III SA/Kr 1606/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2016. r. sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 134 k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. stwierdził, że odwołanie W. R. (dalej: skarżący) od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015 r., nr [...] orzekającej o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.000,00 zł z tytułu naruszenia art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym, zostało wniesione z uchybieniem terminu. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.000,00 zł. W. R. odwołanie od tej decyzji złożył w dniu 14 sierpnia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. stwierdził, że odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 30 lipca 2015 r., dlatego też ostatni dzień na złożenie odwołania przypadał skarżącemu na dzień 13 sierpnia 2015 r. W związku z powyższym wniesienie przez skarżącego odwołania w dniu 14 sierpnia 2015 r. nastąpiło po upływie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto organ wskazał, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z art. 58 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego pouczył skarżącego o możliwości wniesienia do niego wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej poprzez jej umorzenie w całości lub w części lub rozłożenie jej na raty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. R. zarzucił, iż postanowienie organu II instancji zostało wydane niesłusznie. Skarżący powołał się na okoliczność, że przewlekła choroba uniemożliwiła mu dochowanie ustawowego terminu. Ponadto skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o uchylenie postanowienia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi jednocześnie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wymagane jest, by Sąd rozpoznając skargę ocenił czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Ponadto nie może co do zasady wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej. Wyjątkiem jest sytuacja, w której Sąd dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżanego aktu lub czynności. Przedmiotem rozstrzyganej sprawy jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 września 2015 r., w przedmiocie stwierdzenia, że odwołanie wniesione od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według kryterium zgodności z prawem uznał wniesioną skargę za nieuzasadnioną. Zdaniem Sądu nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że przedmiotowe postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi o dopuszczalności wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z kolei zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to jest ostateczne. Do zaistnienia sytuacji określonej w art. 129 § 2 k.p.a. dochodzi wówczas, gdy odwołanie zostanie wniesione po upływie przewidzianego w ustawie 14-dniowego terminu. W związku z powyższym każde, nawet jednodniowe przekroczenie terminu stanowi już jego uchybienie. W zaistniałym stanie faktycznym Główny Inspektor Transportu Drogowego nie mógł orzec w inny sposób niż poprzez wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Z treści decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że skarżący został prawidłowo pouczony o możliwości, sposobie i terminie wniesienia odwołania na decyzję oraz o skutkach niedochowania powyższych wymogów. Z akt sprawy jasno wynika, że decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015 r., nr decyzji: [...] skarżący odebrał w dniu 30 lipca 2015 r. W związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 13 sierpnia 2015 r. Ze zgromadzonego w aktach stanu faktycznego wynika, że W. R. złożył odwołanie w dniu 14 sierpnia 2015 r. Mimo tego, iż skarżący spóźnił się z nadaniem pisma tylko o jeden dzień to należy uznać, że termin z art. 129 § 2 k.p.a. jest terminem zawitym. Oznacza to, że jego przekroczenie i to niezależnie od przyczyn, w tym także z powodu przewlekłej choroby, powoduje konieczność stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Z racji tego, że jest to termin ustawowy to wiąże on wszystkie osoby i organy występujące w postępowaniu administracyjnym. Należy również wskazać, że skarżący jeżeli skarżący, jako podnosi w swoich pismach procesowych nie mógł dochować terminu, z uwagi na chorobę, to powinien był skorzystać z instytucji przywrócenia terminu z art. 58 k.p.a. Wniesienie prośby o przywrócenie terminu powinno być dokonane w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do wniesienia wymienionej wyżej prośby nie jest dopuszczalne. Ponieważ skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w związku z czym organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym skarga nie mogła być uwzględniona. Wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia do ponownego rozpatrzenia sprawy. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.