III SA/Kr 162/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. H. i W. H. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi L. H. i W. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych objętych modernizacją operatu ewidencji gruntów i budynków postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy wywołane wnioskiem skarżących. W związku ze złożonym w dniu 13.11.2017 r. przez skarżącą pismem z zawartą tam prośbą "o przyznanie obrońcy urzędu celem sporządzenia wniosku kasacyjnego" (k. 107) zarządzono przesłanie skarżącej do wypełnienia i podpisania druk obowiązującego urzędowego formularza "PPF" (k. 108 i 109). Wykonując to zarządzenie (k. 116) skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa zażądała dla siebie i dla męża zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata . Zarządzeniem z 22 stycznia 2018 r. wezwano skarżącą o sprecyzowanie kto jest wnioskodawcą z jednoczesnym pouczeniem, że jeśli oboje małżonkowie to konieczny jest pod wnioskiem podpis skarżącego. Nadto wyjaśniono stronie, że skarżący zostali w sprawie zwolnieni od kosztów sądowych oraz, że zapadły w sprawie wyrok jest prawomocny od dnia 3.08.2017 r. W dniu 12 lutego 2018 r. stawił się osobiście w tut. sądzie skarżący W. H. i podpisał złożony przez żonę formularz PPF. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zgodnie z dodanym art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne. W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Skarżący nie wycofali co prawda swojego wniosku lecz nie można tracić z pola widzenia dwóch kwestii o znaczeniu zasadniczym: Po pierwsze. Jeśli chodzi o zwolnienie od kosztów sądowych, to zwrócenia uwagi wymaga iż na mocy postanowienia z 17.03.2017 r. skarżący zostali już wcześniej zwolnieni w sprawie od kosztów sądowych. (k. 31-35). Po drugie. Co się natomiast tyczy ustanowienia adwokata to zwrócenia uwagi wymaga, iż wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2017 r. jest prawomocny od dnia 3 sierpnia 2017 r. (k. 63v). Co do zasady można zgodzić się ze stanowiskiem, że jeśli jednocześnie ze spóźnionym wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku strona złoży wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku, to wniosek o przyznanie prawa pomocy będzie dopuszczalny i powinien być merytorycznie rozpoznany (tak H. Knysiak-Sudyka, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz i orzecznictwo, wyd. IV, WKP 2018). Szkopuł w tym, iż realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z taką sytuacją, po prostu dlatego, że skarżąca nie składała takiego wniosku a jedynie poprosiła o doręczenie odpis wyroku (k. 107), którego uzasadnienie – co wymaga podkreślenia - zostało sporządzone na wniosek skarżącego. Dyskusyjna jest przy tym intencja strony skarżącej do zaskarżenia zapadłego wyroku czy to zwyczajnym czy też nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Nie wynika bowiem w sposób dostatecznie jasny ani z informacji o przedmiocie zaskarżenia (vide: rubryki 3.1-3.5) ani z uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy (vide: rubryka 5). Działaniem zaś niedopuszczalnym, bo godzącym w zasady bezstronności i równego traktowania, byłoby nadawanie z urzędu pismu skarżącej z 13.11.2017 r. treści, których jest ono w istocie pozbawione tylko w oparciu o ogólnikowo sformułowaną prośbę "przywrócenia terminu odwołania do N.S.A".. Pamiętać trzeba, że wynikający z art. 6 ppsa obowiązek informowania przez sąd stron postępowania o czynnościach procesowych i skutkach prawnych tych czynności nie obejmuje nawet pouczania o treści przepisów przewidujących przywrócenie terminu, bo wyprowadzanie tego obowiązku z przepisów wspomnianej ustawy byłoby nazbyt daleko idące – gdyż sąd nie jest zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych zachowań (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 161/05, oraz wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., II GSK 255/07). Skoro zaś skarżący otrzymując odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został właściwie pouczony o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej (k. 89 i 94) to trudno obecnie wyręczać stronę w jej staraniach i wchodzić de facto w rolę jej nieformalnego pomocnika. Mając to wszystko na uwadze postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.