III SA/Kr 1553/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu M. W. wykonującemu zawód w "[...]" przy ul. P w K, kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Ustanowiony dla strony radca prawny wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa M. W. reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji za co przyznano mu stosowne wynagrodzenie. Następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną od niekorzystnego dla strony wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. III SA/Kr 1553/13 w treści której sformułował wniosek "o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu" (k. 82). W piśmie z dnia 27 czerwca 2016 r. zawarł zaś oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części (k. 117) Wyznaczony radca prawny nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 123). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt l OSK 2778/14 oddalił skargę kasacyjną bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 §1 ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wobec tego, że skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przed dniem 1 stycznia 2016 r. więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.). Zgodnie z §16 w/w rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku oświadczenie takie zostało złożone przez radcę prawnego. W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 120 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.