III SA/Kr 1623/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w C na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Zaskarżoną decyzją nr [.....] z dnia 7 listopada 2013 r., Dyrektor Izby Celnej, powołując się na art. 208 § 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), uchylił decyzję nr [....] Dyrektora Izby Celnej z dnia [....] 2012 r. i umorzył wznowione postępowanie w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach: pismem z dnia 25 listopada 2009 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: strona skarżąca) zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o zmianę decyzji nr [....] Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [....] 2008 r. w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na obszarze województwa m. w zakresie punktu 5. tej decyzji, tj. ustalenia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności z dnia 31 grudnia 2009 r. na 31 grudnia 2010 r. Decyzją nr [.....] z dnia [....] 2012 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił dokonania żądanej zmiany decyzji. Następnie pismem z dnia 24 października 2012 r. strona skarżąca wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej z podaniem o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wymienioną decyzją z dnia [....] 2012 r. Strona skarżąca oparła swoje żądanie na twierdzeniu o wpływie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w sprawie C-213/11 na treść rozstrzygnięcia zawartego w powyższej decyzji. Postanowieniem nr [....] z dnia [....] 2012 r. Dyrektor Izby Celnej wznowił powyższe postępowanie. Po jego przeprowadzeniu, decyzją nr [....] z dnia [....] 2012 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [....] 2012 r. Organ stwierdził, że nie występuje związek pomiędzy przedmiotem wyroku TS UE, a postępowaniem administracyjnym zakończonym decyzją z dnia [....] 2012 r., gdyż postępowanie przed TS UE dotyczyło oceny charakteru przepisów dotyczących zezwoleń w zakresie lokalizacji punktów gier, a nie przepisów regulujących przedłużanie ostatecznego terminu rozpoczęcia działalności na automatach do gier o niskich wygranych. W ocenie organu TS UE nie przesądził również, by istotne w niniejszej sprawie przepisy miały charakter przepisów technicznych, pozostawiając ocenę w tym przedmiocie organom krajowym. W odwołaniu od tej decyzji strona skarżąca wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty. Decyzji tej zarzucono naruszenie art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1988 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE seria L z 1998 r., nr 204 poz. 37) poprzez błędne zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych, nieobowiązujących wobec braku ich notyfikacji jako przepisów technicznych, co potwierdzają uwagi Komisji Europejskiej z dnia 5 września 2011 r. i wyrok TS UE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Celnej uchylił swoją decyzję z dnia [....] 2012 r. i umorzył postępowanie w sprawie. Organ zauważył, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego w decyzji nr [....] Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [....] 2008 r. Tymczasem decyzją nr [....] z dnia [....] 2013 r. Dyrektor Izby Celnej "utrzymał w mocy decyzję organu I instancji" cofającą stronie skarżącej ww. zezwolenie w całości. Organ stwierdził zatem, że skoro zezwolenie to utraciło swoją ważność, postępowanie w sprawie jego zmiany należało uznać za bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 12 grudnia 2013 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w części, tj. w zakresie umorzenia postępowania w sprawie. Decyzji tej zarzuciła naruszenie: 1) art. 208 w zw. z art. 219 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania (bezprzedmiotowość postępowania), przy bezpodstawnym przyjęciu za wiążącą podstawę rozstrzygnięcia nieostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [....] 2013 r., 2) art. 239a O.p. poprzez jego niezastosowanie i wadliwe przyjęcie, że nieostateczna decyzja może stanowić podstawę innych merytorycznych rozstrzygnięć. W uzasadnieniu skargi przedstawiono rozbudowaną analizę zasad wykonalności decyzji wydawanych w postępowaniu podatkowym oraz stwierdzono, że organ oparł się wyłącznie na "nieprawomocnej, zaskarżonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i przede wszystkim niewykonalnej" decyzji z dnia [....] 2013 r. Na poparcie swoich twierdzeń strona przedstawiła opinię prawną. Strona skarżąca wniosła do Sądu o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie w zakresie umorzenia postępowania i przekazania organowi do ponownego rozpatrzenia, a ponadto o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że decyzja z dnia [....] 2013 r. została prawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego i organ jest tą decyzją związany. Organ przedstawił również obszerny wywód na temat skutków decyzji nieostatecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przede wszystkim należy podnieść, że zarzuty skargi opierają się na twierdzeniu, iż w chwili wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, to jest w dniu 7 listopada 2013 r. decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [....] 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji cofającą stronie skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego w decyzji [....] Dyrektora Izby Skarbowej z [....] 2008 r. była "nieprawomocna" i niewykonalna. Tymczasem decyzja Dyrektora Izby Celnej nr [.....] z dnia [....] 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [....] 2010 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i jako taka jest decyzją ostateczną, a co za tym idzie wykonalną. Zgodnie bowiem z art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba, że wstrzymano jej wykonanie. Ostateczną decyzją w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej jest w szczególności każda decyzja wydana przez organ drugiej instancji po wyczerpaniu toku instancji. W powyższym kontekście nie jest uzasadniony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 239a Ordynacji podatkowej, gdyż ten przepis odnosi się do decyzji nieostatecznej, stanowiąc, że decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższego przepisu organ administracji publicznej nie mógł zastosować wydając zaskarżoną decyzję z 7 listopada 2013 r. nr [....], gdyż decyzja Dyrektora Izby Celnej nr [....] z dnia [....] 2013 r. jest decyzją ostateczną. Decyzja Dyrektora Izby Celnej nr [....] z dnia [....] 2013 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a sprawa sądowoadministracyjna jej dotycząca toczy się pod sygnaturą III SA/Kr 1236/13. Należy podnieść, że skarga do sądu administracyjnego jest środkiem zaskarżenia o charakterze niesuspensywnym, to znaczy jej wniesienie nie wstrzymuje automatycznie, z mocy prawa, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 2 lub 3 p.p.s.a. W sprawie III SA/Kr 1236/13 w dniu 11 grudnia 2013 r. zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. To oznacza, że w dacie wydania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, to jest w dniu 7 listopada 2013 r. decyzja Dyrektora Izby Celnej nr [....] z dnia [....] 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [....] 2010 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych była ostateczna i wykonalna. Powyższe sprawia, że nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej art. 208 w związku z art. 219 O.p. Powołany art. 208 O.p. w paragrafie 1 stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania stanowi obligatoryjną przesłankę do jego umorzenia. Stan bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. W niniejszej sprawie bezprzedmiotowość postępowania ma charakter przedmiotowy i oznacza brak przedmiotu postępowania, to jest brak konkretnej sprawy, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany wydać rozstrzygnięcie o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu w oparciu o przepisy prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca domagała się zmiany decyzji nr [....] Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [....] 2008 r. w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach na niskich wygranych na obszarze województwa m. w zakresie punktu 5 tj. ustalenia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności z dnia 31 grudnia 2009 r. na 31 grudnia 2010 r. tymczasem, jak już była mowa wyżej, w dniu [....] 2013 r. została wydana przez Dyrektora Izby Celnej decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji cofającą stronie skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego w decyzji [....] Dyrektora Izby Skarbowej z [....] 2008 r. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że powstał stan bezprzedmiotowości postępowania o charakterze następczym, co obligowało organ do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania. Należy podkreślić, że sąd administracyjny sprawując kontrolę legalności decyzji administracyjnej bada, czy została ona wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i stan prawny sprawy istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Późniejsze zmiany w zakresie stanu faktycznego czy stanu prawnego sprawy nie mają wpływu na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z uwagi na powyższe okoliczności skarga musiała zostać oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.