III SA/Kr 1553/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego A. Z. – M. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Starosta decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2, art. 84 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 K.p.a. cofnął H. P. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów nr [...] wydanego dnia 30.03.2001 r. przez Starostę w związku z dokonaniem wpisów do dowodów rejestracyjnych badań technicznych niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami, co zostało stwierdzone podczas kontroli przedsiębiorcy prowadzącego Okręgową Stację Kontroli Pojazdów nr [...] z siedzibą w K ul. P, przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników Transportowego Dozoru Technicznego w dniu 30.05.2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonej przez Transportowy Dozór Techniczny kontroli przedsiębiorcy uprawnionego diagnosty H. P. stwierdzono szereg nieprawidłowości dotyczących wykonywania badań technicznych pojazdów w postaci: 1/ Nieprawidłowego ustalenia przez diagnostę pozytywnego wyniku okresowego badania technicznego - spełnia wymagania techniczne art. 66 ustawy (P) dla n/w pojazdów: a/ poz. [...] - marka Yamaha Grizzli, nr rej. [...], rodzaj - samochodowy inny, moc pojazdu - 34 kw; b/ poz. [...] - marka Yamaha Grizzli, nr rej. [...], rodzaj - samochodowy inny, moc pojazdu - 21 kw; c/ poz. [...] - marka Yamaha Grizzli, nr rej. [...], rodzaj - samochodowy inny, moc pojazdu - 25 kw; d/ poz. [...] - marka Yamaha Grizzli, nr rej. [...], rodzaj - samochodowy inny, moc - 34 kw; e/ poz. [...] - marka Yamaha 660C, nr rej. [...], rodzaj - samochodowy inny, moc pojazdu - 30kw; wobec niespełnienia przez przedmiotowe pojazdy: - wymagań technicznych określonych dla pojazdów samochodowych homologowanych wg kategorii L, w zakresie mocy silnika, która przekracza 15 kw - co stanowi naruszenie § 1 ust. 3 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262, ze zm.) w związku z pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych mających dwa lub trzy koła, niektórych pojazdów samochodowych mających cztery koła oraz motorowerów lub - warunków technicznych wymaganych dla pojazdów samochodowych innych podrodzaj "inny" określonych w rozdziałach 1, 2, 3, 4 działu III rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, 2/ Nieprawidłowego określenie terminu wykonywania następnego badania technicznego: a/ poz [...] badanie okresowe Yamaha, nr rej [...] - data badania 25.02.2010 r., data pierwszej rejestracji 27.02.2007r., wyznaczono termin następnego badania na dzień 25.02.2012 r., winno być 25.02.2011 r.: b/ poz [...] badanie okresowe Yamaha, nr rej [...] - data badania 02.06.2010 r., data pierwszej rejestracji 10.04.2007r., wyznaczono termin następnego badania na dzień 10.04.2012 r., winno być 02.06.2011 r. co stanowi naruszenie art. 81 ust 5. i ust.6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym. Organ wyjaśnił, że podjęcie przez diagnostę późniejszych czynności zmierzających do naprawienia swojego błędu i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, nie może mieć wpływu na ewentualne odstąpienie od wykonania obowiązku nakazanego przepisami ustawy, gdyż ustawodawca w art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym jednoznacznie wskazuje, iż w przypadku dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami, starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, a fakt dokonania niezgodnych ze stanem faktycznym lub przepisami wpisów w dowodach rejestracyjnych miał miejsce, gdyż w sposób jednoznaczny zostało to stwierdzone w trakcie prowadzonej kontroli i opisane w protokole kontroli nr [...] z dnia 30 maja 2011 r. Transportowego Dozoru Technicznego. Organ zaznaczył, że celem przepisu art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Diagnosta decyduje bowiem o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. W związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów, co w przypadku stwierdzonych w przedmiotowej decyzji nieprawidłowości ma zasadniczy wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W ocenie organu bezspornym jest, że diagnosta H. P. posiadając uprawnienie diagnosty dokonał niezgodnych z przepisami prawa czynności. Od tej decyzji odwołanie wniósł H. P. zarzucając naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak podania w rozstrzygnięciu decyzji, jakiego typu naruszenia przepisów zadecydowało o cofnięciu uprawnień, naruszenie § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. poprzez stwierdzenie, że diagnosta dokonał wpisów badań technicznych niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami pomimo tego, iż odwołujący dokonał badań pojazdów wskazanych w decyzji w oparciu o załącznik nr 1, naruszenie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. poprzez stwierdzenie, że diagnosta nie ma możliwości sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w dowodzie rejestracyjnym. W konkluzji H. P. wniósł o uchylenie decyzji Starosty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że H. P. dokonał nieprawidłowego określenia terminu wykonania następnego badania technicznego pojazdu samochodowego innego marki Yamaha nr rej. [...] wpisując datę następnego badania na dzień 25.02.2012r., podczas gdy winno być 25.02.2011 r., a w dniu 02.06.2010 r. dokonując badania technicznego pojazdu samochodowego innego marki Yamaha nr rej. [...] ustalił datę następnego badania na dzień 02.06.2012r., podczas gdy powinna być wskazana data 02.06.2011 r. Ponadto diagnosta nieprawidłowo ustalił pozytywny wynik badania technicznego dla pojazdów pomimo niespełnienia przez te pojazdy wymagań technicznych określonych dla pojazdów, homologowanych według kategorii L w zakresie mocy silnika, która przekracza 15 kW, dopuszczając się naruszenia przepisu § 1 ust. 3 pkt 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w związku z pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.07.2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych mających dwa lub trzy koła, niektórych pojazdów samochodowych mających cztery koła oraz motorowerów lub warunków technicznych wymaganych dla pojazdów samochodowych innych podrodzaj "inny" określonych w rozdziałach l, 2, 3, 4, działu III rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Organ wskazał, że z § 1 ust. 3 pkt 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. wynika, iż przez pojazd czterokołowy rozumie się niektóre pojazdy samochodowe mające cztery koła homologowane według kat. L Natomiast z przepisu pkt 2 załącznika nr l do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.07.2005r. wynika, iż " niniejsze rozporządzenie stosuje się również do pewnej grupy czterokołowych pojazdów samochodowych, które w zależności od cech określa się jako: 1/ lekkie pojazdy czterokołowe, których masa bez obciążenia nie przekracza 350 kg (kategoria L6e), nie wliczając w to masy akumulatorów w przypadku pojazdów elektrycznych, i których maksymalna prędkość konstrukcyjna nie przekracza 45 km/h oraz których: a/ pojemność skokowa nie przekracza 50 cm3, w przypadku silnika z zapłonem iskrowym, lub b/ maksymalna moc nie przekracza 4 kW, w przypadku innych silników ze spalaniem wewnętrznym, lub c/ maksymalna moc jest nie większa niż 4 kW, w przypadku silnika elektrycznego. Pojazdy te powinny spełniać wymagania techniczne stosowane do motorowerów trójkołowych kategorii L2e, chyba, że przepisy dotyczące homologacji stanowią inaczej; 2/ pojazdy czterokołowe, inne niż lekkie, o których mowa w pkt l lit. a, których masa bez obciążenia nie przekracza 400 kg (kategoria L7e) (550 kg dla pojazdów przeznaczonych do przewożenia towarów), nie wliczając w to masy akumulatorów w przypadku pojazdów elektrycznych, i których maksymalna moc użyteczna silnika nie przekracza 15 kW. Pojazdy te powinny spełniać wymagania techniczne stosowane do motocykli trójkołowych kategorii L5e, chyba, że przepisy dotyczące homologacji stanowią inaczej." Przepis powyższy stanowi zatem, że dopuszczony do ruchu może być wyłącznie czterokołowiec odpowiadający jednej z powyżej wymienionej kategorii, tj. czterokołowiec lekki lub inny niż lekki, przy czym ich moc użyteczna silnika nie może przekraczać 15 kW. Organ wskazał, że dokonując badania technicznego opisanych powyżej pojazdów czterokołowych diagnosta nie mógł wydać zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania tych pojazdów, których moc użyteczna silnika przekracza 15 kW. Skoro przepisy prawa określają warunki, jakim powinien odpowiadać pojazd czterokołowy stanowiąc, że nie może jego moc użyteczna silnika przekraczać 15 kW, to oznacza, że badany przez diagnostę pojazd czterokołowy o mocy przekraczającej 15 kW nie mógł być uznany za spełniający wymogi techniczne ustalone przepisami prawa dla tej kategorii pojazdów. W tym zakresie przepisy prawa nie dopuszczają wyjątków, a zatem jeśli diagnosta zauważył niezgodność wpisu mocy silnika z przepisami prawa, powinien dokonać w tym przedmiocie ustaleń, pozwalających mu na prawidłowe przeprowadzenie badań technicznych pojazdu i wydanie adekwatnego do ustaleń zaświadczenia z przeprowadzonego badania technicznego. Jako kolejne naruszenie przepisów organ wskazał wpisanie przez diagnostę do dowodu rejestracyjnego badanych pojazdów nieprawidłowego terminu wykonania następnego badania technicznego pojazdu samochodowego, określając termin ten na okres dwóch lat. Zgodnie z wymienionym przepisem prawa okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Uregulowania prawne zawarte w ust. 6-10 nie przewidują wyznaczenia terminu badań okresowych na dwa lata dla pojazdów sklasyfikowanych jako "samochodowy inny". Nie można także, tak jak tego żąda odwołujący uznać, że wyznaczenie następnego terminu za dwa lata