III SA/Kr 1612/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Barbara Pasternak Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 4 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów I. skargę oddala II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego M. M. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Decyzją z dnia 4 września 2012 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity, Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym)utrzymał w mocy decyzję Starosty W z dnia [...] 2012 r. nr [...] orzekającą o odmowie wprowadzenia zmiany danych w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącej przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] w obrębie S, gmina N. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 9 marca 2009 r., M. B. zażądała wszczęcia postępowania "(...)na okoliczność przesunięcia granicy działki nr [...] (...)". Pomimo pouczenia w piśmie z dnia 2 kwietnia 2009 r. o charakterze postępowania ewidencyjnego wnioskodawczyni podtrzymała swoje żądanie domagając się wyjaśnienia sprawy przesunięcia granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] (pismo z dnia 12 kwietnia 2010 r.; k. nr 5 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] 2010 nr [...] Starosta W umorzył postępowanie w tej sprawie. W trybie odwoławczym, decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując między innymi w jej uzasadnieniu, że to wnioskodawca określa przedmiot żądania, a organ administracji jest tym żądaniem związany. Pismem z dnia 17 stycznia 2011 r. Starosta W wezwał zatem wnioskodawczynię o sprecyzowanie swojego żądania, zawartego we wniosku z dnia 9 marca 2009 r. W odpowiedzi na to wezwanie M. B. w piśmie z dnia 25 stycznia 2011 r. zażądała weryfikacji przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...] w postępowaniu ewidencyjnym z równoczesnym odtworzeniem przebiegu granicy w terenie (k. nr 45 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] 2011 nr [...] Starosta W odmówił wprowadzenia zmiany danych w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącej przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...] uwidocznionej na mapie ewidencyjnej dla obrębu S, gmina N. Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. B., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W powtórnym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Starosta W ponownie odmówił wprowadzenia zmiany danych w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącej przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] w obrębie S, gmina N. Organ I instancji wskazał, że w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym uzupełnił i zaktualizował zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonał jego analizy. Na skutek tej analizy, a także wyjaśnień geodetów uprawnionych złożonych na piśmie dotyczących opracowań geodezyjnych odnośnie do sposobu przenoszenia granicy ewidencyjnej i przedstawienia jej przebiegu między działkami nr [...] i nr [...] położonymi w obrębie S gmina N, uznano za zasadne zweryfikowanie przebiegu tej granicy wykazanej na obowiązującej mapie ewidencyjnej. Z urzędu zlecono jednostce wykonawstwa geodezyjnego wykonanie prac geodezyjnych - wyznaczenia punktów granicznych w terenie określających przebieg granicy wykazanej na mapie ewidencyjnej w skali 1:2000. W orzeczeniu decyzyjnym organ I instancji, opierając się na operacie pomiarowym z wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych w ewidencji, pomiędzy działkami nr [...] i [...] położonymi w S, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 24 czerwca 2011 r. pod numerem [...] wskazał, że : - w wyniku wywiadu terenowego odnaleziono na działce nr [...] stary znak graniczny, którego położenia żadna ze stron nie kwestionowała, - zamierzone położenie budynku i studni na działce nr [...] jest zgodne z położeniem tych obiektów zarówno na mapie zasadniczej jak i ewidencyjnej, - zamierzone położenie punktu granicznego na granicy działek nr [...], nr [...] i nr [...] (dr) jest zgodne z położeniem tego punktu granicznego wykazanego na mapie ewidencyjnej, - z protokołu granicznego z 13 czerwca 2011 r. sporządzonego z czynności wyznaczenia punktów granicznych dla nieruchomości położonej w S oznaczonej jako działka nr [...] wynika, że wyznaczenie punktów granicznych istniejących w ewidencji gruntów i budynków wykonano w oparciu o dane zawarte na mapie ewidencyjnej, mapie zasadniczej w skali 1:2000 oraz mapie katastralnej w skali 1:2880. Organ I instancji dokonał również analizy pełnej dokumentacji w tym aktów własności ziemi, stanowiącej podstawę wpisu w księdze wieczystej Nr [...] (AWZ nr [...] z 25 sierpnia 1972 r.) obecnie [...] działki nr [...] i w księdze wieczystej Nr [...] (AWZ nr [...] z 25 sierpnia 1972 r.) obecnie [...] działki nr [...]. