III SA/Kr 1550/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 lipca 2024 r. nr SKO.PS/4110/291/2024 w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku stałego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat J. W. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Decyzją z dnia 30 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpatrzeniu odwołania J. B. (dalej jako skarżący) utrzymało w całości w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 10 maja 2024 r. nr MGOPS-5100-90/2024 uchylającą decyzję z dnia 19 stycznia 2022 r. nr MGOPS-5100-27/2022 w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku stałego. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym. Decyzją z dnia 10 maja 2024 r. organ I instancji orzekł o uchyleniu decyzji z dnia 19 stycznia 2022 r. nr MGOPS-5100-27/2022 w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku stałego. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ze skarżącym organ ustalił, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 37 ustawy o pomocy społecznej warunkujących otrzymywanie zasiłku stałego, ponieważ skarżący nabył prawo do emerytury w wysokości 1945,04 zł od 22 czerwca 2023 r., co skutkowało uchyleniem decyzji przyznającej zasiłek stały. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu skarżący kwestionując decyzję podniósł kwestię wysokich kosztów utrzymania oraz szereg zarzutów związanych z egzekucją świadczeń dokonywaną z jego świadczenia emerytalnego. Decyzją z dnia 30 lipca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji powołało 8 ust. 3, art. 11, art. 12, art. 37, art. 99 ust. 1 i art. 107 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej oraz wskazało, że zaskarżona decyzja co do zasady w zakresie uchylenia przyznanego wcześniejszą decyzją świadczenia w formie zasiłku stałego jest prawidłowa. Podjęta została w wyniku postępowania wszczętego z urzędu w związku z uzyskaną informacją z ZUS o nabyciu przez skarżącego od dnia 22 czerwca 2023 r. prawa do świadczenia emerytalnego. W trakcie wywiadu skarżący został poinformowany o podstawach do zmiany decyzji w związku z uzyskaniem dochodu, co należy uznać za poinformowanie o wszczęciu postępowania. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego skarżący zapoznał się z aktami sprawy i miał możliwość wniesienia dodatkowych pism i wyjaśnień co uczynił. Zdaniem Kolegium skarżący miał świadomość ze otrzymanie decyzji o uzyskaniu świadczenia emerytalnego należy zgłosić do organu I instancji jak i świadomość, że otrzymanie dochodu wpływa na inne świadczenia otrzymywane z Ośrodka Pomocy Społecznej. Tym samym możliwe było wydanie co do zasady decyzji w przedmiocie uchylenia decyzji o zasiłku stałym. Zgodnie z przepisem art. 106 ust 6 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2, zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy w powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasady ustalania zasiłku stałego w przypadku osoby samotnie gospodarującej określa art. 37 ust. 2 pkt 1, w myśl którego zasiłek ten ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kwotą stanowiącą 130% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 1000 zł miesięcznie. Z kolei z treści art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" do dnia 31 grudnia 2021 .r i kwoty 776 zł od dnia 1 stycznia 2022 r. Na podstawie art. 8 ust. 3 tej ustawy, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1.miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2.składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3.kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się wymienionych w tym przepisie enumeratywne rodzajów świadczeń (art. 8 ust.4). W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że skarżący jest osobą prowadzącą samotnie gospodarstwo domowe i pozostającą w trudnej sytuacji zdrowotnej rodzinnej, w związku z czym skarżącemu decyzją z 19 stycznia 2022 r. nr MGOPS-5100-27/2022 w przyznano zasiłek stały. W przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił że nie zostały spełnione przesłanki do otrzymywania w dalszym ciągu zasiłku stałego przyznanego wcześniejszą decyzją z dnia 19 stycznia 2022 r. ponieważ od dnia 22 czerwca 2023 r skarżący pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1945,04 zł i z tego powodu organ uchylił decyzje w sprawie przyznania skarżącemu zasiłku stałego mając na uwadze zapis art. 37 ust 1 u.p.s., zgodnie z którym zasiłek stały przysługuje jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej wynoszącego 776 zł. W ocenie Kolegium powyższe rozstrzygnięcie w tym zakresie było prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż ustawodawca wyraźnie sprecyzował w powołanym przepisie jakie składniki dochodu mogą być odliczane od dochodu strony uprawnionej do świadczeń z pomocy społecznej. Wyliczenie to ma charakter zamknięty i nie zostało w nim umieszczone świadczenie emerytalne które jest wliczane do dochodu osoby uprawnionej do świadczeń z pomocy społecznej niezależnie od wysokości dokonywanych potrąceń komorniczych Decyzje w przedmiocie zasiłku stałego są decyzjami związanymi, które nie zostały pozostawione uznaniu administracyjnemu organowi przyznającemu świadczenie. Wysokość świadczenia jak i składniki dochodu zostały ściśle ustalone przepisami prawa. W sytuacji przekraczania dochodu organ nie może przyznać świadczenia w postaci zasiłku stałego. Zarzuty dotyczące kwestii egzekucji zobowiązań alimentacyjnych pozostają poza przedmiotem niniejszego postępowania, w którym badana jest jedynie okoliczność przekroczenia dochodu który uprawnia do otrzymywania świadczeń z pomocy społecznej. Ta okoliczność została w przedmiotowej sprawie została ustalona jednoznacznie. Jednocześnie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 99 ustawy o pomocy społecznej osobie, której przyznano emeryturę lub rentę za okres, za który wypłacono zasiłek stały lub zasiłek okresowy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz inne organy rentowe, które przyznały emeryturę lub rentę, wypłacają to świadczenie pomniejszone o kwotę odpowiadającą wysokości wypłaconych za ten okres zasiłków i przekazują te kwoty na rachunek bankowy właściwego ośrodka pomocy społecznej (...). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym dokonane w trybie art. 99 ust. 1 u.p.s. potrącenie następuje z mocy prawa. Oznacza to, że przepis ten, mając bezwzględnie obowiązujący charakter, obliguje ZUS do dokonania potrącenia. Organ, który wypłacił zasiłek stały lub zasiłek okresowy, nie ma w tym zakresie kompetencji do zwolnienia strony zobowiązanej z obowiązku zwrotu zasiłku. W przedmiocie materii objętej powołanym art. 99 ust. 1 u.p.s. nie znajduje zastosowania art. 104 u.p.s. - organ pomocy społecznej nie może zatem umorzyć kwoty przedstawionej do potrącenia organowi rentowemu. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2022 r. III SA/Kr 181/21 dostępny www.nsa.qov.pl) W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentom świadczącym o niepełnosprawności, pomimo że dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności odmowy zasiłku tj. naruszenie polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 KPA. Mając na względzie wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości "postanowienia" Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący opisał również swoją bardzo trudną sytuację finansową i zdrowotną, podając, że obecnie jego świadczenie emerytalne wynosi 764,62 zł, z czego na leki przeznacza 500 zł miesięcznie, ponieważ jest bardzo schorowany. Postanowieniem z dnia 18 marca 2025 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu pełnomocnika z urzędu, który pismem procesowym z dnia 4 czerwca 2025 r. uzupełnił skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: a. art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że samo pobieranie świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania zasiłku stałego, b. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący, c. art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, poprzez pominięcie, iż do dochodu nie wlicza się świadczeń alimentacyjnych na rzecz innych osób, d. art. 7 ustawy o pomocy społecznej, poprzez pominięcie sytuacji skarżącego, a to jego niepełnosprawności i pogarszającego się stanu zdrowia, e. art. 41 ustawy o pomocy społecznej poprzez pominięcie szczególnej sytuacji skarżącego, f. zasady sprawiedliwości społecznej i cel ustawy o pomocy społecznej, której głównym założeniem jest wspieranie osób w trudnej sytuacji życiowej - nie zaś wyłącznie mechaniczne stosowanie kryteriów dochodowych. Pełnomocnik skarżącego mając na względzie powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyznanie skarżącemu zasiłku stałego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz obowiązujących zasad ustalania dochodu do celów świadczeń z pomocy społecznej od dochodu nie odlicza się odlicza się obciążeń komorniczych, rat