III SA/Kr 1598/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Dorota Dąbek Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 października 2015 r., znak [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2015 r., znak [...] orzekającą, że utrata dobrej reputacji A. K. przedsiębiorcy jak i pełniącego funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie "A. K. Usługi Transportowe Handel [...]" z siedzibą w C, prowadzącego działalność na podstawie licencji nr [...] z 20 stycznia 2004 r, oraz posiadającego certyfikat kompetencji zawodowych nr [...], stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w art. 7d ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt [...], A. K. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Wyrok został przekazany organowi l instancji 5 grudnia 2014 r. Organ zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego (WITD) o udzielenie informacji na temat kontroli prowadzonych przez funkcjonariuszy Inspekcji w stosunku do przedsiębiorcy A. K. oraz do punktu informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji dotyczącej karalności strony. Naczelnik Wydziału Inspekcji WITD poinformował Starostę, że przedsiębiorca A. K. był dwukrotnie kontrolowany: w 2005 r. i w 2010 roku. Podczas kontroli w 2005 r. nie ujawniono naruszeń, natomiast podczas kontroli w 2010 r. na przedsiębiorcę zostały nałożone kary za naruszenie ustawy o transporcie drogowym (300 zł) i naruszenie ustawy o drogach publicznych (720 zł). Starosta decyzją z dnia [...] 2015 r. znak [...] orzekł utratę dobrej reputacji A. K. będącego zarówno przedsiębiorcą jak i pełniącym funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie "A. K. Usługi Transportowe Handel [...]", prowadzącego działalność na podstawie licencji w zakresie przewozu rzeczy. Organ wskazał, że w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt [...] spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 7 d ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się "A. K. składając odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] 2015 r. sygn. akt [...] uchyliło w całości decyzję Starosty i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej wskazano m.in., że w sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania w przedmiocie dobrej reputacji. Postępowanie dotyczyło wyłącznie "cofnięcia licencji nr [...]". Dodatkowe pismo organu w sprawie z dnia 25 lutego 2015r informujące, że "postępowanie będzie prowadzone w kierunku ustalenia czy przez przedsiębiorcę został naruszony wymóg dobrej reputacji" nie wypełnia dyspozycji norm prawnych przewidzianych w art. 61 kpa. Organ powinien w sposób precyzyjny wskazać, jakiego konkretnie przedmiotu dotyczy prowadzone postępowanie. Nadto organ l instancji uniemożliwił stronie przed wydaniem decyzji, zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do tego materiału. Poza tym Starosta w sposób wadliwy sformułował sentencję zaskarżonej decyzji orzekając "utratę dobrej reputacji". Natomiast stosownie do brzmienia art. 7 d) ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję o uznaniu, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona, albo utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Należało także zbadać okoliczność czy prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego mieści się w zakreślonym wyżej katalogu utraty dobrej reputacji. Niezależnie od powyższego na organie administracji ciąży obowiązek, o którym mowa w art. 7 d) ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, tzw. obowiązek oceny proporcjonalności działania. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta pismem z dnia 28 maja 2015 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia czy utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję na sankcje nałożone wobec przedsiębiorcy w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt [...]. W sprawie przesłuchano P. K. i A. K. Decyzją z dnia [...] 2015 r. Starosta orzekł o utracie dobrej reputacji przez A. K. będącego zarówno przedsiębiorcą jak i pełniącym funkcję zarządzającego transportem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że informacje uzyskane od Inspektoratu Transportu Drogowego nie stanowiły podstawy do orzekania w przedmiotowej sprawie, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia ma prawomocny skazujący wyrok sądu powszechnego. Opisując bieg sprawy, w szczególności zaś informacje pozyskane w toku przesłuchania strony i odebrania zeznań świadka, organ l instancji doszedł do wniosku, że okoliczność zakup alkomatu nie ma wymiernego wpływu na sytuację w jakiej znajduje się przedsiębiorca, dlatego też utrata dobrej reputacji jest reakcją proporcjonalną w związku z wydanym wyrokiem. A. K. nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Decyzji Starosty zarzucił naruszenie: - art. 7 d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne uznanie, że wyrok Sądu Rejonowego należy do kategorii określonej w art. 7d ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym; - art. 10 w zw. z art. 8, 9 i 11 kpa poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu wynikłe z niepoinformowania o podstawie prawnej wszczęcia postępowania administracyjnego; art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji; art. 79 kpa poprzez niepoinformowanie pełnomocnika o terminie przesłuchania świadka; art. 80 kpa poprzez dokonanie błędnego ustalenia faktycznego, art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie stwierdziło, że jednym z warunków koniecznych do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego jest obowiązek spełnienia wymogu dobrej reputacji a nie jest on spełniony lub przestał być spełniony, jeżeli przedsiębiorca: został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Kolegium wskazało, że stosownie do literalnego brzmienia art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego; Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r., z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego c państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transporter-spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1. Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi, a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: prawo handlowe; prawo upadłościowe; płace i warunki zatrudnienia w zawodzie; prawo o ruchu drogowym; odpowiedzialność zawodowa; handel ludźmi lub narkotykami; oraz b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych; maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym; kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców; badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych; dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób; bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych; instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów; praw jazdy; dostępu do zawodu; transportu zwierząt. Stosownie do treści art. 7d ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym, wymóg a reputacji, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, nie jest lub przestał być spełniony, jeżeli wobec przedsiębiorcy, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwa umyślne w dziedzinach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Z kolei stosownie do treści art. 7d ust 2 w/w ustawy organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, po stwierdzeniu, że na przedsiębiorcę, zarządzającego transportem lub osobę fizyczną, o której mowa w art. 7c, nałożono sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, niezwłocznie wszczyna postępowania administracyjne określone w art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 7d ust 3 w/w ustawy po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję o uznaniu, że: 1/ dobra reputacja pozostaje nienaruszona, albo 2/ utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1. W toku prowadzonego postępowania organ l instancji ustalił, iż A. K. jest przedsiębiorcą jak i pełniącym funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie "A. K. Usługi Transportowe Handel [...]" z siedzibą w C i prowadzi działalność w zakresie przewozu rzeczy na podstawie licencji nr [...] z dnia 20 stycznia 2004 r., oraz posiada certyfikat kompetencji zawodowych nr [...]. Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt [...], który uprawomocnił się w dniu 26 listopada 2014 r., A. K. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Z treści wyroku wynika, iż A. K. prowadził pojazd po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości, przy stwierdzonej zawartości 0,31 mg/l w wydychanym powietrzu. Zatem na fakt, iż przestępstwa, o którym mowa dopuścił się przedsiębiorca prowadzący firmę transportową na podstawie posiadanej licencji przyjąć należy, że utrata dobrej reputacji przez A. K. będącego przedsiębiorcą i pełniącego funkcję zarządzającego transportem stanowi proporcjonalną reakcję na nałożone sankcje w związku z wydaniem w stosunku do przedsiębiorcy wyroku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone przez organ l instancji, a to, że w sprawie nie sposób przyjąć, iż zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu nie można przyjąć że liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna do skali prowadzonych operacji transportowych, których zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym jest niewiele bo 1-2 dziennie. Natomiast zakup alkomatu nie prowadzi zdaniem organu odwoławczego do przyjęcia, że przedsiębiorca podjął działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożył procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Nie sposób także mówić o interesie społecznym kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, a jedynie o interesie indywidualnym przedsiębiorcy, bowiem cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie (w przedsiębiorstwie pracują dwie osoby, z czego nie ma przeciwwskazań, aby P. K. pracował nadal jako kierowca) jak i w poważny sposób nie utrudniłoby zaspakajanie potrzeb ludności w zakresie publicznego transportu zbiorowego, albowiem przedsiębiorstwo nie działa w tym obszarze. Zwrócono także uwagę, że organ l instancji prawidłowo wszczął postępowanie z urzędu oraz umożliwił stronie przed wydaniem decyzji w sprawie zapoznanie się ze zgromadzonym w materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się, co do tego materiału. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy z zachowaniem zasad przewidzianych w Kpa. Nadto Starosta prawidłowo wywiódł i uzasadnił, że skazujący wyrok sądu powszechnego za przestępstwo z art. 178a kk , a więc prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego) uzasadnia zastosowanie sankcji orzeczonej w przedmiotowej decyzji. Uzasadnienie decyzji organu l instancji odpowiada normie prawnej wyrażonej w art. 107 § 3 Kpa zawiera bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 października 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 138 Kpa - poprzez brak ustosunkowania się przez organ II instancji do większości zarzutów, podniesionych przez Skarżącego w złożonym odwołaniu od decyzji organu l instancji, a ponadto zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji zarzucam: 2) naruszenie art. 7d ust 2 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 (dalej: "rozporządzenie") – poprzez błędne uznanie, że wyrok Sądu Rejonowego z dnia 18 listopada 2014 r. (sygn. akt [...]) dotyczy przestępstwa umyślnego w dziedzinie określonej w art. 6 rozporządzenia; 3) naruszenie art. 10 w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 Kpa - poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, wynikłe z niepoinformowania skarżącego o podstawie prawnej wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. poprzez brak wskazania, do jakiej konkretnie dziedziny określonej w art. 6 rozporządzenia Starosta zaliczył naruszenie prawa, stwierdzone wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 18 listopada 2014 r. (sygn. akt [...]); względnie: 4) naruszenie art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym - poprzez jego niezastosowanie, pomimo tego, że zostały spełnione określone w nim przesłanki uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za stwierdzone naruszenia. Zdaniem skarżącego Kolegium nie odniosło się w sposób rzeczywisty w zaskarżonej decyzji do zarzutów sformułowanych w odwołaniu czy skazujący wyrok sądu powszechnego za przestępstwo z art. 178a Kodeksu karnego jest podstawą do utraty dobrej reputacji w świetle art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Natomiast zgodnie z art. 7d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia, czy utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za sankcje nałożone wobec przedsiębiorcy zarządzającego transportem drogowym, poprzedzone musi zostać ustaleniem przez właściwy organ, że na przedsiębiorcę tego nałożono sankcje, o których mowa w art. 7d ust. 1 pkt 1, w szczególności w postaci prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwa umyślne w dziedzinach określonych w art. 6 rozporządzenia. Wszczęcie przedmiotowego postępowania musi być, więc poprzedzone nie tylko stwierdzeniem przez właściwy organ, że przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem karnym za jakiekolwiek przestępstwo umyślne, ale również towarzyszącym mu ustaleniem, iż dotyczy ono "dziedziny określonej w art. rozporządzenia (WE) nr 1071/2009". Organ II instancji również nie wskazał, do której dziedziny z art. 6 rozporządzenia zakwalifikował naruszenie prawa, stwierdzone wydanym wobec Skarżącego wyrokiem sądu karnego. W ocenie skarżącego, skazanie za przestępstwo z art. 178a Kodeksu karnego, nie uprawnia organu administracji do wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 7d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, z uwagi na fakt, iż art. 6 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, iż "(...) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: (...) (IV) prawo o ruchu drogowym (...)". Postępowanie bezpodstawnie podjęte w takim przypadku należało tym samym uznać za bezprzedmiotowe. Skarżący wskazał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona jest przesłanka określona w art. 7d ust. 4 pkt 2) ustawy, gdyż liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do skali prowadzonych operacji transportowych. Jak bowiem wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe, odwołujący posiada dwa pojazdy ciężarowe, przeznaczone do wykonywania transportu, z których każdy wykonuje minimum jeden kurs dziennie. Przedsiębiorstwo skarżącego działa zaś na rynku od ponad 20 lat (od 26 stycznia 1993 r.) i w całym czasie prowadzenia działalności poważne naruszenie przepisów prawa o ruchu drogowym miało miejsce tylko raz. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem organu II instancji, iż skala stwierdzonych naruszeń w stosunku do zakresu i czasokresu prowadzonych operacji transportowych jest znaczna. Zważywszy na fakt, iż przewinienie, którego dopuścił się skarżący związane było z użyciem samochodu w stanie nieuświadomionego pozostawania pod wpływem alkoholu, w celu przeciwdziałania tego typu sytuacjom w przyszłości, skarżący zakupił do swojego przedsiębiorstwa profesjonalny alkomat, w celu uzyskania gwarancji, że każdy z kierowców wyruszających w trasę nie będzie -niezależnie od subiektywnych odczuć (np. w związku z wypiciem syropu na kaszel) -rzeczywiście znajdował się w stanie wykluczającym prowadzenie pojazdów. Ponadto skarżący oraz zatrudniony przez niego na stanowisku "kierowcy samochodów ciężarowych" P. K. są wyłącznymi żywicielami swoich rodzin, a decyzja stwierdzająca utratę dobrej reputacji powodowałaby utratę przez nich możliwości zarobkowych, a tym samym implikowałoby istotne obciążenie skromnych środków miejskiego ośrodka pomocy społecznej, a użyty w treści przepisu zwrot "w szczególności" wskazuje, iż interes społeczny w kontynuacji działalności przez przedsiębiorcę może wyrażać się także w innych formach, niż bezpośrednio w nim wskazane. Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II Instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie jest zasadna. Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie naruszyły reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. W niniejszej sprawie organy administracji należycie zebrały i oceniły materiał dowodowy i na tej podstawie trafnie dopatrzyły się przesłanki art. 7d ustawy o transporcie drogowym odnośnie do uznania, że wyrok Sądu Rejonowego należy do kategorii określonej w art. 7d ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, a więc że utrata dobrej reputacji przedsiębiorcy jak i pełniącego funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie stanowi proporcjonalną sankcje za popełnienie umyślnego przestępstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Skarżący uznany został winnym prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości i za ten czyn skazany na karę grzywny i zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres jednego roku. Wymieniony w art. 178a § 1 Kodeksu karnego czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości mieści się w rozdziale XXI Kodeksu karnego: "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Stosownie do treści art. 7d ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym, wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, nie jest lub przestał być spełniony, jeżeli wobec przedsiębiorcy, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwa umyślne w dziedzinach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Skazanie za przestępstwo z art. 178a kk, właśnie nakazuje organowi administracji niezwłoczne wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 7d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, z uwagi na fakt, iż art. 6 rozporządzenia odnosi się do wyroków skazujących w dziedzinie prawo o ruchu drogowym. Przestępstwo z art. 178a kk niewątpliwie godzi w zasady ruchu drogowego, co jest oczywiste. Należy przy tym zauważyć, że ustawowym wymogiem udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego jest posiadanie przez przedsiębiorcę dobrej reputacji. Wymóg dobrej reputacji w rozumieniu ustawy nie jest spełniony lub przestał być spełniony, jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa umyślne prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Błędne jest zatem stanowisko skarżącego, że skazanie za przestępstwo z art. 178a kk, nie uprawnia organu administracji do wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 7d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, z uwagi na fakt, iż art. 6 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, iż "(...) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: (...) (IV) prawo o ruchu drogowym (...)". a postępowanie bezpodstawnie podjęte w takim przypadku należy tym samym uznać za bezprzedmiotowe. Skarżący źle, opacznie interpretuje przepis rozporządzenia. Nie ma racji skarżący, że organ II instancji nie wskazał, do której dziedziny z art. 6 rozporządzenia zakwalifikował naruszenie prawa, stwierdzone wydanym wobec skarżącego wyrokiem sądu karnego. Organ II instancji jednoznacznie wskazał, że A. K. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk., oraz że przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a z treści wyroku wynika, że A. K. prowadził pojazd po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości, przy stwierdzonej zawartości 0,31 mg/l w wydychanym powietrzu. Zatem i ten zarzut jest bezzasadny. Zdaniem sądu administracyjnego, pogląd prawny organów administracji należy podzielić. Ratio legis takiego uregulowania jest oczywiste. Przedsiębiorca skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości nie gwarantuje bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Odnośnie do naruszenia art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym - poprzez jego niezastosowanie, pomimo tego, że zostały spełnione określone w nim przesłanki uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za stwierdzone naruszenia. Skarżącemu chyba chodziło o to, że utrata dobrej reputacji w przedmiotowej sprawie nie będzie stanowiła proporcjonalną reakcji za stwierdzone naruszenia. W ocenie sądu organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego i prawidłowo uznały, że zaistniały warunki do stwierdzenia, że utrata dobrej reputacji A. K. przedsiębiorcy jak i pełniącego funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w art. 7d ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ustawodawca stworzył dla organu administracyjnego pewną sfery uznania w tym zakresie. Organ odwoławczy wbrew twierdzeniu skarżącego odniósł się do przesłanek określonych w art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzając, iż w przedmiotowym przypadku one nie zachodzą i wyjaśnił dostatecznie swoje stanowisko. Nie można się zgodzić z zarzutem skarżącego, że zaskarżona decyzja podjęta została bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, zatem z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa. Całokształt przedstawionych rozważań prowadzi do wniosku, że rozpoznaniu przedmiotowej sprawy towarzyszyło należyte wyjaśnienie wszystkich istotnych dla jej wyniku okoliczności, a organ podejmując zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia materialnoprawnych norm art. 7d ustawy o transporcie ani przez błędną wykładnię, ani przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.