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że uprawniony geodeta, po przeanalizowaniu przebiegu granicy na mapie katastralnej, ewidencyjnej i zasadniczej nie dostrzegł znaczącej rozbieżności i wyznaczył w terenie punkty graniczne. Wyznaczone przez geodetę punkty graniczne zostały przyjęte przez właścicieli działki nr [...], tj. M. i M. T. oraz współwłaścicieli działki nr [...], tj. T. i J. S. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyła odwołanie M. B., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Odwołująca zarzuciła wydanej decyzji brak merytorycznego rozpoznania w zakresie wniosku strony skarżącej, w tym: dokonanej zmiany granicy działki nr [...], poprzez przesunięcie jej w stronę działki nr [...], po dokonaniu rozbudowy budynku gospodarczego na dom mieszkalny na działce nr [...], zmiana granicy została wykazana w mapie inwentaryzacji powykonawczej wykonanej przez geodetę A. K., przyjętej do zasobu geodezyjnego nr [...], która całkowicie odbiega od wydanego operatu nr [...] dla wydanej decyzji nr [...] pozwolenia na budowę dla M. i M. T. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 4 września 2012 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty W z dnia [...] 2012 r. nr [...]. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wykazany przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...] na obowiązującej mapie zasadniczej i ewidencyjnej w skali 1:2000 jest tożsamy i od założenia tych map aż do chwili obecnej nie uległ zmianie. Organ odwoławczy podniósł, że w zebranym materiale dowodowym ponad wszelką wątpliwość wykazano o niezmienności uwidocznionego przebiegu granicy między działką nr [...] a działką nr [...] wykazanego na mapie ewidencyjnej i zasadniczej w skali 1:2000, a także jej zgodności z przebiegiem tej granicy wykazanej na starej mapie katastralnej w skali 1:2880. Wykonawca operatu pomiarowego z 24 czerwca 2011 r. [...] geodeta uprawniony dr inż. P. H., stwierdził, że rozdarcie mapy katastralnej utrudnia jej prawidłową kalibrację, a więc nie może być spełnione jej jednoznaczne odtworzenie. Wykazał również, że trwałe ogrodzenie nie znajduje się w granicy działki nr [...] z działką nr [...], lecz poza jej przebiegiem. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy Prawa geodezyjnego i kartograficznego wyraźnie odróżniają regulacje powiązane z ewidencją gruntów (art.20-26 ustawy) od problematyki rozgraniczenia nieruchomości (art. 29-39 ustawy). Ewidencja gruntów, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani też nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie aktualne stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. W postępowaniu ewidencyjnym nie ustala się zasięgu własności nieruchomości. Rozgraniczenie nieruchomości służy natomiast ustaleniu przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzeniu odpowiednich dokumentów. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B., żądając uchylenia jej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy nie wyjaśniły, dlaczego doszło do przesunięcia granicy działki nr [...] w stronę działki nr [...] po przyjęciu operatu nr [...] opracowanego przez geodetę A. K., który odbiega od operatu nr [...] geodety A. S. Ponadto w jej ocenie, organy naruszyły przepisy art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu zarzucił organom naruszenie artykułów 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie poczynienie przez organ wyższego stopnia własnych ustaleń faktycznych, zaniechanie zgromadzenia przez organy materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, oparcie rozstrzygnięcia na opinii biegłego, który nie dokonał oceny wszystkich dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona kontrola legalności wydanych w tej sprawie decyzji według wyżej wskazanych kryteriów, wykazała, że odpowiadają one prawu. Podkreślić należy, że ewidencja gruntów i budynków, jak stanowi art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity, Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym),jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym, zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, których zadaniem jest, stosownie do § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454, zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków), utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że