kredytów, kosztów utrzymania mieszkania, opłat, kosztów leków itp. Dochód jest ustalany zgodnie z definicją zawartą w art. 8 ust. 3-5 ustawy o społecznej. Jest to dochód netto, czyli: suma przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (lub z miesiąca złożenia wniosku, jeśli nastąpiła utrata dochodu pomniejszona jedynie o alimenty świadczone na rzecz innych osób. Wobec skarżącego prowadzone są dwa postępowania komornicze - egzekucja zaległych alimentów na córek K. oraz D. Jeżeli osoba obowiązana do alimentacji ma zajęcia komornicze związane z realizacją obowiązku alimentacyjnego to kwoty te są uznawane; alimenty świadczone na rzecz innych osób. W takiej sytuacji od dochodu odlicza się te potrącone alimenty, niezależnie od tego, czy są przekazywane bezpośrednio, czy pośrednictwem komornika. Pełnomocnik podniósł także, że skarżący jest osobą niepełnosprawną - stopień niepełnosprawności orzeczono u niego w wyniku pogorszenia stanu zdrowia, po przebyciu zawału kory mózgowej. Schorzenie skutkowało trwałym ograniczeniem jego samodzielności i funkcjonowania, a co za tym idzie zwiększeniem codziennych potrzeb życiowych, zwłaszcza związanych z leczeni rehabilitacją i pomocą osób trzecich. Zdaniem pełnomocnika organy błędnie nie uwzględniły potrąceń świadczeń alimentacyjnych przy ustalaniu sytuacji dochodowej, co spowodowało błędne ustalenie, że przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej (w 2024 r. - 1000 zł miesięcznie). Zgodnie z art. 37 ustawy, zasiłek okresowy przysługuje również osobie przekraczającej kryterium dochodowe, jeżeli sytuacja życiowa (np. długotrwała choroba, niepełnosprawność) uzasadnia przyznanie pomocy. Sytuacja skarżącego spełnia te przesłanki. Podkreślenia wymaga fakt, iż w maju, czerwcu i lipcu 2024 r. skarżący przekroczył próg tylko o 9 zł. Nadto nawet jeśli dochód przekracza ustawowe kryterium – w szczególnych przypadkach można przyznać świadczenie na zasadzie art. 41 ustawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2023 r. poz. 901 m), która w art. 37 ust. 1 pkt 1 stanowi, że zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Kryterium dochodowe zostało określone dla osoby samotnie gospodarującej (a taką jest skarżący) w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy i w dacie orzekania przez organy stanowiło kwotę 776 zł. W myśl art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Zasiłek stały w przypadku osoby samotnie gospodarującej - ustala się w wysokości różnicy między kwotą stanowiącą 130% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 776 miesięcznie. Stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organów, skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest osobą która na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia 24 października 2018 r. legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności przyznanym na stałe, może jednak pracować w warunkach pracy chronionej. Nadto skarżący leczy się z powodu licznych przewlekłych chorób. Skarżący od dnia 22 czerwca 2023 r. pobiera emeryturę z ZUS w wysokości 1945 zł, czego nie zgłosił organowi, pomimo, że był do tego zobowiązany. Jak słusznie wskazało Kolegium, zgodnie z art. 99 ust. 1 u.p.s. osobie, której przyznano emeryturę lub rentę za okres, za który wypłacono zasiłek stały lub zasiłek okresowy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz inne organy rentowe, które przyznały emeryturę lub rentę, wypłacają to świadczenie pomniejszone o kwotę odpowiadającą wysokości wypłaconych za ten okres zasiłków i przekazują te kwoty na rachunek bankowy właściwego ośrodka pomocy społecznej. Z powołanego przepisu wprost wynika, że ustawodawca nakazuje zwrot zasiłków w przypadku równoległej wypłaty emerytury lub renty. W świetle zasady pomocniczości świadczenia z pomocy społecznej nie powinny wyprzedzać świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Wspomnianego zwrotu dokonuje się przez potrącenie, zmniejszając kwotę świadczenia z ubezpieczeń społecznych. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dokonane w trybie art. 99 ust. 1 u.p.s. potrącenie następuje z mocy prawa (por. np. wyrok NSA z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 756/16; wyrok NSA z 11 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1942/10 czy wyrok WSA w Łodzi z 17 września 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 496/24 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 października 2024 r. sygn., akt II SA/Ol 514/24 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako: "CBOSA"). Co również istotne dla dokonania potrącenia nie jest wymagana zgoda osoby zainteresowanej, a samo potrącenie, którego dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Fakt, że następuje to z mocy prawa, oznacza, że w tym przedmiocie nie wydaje się odrębnej decyzji administracyjnej. Nadto przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie o egzekucję należności alimentacyjnych. Z dołączonego do akt administracyjnych pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. z dnia 24 kwietnia 2024 r. wynika, ze w sprawie o sygn. akt [...] z wniosku wierzyciela K. B. alimenty bieżące od dnia 1 maja 2024 r. wynoszą 300 zł. Alimenty zaległe to 74.894,91 zł, zaległe odsetki - 60 074 zł, a koszty egzekucji - 20.245,36 zł. W sprawie o sygn. akt [...] z wniosku wierzyciela D. B. postępowanie egzekucyjne w zakresie alimentów bieżących zostało umorzone na wniosek wierzyciela w dniu 12 lutego 2008 r., jednak stan zadłużenia wynosi 9.100,01 zł, 13.364,98 zł tytułem zaległych alimentów oraz 3.759,75 zł tytułem opłat i kosztów egzekucji. Z powyższych pism wynika jednoznacznie, że od dnia 1 maja 2024 r. komornik sądowy ściąga skarżącemu 300 zł miesięcznie tytułem bieżących alimentów. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął 8 listopada 2021 r. uchwałę o sygn. akt I OPS 2/21, w której stwierdził, że alimenty, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy nie stanowią należności uiszczanych przez dłużnika alimentacyjnego, czy to dobrowolnie, czy też podlegających ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej, na rzecz funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że skoro istota alimentów polega na ich regularnym świadczeniu, z pomniejszenia przychodu nie może korzystać ten zobowiązany, który popada w zadłużenie, doprowadzając do konieczności uruchomienia procedury, o której stanowi art. 27 ust. 1 i 3 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z treści art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, co w praktyce oznacza, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżącego z dnia 4 czerwca 2025 r., w zakresie pominięcia przez organy art. 8 ust. 3 i nie odliczenia od dochodu skarżącego świadczeń alimentacyjnych należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie organy nie mogły uwzględnić, przy wyliczeniu dochodu skarżącego, wszystkich potrąceń z emerytury dokonanego przez komornika na poczet zaległości alimentacyjnych egzekwowanych przez komornika sądowego. Co prawda organy nie dokonały szczegółowych wyliczeń, jednak to naruszenie przepisów postepowania mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Od dnia 1 maja 2024 r. bieżące alimenty skarżącego na rzecz córki K. wynoszą 300 zł. Zatem dochód skarżącego wynoszący 1945,04 zł podlega pomniejszeniu jedynie o kwotę 300 zł tytułem bieżących alimentów oraz oczywiście o składkę na ubezpieczenie zdrowotne (192,37 zł na dzień 17 lutego 2025 r.) . Słusznie zatem organy uznały, że dochód skarżącego przekracza kryterium dochodowe, które uprawniałoby go do dalszej wypłaty zasiłku stałego, a które - zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy wynosiło 776 zł. Odnosząc do zarzutów skargi stwierdzić należy, że zasiłek stały jest świadczeniem o charakterze obligatoryjnym, co oznacza, że tylko spełnienie łącznie wszystkich kryteriów, od których ustawa uzależnia jego ustalenie stwarza podstawę do przyznania zasiłku. Obok przesłanki dotyczącej niezdolności do pracy z powodu wieku lub całkowitej niezdolności do pracy, niezbędne jest aby dochód osoby ubiegającej się o zasiłek stały był niższy od kryterium dochodowego, określonego zgodnie z zasadami określonymi w art. 8 ust. 1 u.p.s. Podkreślić również należy, że przy wydawaniu decyzji w przedmiocie zasiłku stałego organ nie może kierować się zasadami sprawiedliwości społecznej i słusznym interesem strony (por. wyrok NSA z 8 sierpnia 2024 r., sygn. I OSK 1918/23, wyrok WSA w Warszawie z 10 października 2019 r., sygn. VIII SA/Wa 400/19). Reasumując, w ocenie Sądu, organy przeprowadziły postępowanie stosując się do zasad wynikających z przepisów postępowania oraz dokonały trafnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ma cech dowolności. Organy wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu sprawy oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 i § 3 kpa). Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.