III SA/Kr 1565/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej M. S. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. D skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2014 r. poz. 600 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 kpa, cofnął J. J. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii D oraz ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2015 r. wydanego przez Ośrodek Medycyny Pracy stwierdzono u J. J. przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami określonymi w kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. W ocenie organu I instancji treść orzeczenia lekarskiego uzasadniała cofnięcie J. J. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii D. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. J., który zarzucił, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii D było niezasadne i pozbawiało go możliwości zarobkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 października 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wyjaśniło, że w razie wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami cofnięcie prawa jazdy jest obligatoryjne, a jedną z przyczyn uzasadniających wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest stwierdzenie na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się orzeczenie lekarskie z [...] 2015 r. nr [...] wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy, w którym stwierdzono istnienie u J. J. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w kategoriach: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Kolegium podkreśliło, że orzeczenie to ma walor ostateczności, gdyż strona nie zakwestionowała jego treści i nie złożyła od niego odwołania. Dlatego orzeczenie to nie może być kwestionowane przez organy administracji publicznej. W związku z tym Kolegium uznało, że organ l instancji zobligowany był do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, albowiem J. J. utracił kondycję zdrowotną ku temu. Skargę na decyzję SKO wniósł J. J., zarzucając naruszenie: 1) art. 15 kpa poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy i tym samym wydanie decyzji wyłącznie na podstawie ustaleń poczynionych przez organ I instancji, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego, jaki został zgromadzony w sprawie, co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania; 2) art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co skutkowało niewyjaśnieniem sprawy oraz pominięciem istotnych dowodów, a także przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że nie cierpi na jednostkę chorobową (ciężką hipoglikemię), która została mu przypisana przez lekarza orzekającego w Ośrodku Medycyny Pracy. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 7 kwietnia 2015 r. doszło z jego udziałem do incydentu w postaci zasłabnięcia za kierownicą prowadzonego samochodu osobowego. Zdaniem skarżącego było to spowodowane prawdopodobnie spadkiem cukru w organizmie. J. J. podkreślił, że nie cierpiał nigdy na hipoglikemię, a zasłabnięcie mogło nastąpić na skutek braku spożywania przez dłuższy czas posiłku, jak również wskutek przyjmowania, silnego antybiotyku związanego z zapaleniem jelit. Skarżący podniósł, że przedłożył w OMP zaświadczenie od lekarza diabetologa, z którego jednoznacznie wynikało, że nie cierpi na hipoglikemię. Nadto podczas badań w K poziom cukru we krwi skarżącego był prawidłowy. Dlatego, zdaniem skarżącego, stwierdzenie przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów kategorii D było nieuzasadnione. Ponadto skarżący wyjaśnił, że od wydanego orzeczenia lekarskiego nie wniósł odwołania, gdyż nie pozwalało mu na to zdrowie oraz kwestie finansowe. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prokurator Prokuratury Rejonowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), a w szczególności art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Zwrócić należy uwagę, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż w przypadku zaistnienia opisanego w nim stanu faktycznego, czyli wydania orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, starosta zobowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W omawianym przepisie rola starosty została opisana w sposób jednoznaczny, nie pozostawiając organowi wyboru przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Podkreślić trzeba także, że starosta nie jest uprawniony do oceny trafności orzeczenia lekarskiego i przesłanek wydania takiego rozstrzygnięcia lekarskiego. Treść orzeczenia lekarskiego determinuje zatem działanie organu administracji uprawnionego do wydawania decyzji w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania administracyjnego, wskazać należy, że w stosunku do J. J. zostało w dniu [...] 2015 r. wydane orzeczenie lekarskie nr [...], w którym Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził u skarżącego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami określonymi w kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Podkreślić trzeba, że J. J. nie skorzystał z przysługującego mu prawa poddania się badaniom lekarskim w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia. W takich okolicznościach Prezydent Miasta miał zarówno prawo jak i obowiązek wydać decyzję cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami, zgodnie z art. 130 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. W toku kontrolowanego postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił orzeczenia lekarskiego uprawnionego lekarza, z którego wynikałoby, że stwierdzone u skarżącego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami już ustały. Zatem organ odwoławczy zasadnie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Niezasadnie też zarzucono w skardze naruszenia art. 15, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 kpa. Jak bowiem wskazano wyżej, wydanie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania do kierowania pojazdami stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia uprawnień osobie, co do której takie orzeczenie wydano. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym organy obu instancji dysponowały takim właśnie orzeczeniem, które nie zostało w odpowiednim trybie podważone przez skarżącego. Ponadto w toku postępowania J. J. nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na to, że jego stan zdrowia jest odmienny od wskazanego w orzeczeniu lekarskim z [...] 2015 r., lecz ograniczył się do kwestionowania prawidłowości tego orzeczenia. Zatem organy obu instancji nie miały żadnych podstaw do przyjęcia, że stan faktyczny sprawy jest odmienny niż ten wynikający z orzeczenia lekarskiego. Nie można im więc zasadnie postawić zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla końcowego rozstrzygnięcia. Z kolei organ odwoławczy ponownie przeanalizował akta sprawy i zgromadzony w nich materiał dowodowy, wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji motywy wydanego rozstrzygnięcia, a także ustosunkował się do zarzutów odwołania. Nietrafnie zatem zarzucono mu naruszenie art. 15 kpa. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.