w przypadku stwierdzenia, że ewidencja gruntów i budynków stała się nieaktualna organy administracji geodezyjnej i kartograficznej zobowiązane są podjąć działania niezbędne do jej zaktualizowania. W toku postępowania prowadzonego w tym przedmiocie organy geodezyjne kierują się także podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, a więc powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), zapewnić czynny udział stronom w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.) oraz prawidłowo uzasadnić wydane rozstrzygnięcie (art. 107 § 3 k.p.a.). Art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter przedmiotowy lub podmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1). Informacje podmiotowe (art. 20 ust. 2 pkt 1) dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Powyższe informacje o gruntach, budynkach i lokalach (zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe) zawiera tzw. operat ewidencyjny, którego zawartość określa art. 24 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian reguluje rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji, jak to już zaznaczono, jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1ww. rozporządzenia). Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1 ww. rozporządzenia). Z urzędu wprowadza się zatem zmiany wynikające z: - prawomocnych orzeczeń sądowych, - aktów notarialnych, - ostatecznych decyzji administracyjnych, - aktów normatywnych, - opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych, - dokumentacji architektoniczno – budowlanej, gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, - ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów (§ 46 ust. 1 ww. rozporządzenia). Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych może nastąpić w dwojakim trybie. Albo w trybie czynności materialno - technicznej, w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2 i 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków), o czym organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1), albo w drodze decyzji (§ 47 ust. 3 ww. rozporządzenia). Ten drugi tryb ma miejsce wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się aktem administracyjnym - decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany. W rozpoznawanej sprawie za prawidłowy uznać należało, dokonany przez organy wybór trybu aktualizacji ewidencji w drodze wydania decyzji administracyjnej, zwłaszcza, że okoliczności wynikające z dokumentacji geodezyjno – kartograficznej są kwestionowane przez skarżącą. Podniesione w skardze zarzuty wzięły się, w ocenie Sądu, z niezrozumienia istoty ewidencji. Istotą ewidencji jest, jak sama nazwa wskazuje, spisywanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. W żadnym razie rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. Błędne jest zatem oczekiwanie skarżącej, że w ramach postępowania mającego na celu aktualizację danych ewidencyjnych dojdzie do załatwienia sporu o granice czy powierzchnie ich działek, ponieważ organy ewidencyjne są uprawnione nie do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie aktualizacji istniejących w ewidencji wpisów. Zgodnie z § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2) w celu podziału nieruchomości, 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Jakkolwiek w wyżej wskazanym przepisie wskazano na dokumentację źródłową, to przepis ten w żaden sposób nie może stanowić podstawy do rozstrzygania sporów co do przebiegu granic nieruchomości. O tym rozstrzyga się w postępowaniu rozgraniczeniowym (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1347/10; LEX nr 950515). Skoro to sama skarżąca, dysponując legitymacją skargową do ukształtowania stosunku prawnego, doprecyzowała swoje żądanie, zawarte we wniosku z dnia 9 marca 2009 r., domagając się w odpowiedzi na wezwanie organu zweryfikowania przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] w postępowaniu, co należy podkreślić z całą stanowczością - ewidencyjnym (vide: pismo z dnia 25 stycznia 2011 r., k. nr 45 akt administracyjnych), to niezasadnym jest w takim stanie rzeczy stawianie organom zarzutu, że nie rozpoznały w tym postępowaniu jej wniosku w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Prawidłowości działania organów administracji nie osłabia także to, że w postępowaniu administracyjnym, jakim jest także postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego, zasada ignorantia iuris nocet (nieznajomość prawa szkodzi) ulega złagodzeniu. Organ pouczył skarżącą, która na