III SA/Kr 1551/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody z dnia 14 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku skargę oddala. Decyzją z dnia 14 lipca 2014 r. Nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. M. (dalej: skarżącego), od decyzji Dyrektora Urzędu Pracy Powiatu, działającego z upoważnienia Starosty z [...] 2014r. znak: [...], orzekającej o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego za okres od 13 września 2013 r. do 18 stycznia 2014 r. oraz prawa do zasiłku za okres od 21 września 2013 r. do 18 stycznia 2014 r. z powodu pobierania przez niego świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 23 lipca 2013 r. do 18 stycznia 2014 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym: W dniu 13 września 2013 r. skarżący zarejestrował się w Urzędzie Pracy Powiatu i został uznany za osobę bezrobotną (decyzja z [...] 2013 roku, znak: [...]) z prawem do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120 % kwoty zasiłku od 21 września 2013 roku (decyzja z [...] 2013 roku, znak: [...]). Następnie skarżący zgłosił brak gotowości do podjęcia pracy w okresie od 6 listopada do 11 listopada 2013 r., w związku z czym, wstrzymano mu wypłatę zasiłku od 6 listopada 2013 r. (decyzja z [...] 2013 roku, znak: [...]). Po tym okresie wznowiono skarżącemu wypłatę zasiłku od dnia 12 listopada 2013 r. (decyzja z [...] 2013 r., znak: [...]). W dniu 15 maja 2014 r., do Urzędu Pracy, wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z prośbą o podanie w jakiej kwocie skarżący pobrał zasiłek dla bezrobotnych za okres od 23-07-2013 do 18-01-2014 r., z uwagi na konieczność rozliczenia świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku dla bezrobotnych za okres pokrywania się świadczeń ". Organ I instancji decyzją z [...] 2014 r. znak: [...] wskazał, że kwota wypłaconego zasiłku wynosi 3491,90 zł oraz orzekł o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego za okres od 13 września 2013 r. do 18 stycznia 2014 r. oraz prawa do zasiłku za okres od 21 września 2013 r. do 18 stycznia 2014 r. z powodu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 23 lipca 2013 r. do 18 stycznia 2014 r. W odwołaniu Z. M. wskazał, że nie zgadza się z treścią decyzji. Decyzją z dnia 14 lipca 2014 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz wskazał, że statusu bezrobotnego nie może posiadać osoba, która nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Skutkuje to w efekcie pozbawieniem tego statusu, a co za tym idzie, również prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ale tylko za okres, za który przyznano owe świadczenia w wysokości przekraczającej próg połowy minimalnego wynagrodzenia. W wyniku rejestracji z 13 września 2013 r. skarżący uzyskał status osoby bezrobotnej od 13 września 2013 r. z prawem do zasiłku od 21 września 2013 r. W okresie od 23 lipca 2013 roku do 18 stycznia 2014 roku skarżącemu zostało przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, zatem w tym okresie skarżący nie mógł posiadać statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. Z tych powodów zasiłek dla bezrobotnych nie został skarżącemu przyznany od dnia przyznania statusu ale tylko na pozostały okres po upływie okresu na jaki było przyznane świadczenie rehabilitacyjne, zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. M. zarzucił, że kwestionuje zaskarżona decyzję, z uwagi na fakt, że zasiłek dla bezrobotnych przysługuje mu przez rok czasu. Będąc na zasiłku otrzymywał świadczenie rehabilitacyjne przez pół roku i za ten okres czasu pieniądze z zasiłku zostały zwrócone. W chwili obecnej skarżący czuje się poszkodowany, że pieniądze zwrócono, a okres bezrobocia nie został przedłużony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm., zwanej dalej: ustawą), zgodnie z którym, w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do (...) świadczenia rehabilitacyjnego (...) na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano (...) świadczenie rehabilitacyjne (...). Należy zatem wskazać, że organy orzekające w niniejszej sprawie słusznie przyjęły, iż statusem osoby bezrobotnej nie może legitymować się osoba, która nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w okresie od 21 września 2013 r. do 18 stycznia 2014 r. skarżący pobierał świadczenie rehabilitacyjne, a zatem nie spełniał przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji nie przysługiwał mu w okresie tym okresie zasiłek dla bezrobotnych. Rozstrzygnięcie organów jest wynikiem powołanej powyżej regulacji zawartej w art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powyższy przepis reguluje między innymi sytuację osób, którym organ rentowy, bądź sąd, wstecznie przyznał świadczenie rehabilitacyjne. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia wypłacanego z Funduszu Pracy oraz świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, zasiłek dla bezrobotnych za okres pokrywający się z okresem pobierania świadczenia rehabilitacyjnego jest zwracany przez organ rentowy na rachunek powiatowego urzędu pracy. W konsekwencji zastosowania tego przepisu, status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku przysługuje skarżącemu od momentu upływu okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, czyli od dnia 19 stycznia 2014 r. Powołana regulacja nakazując traktowanie wypłaconych z Funduszu Pracy świadczeń jako świadczeń wypłaconych w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie daje podstaw do przesunięcia okresu zasiłkowego, a jedynie wyklucza możliwość równoczesnego pobierania dwóch świadczeń. Jednocześnie ust. 4 powołanego przepisu nakazuje pozbawienie statusu bezrobotnego za okres, za który wypłacono świadczenie z FUS. W konsekwencji organy prawidłowo przyjęły że uprawnienie do zasiłku skarżący zachował jedynie za okres pozostający po rozliczeniu świadczeń do końca okresu zasiłkowego liczonego od dnia rejestracji. Zatem, w ocenie Sądu, błędne są zarzuty skargi, że organy niewłaściwe ustaliły okres, za który winno przysługiwać skarżącemu prawo do zasiłku, a właściwa ocena materiału dowodowego winna skutkować przyznaniem zasiłku dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy liczonych od dnia ustania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.