III SA/Kr 1575/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Wnioskodawca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domaga się ustanowienia adwokata. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podje, że mieszka sam i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Określając swój majątek uwidocznia, że należy do niego mieszkanie własnościowe w bloku o powierzchni 55 m2 i garaż o powierzchni 16 m2. Zadeklarował brak zasobów i przedmiotów wartościowych. Swoje miesięczne dochody oszacował na 634 zł, wyjaśniając że składa się na to 481 zł zasiłku stałego z MOPS i 153 zł pielęgnacyjnego z Urzędu Miasta. Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest osobą niepełnosprawną, z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Powiada, że po udarze pozostaje w leczeniu neurologicznym a stan zdrowia utrudnia mu sprawne wykonywanie uprawnień strony. Utrzymuje się z wykazanego zasiłku. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podał, że czynsz za mieszkanie wynosi 480 zł. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez ustanowienie adwokata z urzędu (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. W realiach niniejszej sprawy wnioskodawca złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa na urzędowym formularzu PPF. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych strony. Wnioskodawca nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem trzeba postrzegać osobę samotnie gospodarującą, utrzymującą się z niewielkich świadczeń otrzymywanych w ramach pomocy społecznej, z problemami zdrowotnymi. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi dysponuje wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. Okoliczność, że do skarżącego należy wykazane mieszkanie i garaż nie zmieniają tego spojrzenia w zasadniczy sposób. Chociaż bowiem potencjalnie posiadają określoną wartość sprzedażną lub podkładową to trudno byłoby wymagać od skarżącego rozporządzeń tego rodzaju celem pozyskania środków na pełnomocnika z wyboru. Sprzedaż lub obciążenie mieszkania godziłyby w podstawę jego egzystencji. Co się natomiast tyczy garażu to z zasad doświadczenia życiowego wynika, że osoby samotnie gospodarujące, z problemami zdrowotnymi powinny dysponować pewnym zabezpieczeniem, nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do świadczeń zdrowotnych. Pozostaje bowiem cały szereg kosztów dodatkowych choćby na część leków nierefundowanych czy zaordynowanej diety. Poza tym przy deklarowanym przez skarżącego źródle i wysokości dochodów przy prawdopodobieństwie graniczącym z pewnością można przyjąć, że nie posiada on wymaganej przez instytucje kredytowe zdolności do terminowego regulowania zobowiązań. W takiej zaś sytuacji konieczność wygospodarowania przez wnioskodawcę środków na pełnomocnika z wyboru jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów, bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono zatem skarżącemu zawnioskowanej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.