III SA/Kr 1597/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego D. G. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu D. G. wykonującemu zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w K przy ul. [...], kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej oraz udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Ustanowiony dla strony radca prawny (k. 13) wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa D. G. (k. 23) reprezentował stronę w postepowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji za co otrzymał stosowne wynagrodzenie (k. 54). Następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną od niekorzystnego dla strony wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie j.w., w treści której sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania radcy prawnego ustanowionego w drodze prawa pomocy, które nie zostały w całości opłacone (k. 74). Wyznaczony radca prawny reprezentował również skarżącego w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (protokół k. 101) Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 3026/15 oddalił skargę kasacyjną bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 §1 ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wobec tego, że skarga kasacyjna zostały sporządzona i wniesiona przed dniem 1 stycznia 2016 r. więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można przyjąć, że oświadczenie tej treści zostało złożone przez radcę. W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Wysokość wynagrodzenia dla radcy prawnego, który prowadził sprawę w I instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ustalona w oparciu o przepis §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a) zamyka się kwotą 180 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 75% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się oczywiście o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów.