skutek okoliczności wskazanych powyżej nie mogła przewidzieć możliwości naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym". Decyzją z dnia 27 czerwca 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 4 pkt 4 i pkt 22, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.) oraz Ip. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Organ II instancji nie podzielił argumentów strony odwołującej się o posiadaniu przez wykonującego przewóz na potrzeby własne wymaganego zaświadczenia, albowiem okazane do kontroli zaświadczenie było nie tylko wydane innemu przedsiębiorcy – L. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą L. P. "A" ZAKŁAD USŁUG [...] (co – jak wynika z protokołu kontroli - wprowadziło w błąd kontrolującego), ale było ważne do dnia 26 maja 2013 r., a więc i ono w chwili kontroli - w dniu 27 września 2013 r. - było już nieważne. Ponadto organ odwoławczy podzielił stanowisko i argumenty organu I instancji i zaznaczył, że jak wynika z pisma Prezydenta Miasta z dnia 28 stycznia 2014 r., odwołująca się firma wykonująca w dniu kontroli przewóz na potrzeby własne uzyskała po raz pierwszy przedmiotowe zaświadczenie dopiero po dniu kontroli, bo 30 września 2013 r. Organa odwoławczy nie podzielił zarzutu odnośnie naruszenia art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 81 kpa, albowiem strona odwołująca się brała czynny udział w całym postępowaniu, a nadto nie wykazała, że naruszenie tych przepisów miało istotnie miejsce i uniemożliwiło odwołującej się podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy nie podzielił też stanowiska strony odwołującej się o zaistnieniu okoliczności powodujących umorzenie postępowania wskazując, że okoliczności takie nie zostały wykazane. W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego pełnomocnik strony skarżącej ponownie podniósł naruszenie przez organy administracyjne przepisów wskazanych w odwołaniu, a nadto art. 107 § 3 kpa, art. 8 kpa, art. 78 § 1 kpa w zw. z art. 136 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa przedstawiając stanowisko i argumenty takie same jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności strona skarżąca podkreśliła, że nie jest prawdą, iż w chwili kontroli strona skarżąca nie posiadała żadnego zaświadczenia uprawniającego do wykonywania przewozów na potrzeby własne, a jedynie nie posiadała ważnego zaświadczenia uprawniającego do wykonywania takich przewozów, przy czym po ustaleniu w toku kontroli, że zaświadczenie to nie jest ważne już 3 dni później strona skarżąca właściwe zaświadczenie uzyskała. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że nie są one zasadne, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy, a decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wynikające z art. 107 kpa. Organ zaznaczył, że z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że wykonawcą przewozu na potrzeby własne w dniu kontroli – 27 września 2013 r. była skarżąca, która po raz pierwszy uzyskała przedmiotowe uprawnienie 3 dni po kontroli, bo dopiero 30 września 2013 r., a w chwili kontroli posługiwała się zaświadczeniem wydanym innemu przedsiębiorcy, ważnym do dnia 26 maja 2013 r., a więc także nieważnym w dniu kontroli. Organ II instancji dodał, że strona skarżąca nie wykazała zaistnienia naruszeń przez organy administracyjne przepisów, które wymieniła w skardze. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał zatem, że organy I i II instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego a kara pieniężna za powyższe naruszenia została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na wstępie rozważań Sąd zwraca uwagę na to, że warunki wykonywania transportu drogowego, w tym w szczególności wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne określone są w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), która w art. 4 pkt 4 definiuje "przewóz na potrzeby własne", a w art. 4 pkt 22 określa pojęcie "obowiązków lub warunków przewozu drogowego". Niespornym w sprawie jest to, że w dniu kontroli drogowej, tj. w dniu 27 września 2013 r. strona skarżąca - "A L. P. Spółka Jawna" wykonywała przewóz drogowy na potrzeby własne i okazała do kontroli wypis z zaświadczenia na potrzeby własne wydane w dniu 30 września 2008 r. przedsiębiorcy: L. P. "A" ZAKŁAD USŁUG DROGOWYCH ważne do dnia 25 maja 2013 r. (k. 22 akt adm.). Niespornym jest, że po raz pierwszy strona skarżąca uzyskała wymagane zaświadczenie 3 dni po kontroli, tj. w dniu 30 września 2013 r. W powyższym niespornym stanie faktycznym, zdaniem Sądu, organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że strona skarżąca nie posiadała w chwili kontroli, tj. w dniu 27 września 2013 r. i nie okazała zaświadczenia zezwalającego na przewóz drogowy na potrzeby własne, a to oznacza, że strona skarżąca naruszyła wskazane w decyzjach przepisy ustawy o transporcie drogowym. W szczególności należy wskazać, że art. Art. 87 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 i ust. 10 tej ustawy stanowią: "Art. 87. (...) 2. Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. 3. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty." "Art. 33. 1. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. (...) 3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych. (...) 10. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2." Z treści powyższego wynika, że strona skarżąca – firma "A L. P. Spółka Jawna" zobowiązana była wyposażyć kierowcę m.in. wypis z zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, czyli prowadzenia przewozów na potrzeby własne, przy czym przewozy takie mogły być wykonywane dopiero po uzyskaniu przez stronę skarżącą zaświadczenia, a więc od dnia 30 września 2013 r. Sąd zwraca uwagę na to, że wskazane wyżej przepisy ustawy o transporcie drogowym są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, a to oznacza, że organ administracyjny stwierdzając ich naruszenie jest obowiązany nałożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości ściśle wyznaczonej przez ustawodawcę w załączniku nr 3 do tej ustawy. Sąd stwierdza, że nałożona na stronę skarżącą kara pieniężna w wysokości 8.000 zł jest jedynie konsekwencją naruszenia przez firmę A L. P. Spółka Jawna" przytoczonych wyżej przepisów i znajduje uzasadnienie w art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z Lp. 1.3 załącznika nr 3 do tej ustawy. Przepisy te stanowią: "Art. 92a. 1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. 2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. (...) 6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy." |Lp. | Wyszczególnienie naruszeń | Wysokość kary pieniężnej | | | |w złotych | |1 | 2 | 3 | |1. | NARUSZENIE OGÓLNYCH ZASAD I WARUNKÓW WYKONYWANIA TRANSPORTU DROGOWEGO I PRZEWOZÓW NA POTRZEBY WŁASNE | |1.3. | Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia | 8.000 | Zdaniem Sądu, słusznie organy obu instancji przyjęły brak podstaw do uwzględnienia przesłanek, o których mowa w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, albowiem twierdzenia strony skarżącej jakoby strona skarżąca nie miała świadomości, że okazane do kontroli zaświadczenie na przewozy jest nieważne, są bez doniosłości prawnej. To strona skarżąca organizująca przewóz drogowy powinna znać podstawowe przepisy związane z tym przewozem, a upływ terminu ważności zaświadczenia z dniem 26 maja 2013 r. okazanego do kontroli w dniu 27 września 2013 r. jest okolicznością tak oczywistą, że wszelkie rozważania na temat, czy strona skarżąca jest następca prawnym firmy L. P. "A" ZAKŁAD USŁUG [...] są bezprzedmiotowe. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że w zaskarżonej decyzji zostały prawidłowo zastosowane i zinterpretowane obowiązujące przepisy prawa oraz, że skarga firmy "A L. P. Spółka Jawna" nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a zatem na podstawie powołanych przepisów i art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.