początkowym etapie postępowania przed organem występowała bez zawodowego pełnomocnika, o charakterze postępowania ewidencyjnego i postępowania rozgraniczeniowego, wypełniając tym samym obowiązek wynikający z art. 9 k.p.a. Zgodzić się należy z argumentacją organów, że podstawę do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, mogą stanowić tylko dokumenty wskazane w § 36 i § 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego nie można się zgodzić z twierdzeniami skarżącej i jej pełnomocnika z urzędu, że w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie doszło do naruszenia przez organy przepisów postępowania – artykułów: 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.– w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt administracyjnych, przeprowadzona pod kątem zachowania przez organy orzekające standardów we wskazanych przepisach proceduralnych, wykazała, że uczyniły one wszystko, by zadość uczynić tym wymogom. Przeanalizowały bowiem z urzędu zapisy ksiąg wieczystych, aktów własności ziemi oraz umów darowizny, a także wyjaśniły kwestie źródeł i rodzajów dokumentacji geodezyjnej na jakiej bazowali geodeci: A. S. – wykonawca mapy sytuacyjno – wysokościowej dz. nr [...] oraz A. K., wykonawca mapy z mapy z inwentaryzacji powykonawczej. Na tej podstawie dokonano weryfikacji przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], uwidocznionej na obowiązującej mapie ewidencyjnej. Nie budzi wątpliwości dokonana ocena materiału dowodowego, w szczególności operatu pomiarowego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 24 czerwca 2011 r. pod nr [...], sporządzonego na zlecenie Starosty W przez geodetę uprawnionego dr inż. P. H. Za przekonywujące uznać należało stwierdzenie organów, że operat ten w sposób wystarczający dowodzi o prawidłowości i niezmienności przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. W ramach prac geodezyjno - informatycznych dokonano bowiem kalibracji przy użyciu wzorów transformacji Helmerta zeskanowania pierworysu mapy ewidencyjnej w skali 1: 2000, kalibracji metodą afiniczną pierwszego stopnia zeskanowanego pierworysu i matrycy mapy zasadniczej w skali 1: 2000, kalibracji zeskanowanego fragmentu mapy katastralnej ( w złym stanie technicznym) w skali 1: 2880 metodą transformacji Helmerta w oparciu o punkty załamania granic i zidentyfikowane na mapie ewidencyjnej punkty graniczne a następnie punkty załamania przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...] wskazane na wszystkich mapach wektoryzowano, czyli określono wartości ich współrzędnych. Dokonano następnie analizy wartości współrzędnych określających położenie punktów granicznych określających przebieg granicy pomiędzy spornymi działkami, a także kontrolnie pomierzono szczegóły terenowe metodą RTK GPS i biegunową. Wyznaczono je w terenie. Jak wynika z opracowań fachowych (np. na stronie - http:geoforum.pl) zastosowana metoda transformacji Helmerta pozwala na zachowanie kształtu układu transformowanego (z empirycznego, tj. archiwalnego do matematycznego, tj. współrzędnych obliczeniowych). Metoda transformacji afinicznej natomiast sprowadza układ matematyczny do postaci odchylającej się od układu empirycznego przeciętnie już tylko o rząd kilku centymetrów. Zastosowano więc metody pozwalające na wyeliminowanie błędu w przedstawieniu na aktualnie obowiązującej mapie spornej granicy przy założeniu, że dysponuje się jak największą ilością wiarygodnych danych – współrzędnych archiwalnych. Patrząc pod tym kątem na czynności biegłego geodety, za uprawnioną uznać należało pozytywną ocenę sporządzonego przez niego operatu, skoro bazował on na dostępnej dokumentacji dającej jak najszersze spektrum danych, w tym znajdującej się w zasobie geodezyjno – kartograficznym. Zarówno więc protokół wyznaczenia punktów granicznych, ujawnionych uprzednio 13 czerwca 2011 r., integralny z nim szkic z wyznaczeniem tych punktów oraz szkic polowy pomiaru szczegółów terenowych obrazują, że trwale ogrodzenie pomiędzy spornymi działkami, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie znajduje się w granicy, a uwidoczniony przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] wykazany na mapie ewidencyjnej w skali 1: 2000 od założenia nowej ewidencji w 1980 r. nie uległ zmianie. Ustalenia w tym zakresie, co ważne, nie są zawarte tylko w tym opracowaniu geodezyjnym dr inż. P. H., lecz znajdują swoje potwierdzenie także we wcześniejszym opracowaniu geodety A. K., jak i w jego wyjaśnieniach na zapytanie organu, gdzie biegły ten też stosował podobną metodę transformacji