III SA/Kr 1639/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2014 r. sygn. akt. [...] w przedmiocie przekazania odwołania Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w celu rozpatrzenia według właściwości postanawia: skargę odrzucić. W dniu 22 sierpnia 2014 r. skarżący – Z. Ś. złożył w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...]. Postanowieniem z dnia 1 września 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało odwołanie skarżącego organowi I instancji celem rozpatrzenia według właściwości na zasadzie art. 132 § 1 lub art. 133 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 9 września 2014 r. skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2014 r. Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast w myśl § 3 art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało organowi I instancji odwołanie skarżącego od decyzji tego organu z dnia 8 sierpnia 2014 r. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej k.p.a.), odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Wniesienie odwołania powoduje, że na organie I instancji spoczywa obowiązek przesłania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu (art. 133 k.p.a.), chyba że organ I instancji uzna, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie i wyda nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję (art. 132 § 1 k.p.a.). Z kolei w myśl art. 140 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Zatem w przypadku wniesienia odwołania bezpośrednio do organu odwoławczego, do przekazania odwołania według właściwości będzie miał zastosowanie art. 65 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 65 § 1 k.p.a, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Z treści tego przepisu wynika, iż przekazanie podania organowi właściwemu następuje w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie. Przekazanie podania, jako czynność materialno-techniczna, pozostaje poza wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego, gdyż nie jest ona ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro zatem czynność ta nie podlega zaskarżeniu, to nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało co prawda pismo zatytułowane "postanowienie", ale z jego treści wyraźnie wynika, że jego przedmiotem jest przekazanie odwołania skarżącego do organu I instancji celem rozpatrzenia według właściwości. Jak to już zostało wyżej wskazane, w obecnie obowiązującym stanie prawnym na przekazanie odwołania nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Organ administracji publicznej, który uznał się za niewłaściwy, nie wydaje zaskarżalnego postanowienia o przekazaniu pisma organowi właściwemu, lecz zawiadamia na piśmie wnoszącego podanie o tym, że przekazał jego pismo organowi właściwemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zatem, iż sprawa ze skargi na przekazanie odwołania organowi właściwemu pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.