III SA/Kr 1608/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia 18 października 2013r. nr [....] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 marca 2014 r. Decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...] nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania Z. K. od dnia 19 sierpnia 2013 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. Jako powód odmowy organ wskazał niespełnienie przez Z. K. warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. niewykazanie posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania 365 dni zatrudnienia ani też innych okresów zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Z. K. stwierdziła, iż jest ona dla niej krzywdząca. Wyjaśniła, iż nie miała możliwości zarejestrowania się w Urzędzie Pracy bezpośrednio po ustaniu stosunku pracy, gdyż jeszcze w trakcie wypowiedzenia musiała poddać się operacji rąk. Po operacji odwołująca się przebywała na zwolnieniu lekarskim oraz pobierała świadczenie rehabilitacyjne – w sumie 15 miesięcy, które zostały wliczone do okresu 18 miesięcy pobierania wynagrodzenia. Odwołująca się stwierdziła, że wysokość pobieranego przez nią świadczenia była za niska i w konsekwencji brakło jej ok. 20 zł by mogła otrzymać zasiłek. Decyzją z dnia 18 października 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i ust. 2 pkt 3 oraz w związku z art. 2 ust. 1 pkt 12a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. znak: [...]. Wojewoda wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (...). Organ II instancji stwierdził, iż status osoby bezrobotnej Z. K. uzyskała od 19 sierpnia 2013 r., a więc badany okres 18 miesięcy poprzedzający dzień zarejestrowania w rozstrzyganym przypadku rozpoczyna się 18 lutego 2012 r. i kończy 18 sierpnia 2013 r. Wojewoda ustalił, iż w badanym okresie, od 18 lutego 2012 r. do 31 maja 2012 r. (tj. przez 104 dni) Z. K. pracowała w Zespole Szkół Ogólnokształcących, w wymiarze ½ etatu, od 1 czerwca 2012 r. do 19 listopada 2012 r. pobierała zasiłek chorobowy, zaś od 20 listopada 2012 r. do 16 sierpnia 2013 r. pobierała świadczenie rehabilitacyjne. Organ II instancji stwierdził, iż stosunek podstawy wymiaru zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego, wypłaconego przez ZUS, do kwoty minimalnego wynagrodzenia był niższy od kwoty minimalnego wynagrodzenia. W związku z tym, zdaniem organu, okresy pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego nie można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku. Wojewoda uznał zatem, że wyliczony powyżej okres pracy (w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji) jest niewystarczający do przyznania Z. K. prawa do zasiłku. Ustawodawca wymaga bowiem 365 dni uprawniających do zasiłku, a okres pracy odwołującej się to 121 dni. Wojewoda podniósł, iż okres zatrudnienia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy osoba zatrudniona osiągała wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ odwoławczy stwierdził, że z przedłożonych przez Z. K. zaświadczeń o zarobkach wystawionych przez pracodawcę z dnia 26 sierpnia 2013 r. wynika, że w analizowanym okresie osiągała ona wynagrodzenie w wysokości wymaganej ustawą jedynie w kwietniu i maju 2012 r. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że Z. K. nie posiada wymaganych ustawą co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku. Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodziła się Z. K. i pismem z dnia 7 listopada 2013 r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a-i oraz ust. 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także naruszenia prawa procesowego poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie. Skarżąca podniosła, iż Wojewoda nie wziął pod uwagę, że pracodawca rozwiązał z nią umowę z dniem 31 maja 2012 r. W związku z tym w okresie od 1 czerwca 2012 r. do 18 sierpnia 2013 r. skarżąca pobierała zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne, którego podstawa została wyliczona z jedenastu miesięcy 2011 r. i jednego miesiąca 2012 r. Podstawa wymiaru zasiłku wyliczona przez ZUS z jedenastu miesięcy 2011 r. wynosiła 1268,85 zł., a podstawa obowiązująca z tego okresu w Urzędzie Pracy wynosiła 1195,00 zł, natomiast w styczniu 2012 r. wynosiła w Urzędzie Pracy 1294,35 zł. Zdaniem skarżącej, z całego obowiązującego okresu tj. 12 miesięcy podstawa wymiaru zasiłku wynikająca ze stosunku pracy przewyższa obowiązującą w Urzędzie Pracy z tego samego okresu tj. od lutego 2011 r. do stycznia 2012 r. o 65,57 zł. Skarżąca stwierdziła, iż przy wydawaniu decyzji pominięto fakt, że podstawa decydująca o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych powinna być brana za okres 2011/2012 (podstawa wyliczenia zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego) tak jak została wyliczona do otrzymania świadczeń. Natomiast Urząd Pracy wydając decyzję wziął pod uwagę wysokość podstawy z obowiązującej tabeli 2012/2013. Dodatkowo skarżąca wskazała, iż wyliczona podstawa przez ZUS nie może być zwiększana, gdyż była wyliczona za konkretny okres 2011/2012, natomiast wysokość wynagrodzenia minimalnego wzrastała w okresie pobierania przez nią zasiłku. Organ II instancji nie odniósł się do tych nieprawidłowości. Skarżąca nie zgodziła się też z twierdzeniem organu II instancji, iż podstawa wymiaru zasiłku była brana za miesiąc luty i marzec 2012 r., gdyż w zaświadczeniu ZUS z dnia 25 września 2013 r. oraz druku Z-3 od pracodawcy wskazano na okres od lutego 2011 r. do stycznia 2012 r. Skarżąca zwróciła również uwagę, że w przypadku zarejestrowania się w Urzędzie Pracy bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia przysługiwałby jej zasiłek, gdyż z 18 miesięcy wynikających z w/w ustawy 15 miesięcy spełnia te warunki. Tym bardziej okresy wypłaty zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego wyliczone z w/w okresów spełniają te same warunki. W związku z powyższym skarżąca uważa, że spełnia wszystkie warunki określone w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a-i oraz ust. 