Helmerta i afinicznej przeniesienia granicy ewidencyjnej bazując, jak sam podkreślił, na dokumentacji będącej w zasobach ewidencji. Wykazane natomiast ogrodzenie w granicy pomiędzy spornymi działkami w operacie pomiarowym [...] z 23 lipca 2002 r (na mapie sytuacyjno – wysokościowej do celów projektowych) nie ma potwierdzenia o jego pomiarze, a operatu tego brak w państwowym zasobie geodezyjno - kartograficznym. Prawdą jest, też to, że strony – właściciele działki nr [...] i współwłaściciele działki nr [...] – podpisali 13 czerwca 2011 r. protokół z wyznaczenia punktów granicznych w terenie, a tylko skarżąca jego nie podpisała, twierdząc że nie brała w nich udziału, choć z poczynionej w nim adnotacji wynika, iż będąc prawidłowo zawiadomiona o tych czynnościach stawiła się z godzinnym opóźnieniem. De fakto więc skarżąca, co należy jeszcze raz stwierdzić, kwestionuje przebieg granicy pomiędzy wskazanymi działkami, czego nie może dochodzić w tym postępowaniu lecz tylko w postępowaniu rozgraniczeniowym. Skoro z operatu pomiarowego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 24 czerwca 2011 r. pod nr [...], sporządzonego na zlecenie Starosty W przez geodetę uprawnionego dr inż. P. H., który w świetle przytoczonych§ 36 i § 46 rozporządzenia jest dokumentem, mogącym być podstawą do dokonania aktualizacji operatu ewidencyjnego, wynika niezmienność i prawidłowość przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], wykazanej na mapie zasadniczej i ewidencyjnej w skali 1: 2000, od 1980 r. aż do chwili obecnej, to zarzut, że organy nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy, by stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego rozstrzygnięcia, jest w ocenie Sądu niezasadny, tym bardziej, iż opracowania geodezyjne w postaci mapy sytuacyjno – wysokościowej i inwentaryzacji powykonawczej budynku na działce nr [...] nie spowodowały żadnych zmian w operacie ewidencji, co do przebiegu spornej granicy. Myli się też skarżąca twierdząc w toku niniejszego postępowania administracyjnego, że nie miała obowiązku dostarczenia dokumentów geodezyjnych, kartograficznych, czy innych, dających podstawę do aktualizacji operatu ewidencyjnego. Wręcz przeciwnie, z treści art. 22 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wprost wynika że osoba zgłaszająca zmiany powinna to uczynić. Trafnie też organy podnoszą, że nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Organy ewidencyjne są tylko rejestratorem, tych zmian prawnych, które zostały ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a mogą tego dokonać wyłącznie w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe, akty notarialne, w których zwarte są dane objęte ewidencją gruntów. Rejestr ma więc charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Stąd, domaganie się przez skarżącą przeprowadzenia wyjaśnień zmian przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] w postępowaniu ewidencyjnym, jest pozbawione racji. Organ I instancji, zgodnie z art. 10 k.p.a., zapewnił też skarżącej czynny udział w toku niniejszego postępowania administracyjnego, zawiadamiając ją przed wydaniem decyzji co do istoty sprawy o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości z nim zapoznania i zgłoszenia ewentualnych żądań (vide: k. nr 188 akt administracyjnych). Organy obu instancji w sposób wystarczający uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia, przedstawiając, co legło u ich podstaw. W tym zakresie nie można się dopatrzeć uchybień postanowieniom art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom podniesionym przez pełnomocnika skarżącej z urzędu zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zachowana. Organ odwoławczy nie tylko, że zweryfikował prawidłowość podjętego w I instancji rozstrzygnięcia, to powtórnie rozstrzygnął sprawę uprzednio dokonując własnej oceny zgromadzonych dowodów, które doprowadziły go do takiego samego stanowiska, jak organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego znalazły się więc ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu jakkolwiek można mieć pewne zastrzeżenia co do konstrukcji uzasadnienia, które nie mają żadnego wpływu na wynik sprawy, nie mniej jednak w sposób wystarczający przekonuje ono zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. W sytuacji zatem, gdy organy orzekające przeprowadziły postępowanie w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego, prawidłowo ustaliły obowiązujące przepisy, ich znaczenie oraz poprawnie je zastosowały, skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.