od dnia badania technicznego nastąpiło przez "oczywistą pomyłkę". Twierdzeniu temu przeczą przede wszystkim wyjaśnienia diagnosty złożone w piśmie skierowanym do Starosty z dnia 08.09.2011r., w którym wyjaśnia, że skoro pojazdy te były zarejestrowane z następnym terminem badania za trzy lata, to uległ sugestii, że pomimo przekroczenia mocy 15kW pojazdy te posiadały dokumenty zezwalające na dopuszczenie ich do ruchu, dlatego też wyznaczył termin kolejnych badań za dwa lata, a po skontaktowaniu się z właścicielami pojazdów skrócił termin badań technicznych na rok, na dowód czego przedłożył kserokopie dowodów rejestracyjnych. Podkreślenia jednakże wymaga, iż diagnosta dokonując ponownych wpisów do dowodów rejestracyjnych działał nie dlatego, że sam zorientował się co do popełnionego naruszenia, lecz w wykonaniu obowiązku, jaki nałożyli na niego kontrolerzy, a co wynika z zamieszczonego w aktach sprawy wystąpienia pokontrolnego z dnia 2 lipca 2011 r. Organ podkreślił, że przedmiotem postępowania w sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnienia diagnoście jest ustalenie czy doszło do naruszenia przepisu prawa. W postępowaniu tym organ nie zajmuje się oceną czy naruszenie przepisów prawa przez diagnostę spowodowało ewentualne wystąpienie szkód, jak też nie zajmuje się ocena działań diagnosty zmierzających do uniknięcia negatywnych skutków naruszeń przez niego dokonanych. Dlatego też organ l instancji prawidłowo uznał, że zaistniała przesłanka cofnięcia uprawnień diagnoście, określona w art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, a fakt dokonania sprostowania wpisu do dowodu rejestracyjnego nie powoduje zniesienia sankcji związanej ze stwierdzeniem naruszenia prawa. Wbrew temu, co zarzuca odwołujący się organ l instancji wskazał na przepisy prawa, jakie zostały naruszone, a tym samym na przesłanki wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł H. P. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, z których każde miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a które polegały na: dokonaniu wewnętrznie sprzecznych ustaleń stanu faktycznego sprawy; błędnym ustaleniu treści norm prawnych przyjętych za podstawy rozstrzygnięcia, ich błędnym doborze, dokonaniu wykładni norm tego nie wymagających, wreszcie ich błędnej wykładni; błędnej subsumcji ustalonych okoliczności sprawy do błędnie dobranych oraz opacznie wykładanych norm prawnych; uznaniu, iż skarżący nie mógł wykonać badania technicznego pojazdów zakończonego wynikiem pozytywnym pomimo braku norm prawnych, które uzasadniałyby takie stanowisko organów obu instancji; zastosowaniu wobec skarżącego - pomimo braku podstaw prawnych - sankcji z art. 84 ust. 3ustawy prawo o ruchu drogowym, co skutkowało uznaniem stanowiska skarżącego za nieprawidłowe. W konsekwencji skarżona decyzja organu II instancji - utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji - błędnie uznała, iż działania skarżącego stanowiły podstawę do cofnięcia uprawnienia diagnosty. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a.. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów prowadzi do wniosku, że skarga okazała się uzasadniona, gdyż organ naruszył przepisy prawa procesowego. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze utrzymująca w mocy decyzję Starosty o cofnięciu uprawnień dla diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów w związku z dokonaniem wpisów do dowodów rejestracyjnych badań technicznych niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami. Niniejsze decyzje zostały wydane na podstawie art. 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z ust. 3 cytowanego wyżej przepisu starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym jest przepisem o charakterze sankcyjnym, powinien być on stosowany w sposób ścisły, tj. cofnięcie diagnoście uprawnień do dokonywania badań technicznych pojazdów powinno mieć miejsce w sytuacji zaistnienia jednej z ustawowych przesłanek, po rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy, po wyczerpującej i wszechstronnej ocenie zebranego materiału dowodowego, w stanie faktycznym sprawy nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2064/14). Jednoznacznie zatem stwierdzić należy, że aby móc wydać decyzje o cofnięciu uprawnień diagnoście organy administracyjne muszą przeprowadzić dokładne postępowanie wyjaśniające, a następnie odnieść się do wszystkich dowodów i dokumentów zgromadzonych w sprawie. Zdaniem Sądu w realiach rozpatrywanej sprawie organy nie uczyniły zadość wymogom stawianym przez przepisy K.p.a. i nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania administracyjnego, co więcej również uzasadnienie decyzji nie jest wystarczająco szczegółowe i nie odzwierciedla przebiegu postępowania wyjaśniającego. Należy wskazać, że organy administracji publicznej obowiązane są - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisie