III SA/Kr 1550/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. B. F.H.U. "A" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. nr 125, poz. 874 ze zm.), nałożył na T. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U. "A" T. B. z siedzibą w N, karę pieniężną w wysokości 30.000 złotych. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 21 lutego - 2 marca 2011r. zostały stwierdzone naruszenia, które spisano w protokole kontroli z dnia 2 marca 2011r. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Organ I instancji wyjaśnił też, że przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania przepisów określonych ustawie z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy, zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r., (Dz. U. z 1999r., nr 94, poz. 1086 i 1087), kontrola przepisów dotyczących ruchu drogowego w zakresie transportu na zasadach określonych w przepisach działu V ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, kontrola przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierząt, przestrzegania zasad i warunków dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, kontrola wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych pod względem zgodności z wymaganiami technicznymi, dokumentacją techniczną i prawidłowością ich oznakowania w zakresie określonym w ustawie z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. nr 199, poz. 1671 ze zm.) oraz kontrola rodzaju używanego paliwa poprzez pobranie próbek paliwa za zbiornika pojazdu. Zakres kontroli obejmował okres od 1 lutego 2010r. do 31 października 2010r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. B., podnosząc, że nieokazanie wykresówek oraz innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu było spowodowane okolicznością niemożliwą do przewidzenia, tzn. utratą tych dokumentów wskutek kradzieży z włamaniem do samochodu osobowego skarżącego, które to zdarzenie miało miejsce 24 stycznia 2011r., kiedy to nieznany sprawca skradł torbę, w której znajdowały się dowody rejestracyjne pojazdów, tarcze tachografu, tarcze urlopowe oraz laptop. Postępowanie karne w tej sprawie zostało umorzone wskutek niewykrycia sprawców. Dlatego też, zdaniem strony, naruszenia zostały stwierdzone niesłusznie, ponieważ nie można było przewidzieć sytuacji, która nastąpiła. Ponadto odwołujący się zarzucił, że w zaskarżonej decyzji administracyjnej znalazło się wiele błędów, np. stwierdzenie, iż protokół został podpisany przez kontrolowanego, podczas gdy osoba reprezentująca przedsiębiorcę odmówiła podpisania protokołu kontroli, co więcej wniosła ona zastrzeżenia do jego treści. Ponadto błędnie podano daty dotyczące wystawienia i terminów ważności orzeczeń lekarskich kierowcy J. T. W ocenie strony decyzja taka jest decyzją nieważna, naruszającą przepisy prawa administracyjnego. Odwołujący się podniósł, że niezrozumiałym jest stanowisko organu kontrolnego, że przedsiębiorca winien należycie zabezpieczyć dokumenty przed ich utratą bez jednoczesnego sprecyzowania, w jaki sposób powinien to uczynić. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 21 października 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 39a ust. 1, art. 39j, art. 39k ust. 1-3, art. 39l ust. 1, art. 39m, art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz Ip. 1.8 ust. 1, Ip. 11. 4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879 ze zm.), § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 1 kwietnia 2005r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. nr 69, poz. 622), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie: Ip. 1.8 ust.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wskazał, że kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy rozpoczęto 21 lutego 2011r., a z okazanych przez przedsiębiorcę w toku czynności dokumentów, takich jak wykaz zatrudnionych kierowców oraz umów o pracę i świadectw pracy wynika, że J. T. był zatrudnionym przez przedsiębiorcę na stanowisku kierowcy do dnia 4 stycznia 2011r. Stosownie natomiast do art. 39l ust. 1 pkt lit. b ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Zatem kara pieniężna za brak dokumentacji dotyczącej J. T. została nałożona niezasadnie. Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu lp. 11.4. ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że z przedstawionych przez przedsiębiorcę w trakcie czynności kontrolnych: wykazu osób zatrudnionych w okresie objętym kontrolą i w dniu kontroli, umów o pracę i świadectw pracy wynika, że w okresie 25 sierpnia 2006r. – 4 stycznia 2011r. zatrudnił on J. T. na stanowisku kierowcy. Winien był zatem przedstawić wykresówki lub inne dokumenty świadczące o nieprowadzeniu pojazdów ww. kierowcy w okresie objętym kontrolą, tj. 1 lutego 2010r. – 31 października 2010r. Przedsiębiorca nie przedstawił żadnych wykresówek bądź innych dokumentów tego kierowcy. Ponadto organ I instancji nieprawidłowo określił rozmiar naruszenia poprzez przyjęcie, że obowiązek ewidencji dotyczył tylko dni roboczych, podczas gdy w świetle obowiązujących przepisów przedsiębiorca winien udokumentować każdy dzień zatrudnienia kierowcy z okresu kontroli 1 lutego 2010r. – 31 października 2010r., czyli łącznie 273 dni. Zatem łączna kara pieniężna z tytułu naruszenia z Ip. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym odnośnie osoby kierowcy J. T. ulega zmianie i wynosi 136.500 złotych. Odnośnie kierowcy P. P. organ odwoławczy stwierdził, że kara za brak wykresówek i innych dokumentów za okres od 1 lutego 2010r. do 31 października 2010r. powinna wynosić 136.500 złotych. Odnośnie kierowcy P. M. organ odwoławczy stwierdził, że kara za brak wykresówek i innych dokumentów za okres od 15 lipca 2010r. do 8 sierpnia 2010r. powinna wynosić 7.500 złotych. Odnośnie kierowcy T. S. organ odwoławczy stwierdził, że kara za brak wykresówek i innych dokumentów za okres od 8 marca 2010r. do 31 października 2010r. powinna wynosić 119.500 złotych. Skoro zaś łączna kwota kar pieniężnych za naruszenia z Ip. 11.4 ust. 1 dotyczące dokumentacji wszystkich czterech kierowców wyniosła 399.500 złotych, to stosownie do art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym całkowita kara pieniężna nałożona na przedsiębiorcę wynosi 30.000 złotych. Odnośnie zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że istotnie przedsiębiorca nie podpisał protokołu, lecz upoważniony przez niego pracownik K. K. wniósł pisemnie zastrzeżenia do protokołu kontroli oraz potwierdził pisemnie odbiór protokołu kontroli wraz z załącznikami w dniu 2 marca 2011r. Zatem protokół został skutecznie doręczony przedsiębiorcy i mógł on zapoznać się z jego treścią, zaś fakt odmowy podpisania protokołu kontroli został utrwalony w formie pisemnej przez kontrolującego inspektora. Tym samym wyniki kontroli są ważne i stanowią podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wykrytych naruszeń oraz wydania decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną na przedsiębiorcę. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że fakt przechowywania dokumentacji dotyczącej czasu pracy zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców bądź wykonujących przewozy drogowe na jego rzecz w samochodzie, a nie w biurze przedsiębiorstwa w miejscu do tego przeznaczonym, np. w sejfie, świadczy o ewidentnym braku staranności. Organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące tej kwestii i uznał, że brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym stosowanego w przypadku naruszeń powstałych w wyniku zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, czyli sytuacji nadzwyczajnych, o incydentalnym charakterze, których przy dołożeniu należytej staranności strona przewidzieć rzeczywiście nie była w stanie, gdyż okoliczności sprawy i dowody w niej zgromadzone tego nie potwierdzają. Zdaniem organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny, czynił zadość dyspozycji art. 7 kpa, zaś protokół kontroli oraz potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie okazanych podczas kontroli dokumentów wskazywały jednoznacznie, że przedsiębiorca swoim zachowaniem dopuścił się realizacji znamion Ip. 1.8 ust. 1, Ip. 11. 4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w rozmiarze przekraczającym ustawowy limit kary pieniężnej w wysokości 30 000 złotych. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożył T. B., podnosząc zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto zarzucił, że organ kontrolny nie sprecyzował dokładnie i nie wyjaśnił, co rozumie pod pojęciem należytego zabezpieczenia dokumentacji. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 lutego 2012r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 czerwca 2012r. sygn. akt II GZ 216/12 oddalił zażalenie T. B. na postanowienie WSA w Krakowie. W dniu 3 sierpnia 2012r. T. B. złożył wniosek o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, lecz WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 28 września 2012r. odmówił zmiany postanowienia z dnia 16 lutego 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powyższymi zasadami należało uznać, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Podkreślić trzeba, że stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy w zakresie dotyczącym stwierdzonych braków w dokumentacji, do prowadzenia której zobowiązany był skarżący, był bezsporny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podczas kontroli przedsiębiorstwa skarżącego, przeprowadzonej w dniach 21 lutego - 2 marca 2011r. nie zostały okazane wykresówki lub dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowców J. T. (za okres 1 lutego 2010r. – 31 października 2010r.), P. P. (za okres 1 lutego 2010r. – 31 października 2010r.), R. M. (za okres 15 lipca 2010r. – 8 sierpnia 2010r.) oraz T. S. (za okres 8 marca 2010r. – 31 października 2010r.). W toku kontrolowanego postępowania oraz w skardze do WSA w Krakowie skarżący nie kwestionował ustaleń organów dotyczących samego braku dokumentacji, lecz zarzucał, że nie zostały uwzględnione okoliczności, w których nastąpiła utrata dokumentów. Zdaniem skarżącego kradzież dokumentów powinna stanowić podstawę do niewymierzania kary przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Jednakże w ocenie Sądu stanowisko skarżącego nie jest zasadne, gdyż w kontrolowanym postępowaniu nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, który to przepis stanowi, że postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Podstawą prawną kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy, jest ustawa o transporcie drogowym. Art. 92 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, stanowił, że "Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców (pkt 2) oraz przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych (pkt 8) podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Z treści art. 92 ust. 2 ustawy wynika zaś, że w kontrolowanym postępowaniu suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie mogła przekroczyć kwoty 30.000 złotych. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowano przepisy o czasie pracy zawarte w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879 ze zm.), której art. 25 nakazuje pracodawcy prowadzić ewidencję czasu pracy kierowców w różnych formach i przechowywać ją przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Z kolei art. 31 tej ustawy określa rodzaje zaświadczeń wystawianych przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego, potwierdzających nieprowadzenie pojazdu przez kierowcę w konkretnych dniach. Ustawa o czasie pracy kierowców odsyła w zakresie rejestracji norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku do rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE.L.102 z 11 kwietnia 2006r.), które z kolei w zakresie urządzeń rejestrujących odsyła do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE. L. 370 z 31 grudnia 1985r.). Wymienione rozporządzenia są przepisami wspólnotowymi dotyczącymi przewozów drogowych, o których mowa w art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. "Przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych." Podsumowując zatem, przytoczone przepisy prawa dawały podstawę do wymierzenia skarżącemu kary za brak wymaganych dokumentów (wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez ww. kierowców), a sam brak tych dokumentów nie był kwestionowany przez skarżącego. W tym miejscu należy też stwierdzić, że z akt administracyjnych wynika, że wysokość kar za poszczególne naruszenia oraz suma tych kar został prawidłowo obliczona przez organ odwoławczy. Trafnie wskazał skarżący, że przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa. Jednakże dla zastosowania tej instytucji konieczne jest wykazanie, że przedsiębiorca dołożył należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Oczywistym jest bowiem, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009r., sygn. akt II GSK 989/08, Lex Omega nr 563516). Skarżący domagał się zwolnienia go od odpowiedzialności za naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, wskazując na okoliczność ich kradzieży przez nieustalonego sprawcę. Nie budzi jednak wątpliwości, że przedsiębiorca powinien tak zabezpieczyć wykresówki, aby nie zostały one przejęte przez osoby trzecie. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby dołożył należytej staranności w odpowiednim zabezpieczeniu wykresówek. Wręcz przeciwnie, fakt przechowywania ich w samochodzie wskazuje na brak staranności w ich przechowywaniu. Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącego, że nie mógł przewidzieć zdarzenia kradzieży dokumentów z jego samochodu, w tym wykresówek, ponieważ wyniesienie istotnej dokumentacji poza lokal przedsiębiorstwa i trzymanie jej w pozostawionym na parkingu samochodzie naraziło skarżącego na jej utratę i niewątpliwie zwiększyło ryzyko jej kradzieży. Dlatego nie mogły mieć wpływu na wynik kontroli sądowej zarzuty skargi sprowadzające się do niejasnego zdaniem skarżącego stanowiska organu kontrolnego, tj. nie wskazania w jaki – konkretny - sposób powinny być zabezpieczone dokumenty przed ich utratą. Istotnie, ustawodawca nie wskazuje na konkretne sposoby zabezpieczenia dokumentów, ponieważ byłoby to oczywiście niemożliwe. Jednak użycie w art. 15 ust. 1 rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85 określenia "w odpowiedni sposób" zobowiązuje profesjonalnego przewoźnika do podjęcia wszelkich kroków celem zabezpieczenia interesów prowadzonego przedsiębiorstwa. Dlatego w ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu organy zasadnie przyjęły, że kradzież przedmiotowych dokumentów z samochodu skarżącego nie jest zdarzeniem nieprzewidywalnym, które mogłoby stanowić podstawę do niewymierzenia kary pieniężnej przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Na poparcie swojego stanowiska organy przytoczyły bogate w tym przedmiocie orzecznictwo sądów administracyjnych, dlatego podzielając w całości stanowisko organów uznać należy za zbędne powoływanie się na kolejne orzeczenia sądów, potwierdzające prawidłowe stanowisko organów. W konsekwencji nałożenie kar pieniężnych z tytułu stwierdzonych naruszeń było zasadne. Nie mogły także odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące nie podpisania osobiście przez skarżącego protokołu kontroli i wywodzenie z tej okoliczności podstaw nieważności zaskarżonej decyzji. Upoważniony przez skarżącego pracownik wniósł do protokołu kontroli pisemne zastrzeżenia i odmówił podpisania protokołu, który został mu doręczony. Wynika to wyraźnie z zapisów na protokole, oraz jego załączniku (k. 678-694 akt adm.). Skoro zatem zarzuty skargi nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącego skutku a sąd nie stwierdził w zaskarżonej decyzji innych naruszeń przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ppsa.