III SA/Kr 162/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprzeciwu od postanowienia z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie ze skargi L. H. i W. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych objętych modernizacją ewidencji gruntów i budynków postanawia: 1. zmienić postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 marca 2018 roku w ten sposób, że przyznać skarżącym prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka; 2. w pozostałym zakresie utrzymać postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 marca 2018 roku w mocy. W dniu 13 listopada 2018 r. skarżący L. H. i W. H. złożyli wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu w celu sporządzenia "wniosku kasacyjnego". W formularzu PPF powołali się na swoją trudną sytuację majątkową i zdrowotną. Oświadczyli, że posiadają dom 50 m2 oraz nieruchomość rolną o wielkości 1.53 ha. Skarżący podali, że ich dochody stanowią kwotę 2270 zł, wydatki to 80 zł za gaz, 40 zł za telefon, za telefon komórkowy 50 zł, za prąd 95 zł, za wodę 30 zł, za wywóz śmieci 16 zł, za ON 200 zł, za nawóz środki ochrony roślin 100 zł, za lekarstwa około 40 zł, za dojazdy do lekarzy około 60 zł, za ubezpieczenie budynku 70 zł, za Internet 45 zł, za żywność około 700 zł, za telewizor 35 zł, za ubezpieczenie ciągnika 12 zł, za podatek 5 zł i za węgiel i drewno 330 zł. Wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r. skarżący zostali zwolnieni od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 9 marca 2018 r. referendarz sądowy umorzył postepowanie o przyznanie prawa pomocy wywołane wnioskiem skarżących. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprzeciw skarżących od postanowienia z dnia 9 marca 2018 r., w którym ponownie wskazali oni na swoją trudną sytuację majątkową i zdrowotną. Skarżący wskazali, że zrobią wszystko, by sprawa została wznowiona. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze treść wyżej przytoczonej regulacji oraz okoliczności podniesione w sprzeciwie Sąd stwierdził, że sprzeciw jest zasadny. Z przedłożonych w niniejszej sprawie dokumentów wynika, że skarżący mają łączny dochód w wysokości 2270 zł, skarżący szczegółowo opisali swoje wydatki. Okoliczność trudnej sytuacji materialnej nie jest kwestionowana przez referendarza sądowego, który właśnie z tego powodu przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r. Jeśli zatem sytuacja strony pozwala na przyjęcie, że nie są oni w stanie opłacić kosztów sądowych, to – zdaniem Sądu – trudno przyjąć, że skarżący mogliby opłacić koszty pełnomocnika. Trzeba bowiem zauważyć, że zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 a i b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) stawka minimalna za wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w niniejszej sprawie wynosi przed sądem pierwszej instancji – 480 zł, a w drugiej instancji a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Jeśli więc strona nie może ponieść kosztów postępowania, to tym bardziej nie będzie mogła ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. Rację ma referendarz sądowy wskazując, iż wyrok z dnia 30 maja 2017 r. jest prawomocny, jednakże skarżący bardzo wyrażanie akcentowali, iż chcą przyznania pełnomocnika w "celu sporządzenia wniosku kasacyjnego", a następnie w sprzeciwie podnieśli, że zrobią wszystko, by sprawa została wznowiona. Skarżący, jak sami podnoszą, są osobami nie znającymi procedur sądowych, nie sposób więc wymagać od nich precyzyjnego sformułowania dalszych wniosków w sprawie. Z przedstawionych powodów Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a. Wobec faktu, iż postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r. skarżący zostali zwolnieni od kosztów sądowych, Sąd utrzymał w mocy postanowienie umarzające postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 249a p.p.s.a.