art. 7 K.p.a. - podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając rozstrzygniecie (decyzję) organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 K.p.a. oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły podstawowy prawnej wydanego orzeczenia w kwestii podstawowej. Jako podstawę wydania decyzji podano między innymi rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zgodzić się należy z organami, że niniejsze rozporządzenie stosuje się do pojazdów czterokołowych przez które rozumiane są czterokołowce lub czterokołowce lekkie (§ 1 ust. 3 pkt 11). Natomiast z załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych mających dwa lub trzy koła, niektórych pojazdów samochodowych mających cztery koła oraz motorowerów wynika, że lekkie pojazdy czterokołowe to te, których masa obciążenia nie przekracza 350 kg nie wliczając w to masy akumulatorów w przypadku pojazdów elektrycznych, i których maksymalna prędkość konstrukcyjna nie przekracza 45 km/h oraz których: a/ pojemność skokowa nie przekracza 50 cm3, w przypadku silnika z zapłonem iskrowym, lub b/ maksymalna moc nie przekracza 4 kW, w przypadku innych silników ze spalaniem wewnętrznym, lub c/ maksymalna moc jest nie większa niż 4 kW, w przypadku silnika elektrycznego. W ocenie Sądu organ II instancji przytaczając powyższe uregulowania nie dokonał ich subsumcji do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Nie określił, do której kategorii należą wskazane pojazdy i jakiego typu homologację powinny one uzyskać. Ponadto wskazać należy, że organ nie wyjaśnił na podstawie jakich uregulowań prawnych uznał, że diagnosta jest uprawniony do kwestionowania homologacji. Nadto nie wyjaśniono co powinien on zrobić w razie stwierdzenia, że pojazd nie odpowiada wymogom stawianym przez przepisy. W sprawie znaczenie ma również fakt, że decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...] 2011 r., natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze swoje rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy zaskarżoną decyzję wydało w dniu 14 sierpnia 2015 r. Z porównania powyższych dat jednoznacznie wynika, że od wydania decyzji przez Starostę minęły prawie cztery lata. W tym czasie między innymi rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy badaniach (Dz.U. z 2015 r., poz. 776) uległo znacznej zmianie. Organ II instancji w ogóle nie rozważał tej kwestii i nie odniósł się do niej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie wskazany akt prawny ma istotne znaczenie, gdyż określa ona zakres badań technicznych a także wskazuje jakim warunkom technicznym dany pojazd powinien odpowiadać. Co więcej rozporządzenie wymienia inne akty prawne, które również powinny być wzięte pod uwagę przez organ przy podejmowaniu decyzji w niniejszej sprawie. Organ nie odniósł się także do wszystkich pism strony skarżącej złożonych w niniejszym postępowaniu. Mianowicie z pisma H. P. z dnia 8 września 2011 r. jasno wynika, że w roku 2007 r. z którego pochodzą przedmiotowe quady Instytut Transportu Samochodowego wydawał świadectwa homologacji zezwalające na rejestrowanie quadów po spełnieniu dodatkowych warunków technicznych. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie tej kwestii, a przede wszystkim odniesienie się do niej, a wiec do okoliczności czy skarżący miał prawo i obowiązek weryfikowania homologacji quadów. Nie można bowiem właściwe rozpatrzeć sprawy administracyjnej bez odniesienia się do wszystkich dowodów i bez szerokiego spojrzenia na całokształt stanu faktycznego. Sąd na obecnym etapie nie przesądza o zasadności cofnięcia uprawnień diagnoście, ale nie można przyjąć, że wydane w sprawie decyzje są prawidłowe skoro naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Organ administracyjny nie może czuć się zwolniony z obowiązku przeprowadzenia analizy prawnej zmieniających się przepisów oraz rozporządzenia, a także ze swobodnej oceny każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, i to w kontekście zarówno pozostałego materiału dowodowego, jak i twierdzeń strony, które co oczywiste zawsze muszą być z tym materiałem skonfrontowane. Obowiązek ten można wyinterpretować przede wszystkim z treści art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest bowiem rzeczą wojewódzkiego sądu administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Taka kontrola, następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu (por. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. akt SA 910/80), zaś w sprawie niniejszej jest ona niemożliwa z uwagi na uprzednio wskazane uchybienia przepisom. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Rzeczą organów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wytkniętych uchybień. Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowego zawartego w pkt II sentencji wyroku stanowi art. 200 P.p.s.a.