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji stwierdził, iż skarżąca nie posiada wymaganych ustawą co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku. Liczba tych dni została określona przez ustawodawcę i jest wiążąca dla organów administracyjnych. Stwierdzenie przez organ, że bezrobotny nie spełnia ustawowych wymogów do przyznania zasiłku dla bezrobotnych musi skutkować odmową jego przyznania. Przepisy ustawy zostały bowiem tak sformułowane, że nie przewidują jakichkolwiek odstępstw od zawartych w nich zasad i nie dają organom żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania zasiłku bezrobotnemu ze względu na jego sytuację życiową lub materialną. Na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. skarżąca podała, że tylko styczeń 2012 r. nie spełniał wymogów dotyczących minimalnego wynagrodzenia, natomiast w pozostałych jedenastu miesiącach 2011 r. podstawa obliczenia zasiłku chorobowego była wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych. Jednak zarówno organ I, jak i II instancji odmówiły przyznania skarżącej wnioskowanego zasiłku, gdyż w ich ocenie nie spełniała ona przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Podstawowym warunkiem do uzyskania prawa do zasiłku jest zatem zatrudnienie przez wyznaczony przez ustawę okres, osiąganie w tym czasie wynagrodzenia w odpowiedniej wysokości tj. w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz opłacanie składek na Fundusz Pracy. Konieczne jest aby warunki te zaistniały łącznie. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku lub świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Definicja pojęcia "minimalne wynagrodzenie za pracę" została zawarta w art. 2 pkt 12a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym przepisem "minimalne wynagrodzenie za pracę" oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. nr 200, poz. 1679 z późn. zm.). Z akt sprawy wynika, że status osoby bezrobotnej skarżąca uzyskała w dniu 19 sierpnia 2013 r., a więc badany okres 18 miesięcy poprzedzający dzień zarejestrowania w rozstrzyganym przypadku rozpoczyna się w dniu 18 lutego 2012 r. i kończy w dniu 18 sierpnia 2013 r. W badanym okresie od 18 lutego 2012 r. do 31 maja 2012 r. (tj. przez 104 dni) skarżąca pracowała w Zespole Szkół Ogólnokształcących w wymiarze ½ etatu. Z wystawionego przez Zespół Szkół Ogólnokształcących zaświadczenia z dnia 26 sierpnia 2013 r. wynika, że w badanym okresie skarżąca tylko w kwietniu i maju 2012 r. otrzymywała wynagrodzenie przekraczające wysokość minimalnego wynagrodzenia, które w 2012 r. wynosiło 1500 zł (§ 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012 r., Dz. U. nr 192 poz. 1141). Natomiast z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 sierpnia 2013 r. o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach za okres od 1 stycznia 2012 r. do 21 sierpnia 2013 r. wynika, że w okresie od 1 czerwca do 19 listopada 2012 r. skarżąca pobierała zasiłek chorobowy w wysokości 1275,75 zł, natomiast od 20 listopada 2012 r. do 16 sierpnia 2013 r. pobierała świadczenie rehabilitacyjne w wysokości 1268,85 zł. Zarówno zasiłek chorobowy, jak i świadczenie rehabilitacyjne były pobierane przez skarżącą w wysokości niższej niż minimalne wynagrodzenie, które jak to już zostało wyżej wskazane w 2012 r. wynosiło 1500 zł, a w 2013 r. – 1600 zł (§ 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2012 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r., Dz. U. z 2012 r. poz. 1026). Z uwagi na treść art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okresów pobierania przez skarżącą zasiłku chorobowego i świadczenia pielęgnacyjnego nie można zaliczyć do okresu wymaganego przez ustawodawcę do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Oznacza to, że skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, nie przepracowała łącznie co najmniej 365 dni. W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącą w skardze i na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. zarzuty nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Skarżąca potwierdziła, że wysokość uzyskanego przez nią wynagrodzenia była zbyt niska, zarzuciła jednak nieprawidłowości w ustaleniu wysokości wypłaconych jej zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego. Z treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie wynika, że aby osoba bezrobotna mogła się ubiegać o zasiłek dla bezrobotnych, musi w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Skarżąca nie spełniła tego warunku, gdyż jej wynagrodzenie w badanym okresie było niższe od minimalnego wynagrodzenia. Brak zatem było podstaw do przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych. Mając powyższe na uwadze Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji wydane zostały zgodnie z prawem materialnym i procesowym. Z tego względu, uznając te decyzje za zgodne z prawem, Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.