III SA/Kr 1649/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Maria Zawadzka Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 15 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 15 października 2015 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) § 67, § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 542), po rozpatrzeniu odwołania M. C. od decyzji Starosty z dnia [...] 2015 r., znak: [...] orzekającej o odmowie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu W w przedmiocie działki nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta decyzją z dnia [...] 2015 r., znak: [...] orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...] położonej w W. Decyzją z dnia 16 kwietnia 2015 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, wskazując na konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy z wniosku M. C. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta decyzją z dnia [...] 2015 r., znak: [...] orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu W w przedmiocie działki nr [...] polegającej na: 1) zmianie użytku gruntowego w działce [...], oznaczonego w operacie ewidencyjnym symbolem "Tr" (tereny różne) na: użytki rolne, nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych; 2) uznaniu obszaru, wyłożonego płytami betonowymi jako użytku drogowego - "dr". W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że żądania wnioskodawcy (zawarte w pismach z dnia 18 listopada 2014 r. i 16 lutego 2015 r.) pozbawione są podstaw prawnych, a wykazane w operacie ewidencyjnym użytki gruntowe w działce nr [...] są zgodne z załącznikiem nr 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto Starosta wyjaśnił, że cyt. "organ nie jest uprawniony, jak i obowiązany badać przyczyn lub sprawców zmiany stanu faktycznego na gruncie". Od powyższej decyzji M. C. złożyła odwołanie, wskazując, że "nie zgadza się z decyzją wydaną przez Starostwo oraz z pouczeniem dotyczącym odwołania" oraz że "decyzja wraz z pouczeniem została podpisana z upoważnienia Starosty przez Geodetę Powiatowego A. S. Dyrektora Wydziału Geodezji i Kartografii". Rozpatrując powyższe odwołanie oraz całość materiału dowodowego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że z § 44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że starosta jest zobowiązany do utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Z kolei według § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi. Wskazano, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 24 ust. 2b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych, może nastąpić w dwojakim trybie, tj. albo w drodze czynności materialno-technicznej, w przypadkach wskazanych w ust. 2b pkt 1, albo w drodze decyzji, o czym mowa w ust. 2b pkt 2. W przypadku wydawania decyzji, organ przeprowadza postępowanie administracyjne, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 35 w związku z przepisem § 45 ust. 2 rozporządzenia, źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do aktualizacji ewidencji są: 1) materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, 2) wyniki pomiarów fotogrametrycznych, 3) wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych, 4) dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez: sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, 5) dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne, 6) dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 7) wyniki oględzin. Organ podkreślił, że specyfikę postępowania w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków stanowi to, iż jest procesem ciągłym i może toczyć się zawsze, jeżeli nastąpiła faktyczna zmiana na gruncie. Zmiana użytków gruntowych na działce może nastąpić na skutek innego niż dotychczasowy sposobu zagospodarowania działki, np. zalesienia, rekultywacji gruntów, trwałego wyłączenia całej lub części działki z produkcji rolniczej lub leśnej, a także innych czynności dokonywanych na działce. W takiej sytuacji mamy do czynienia z nieaktualnym stanem wykazywanym w ewidencji gruntów i budynków w zakresie użytków gruntowych. Zmiana stanu faktycznego na gruncie stanowi podstawę do wprowadzenia odpowiedniej zmiany w tej ewidencji. Rozróżnienie rodzajów użytków gruntowych w ramach postępowania aktualizacyjnego powinno odbywać się na podstawie przypisania ich cech, właściwości i sposobu zagospodarowania, charakterystycznych dla danego rodzaju użytku. Elementy te szczegółowo określone są w Załączniku Nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o który dokonuje się zaliczenia gruntów do poszczególnych użytków gruntowych (§ 68 ust. 6 rozporządzenia). Dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie aktualizacji użytków gruntowych oznacza to obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zbadania wszystkich tych elementów na gruncie oraz ich oceny z punktu widzenia treści przepisów Załącznika Nr 6 (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 listopada 2010 r., III SA/Kr 713/09). Wskazano, że działka nr [...] oznaczona jest obecnie w operacie ewidencyjnym jako "Lz" - grunty zadrzewione i zakrzewione (o pow. 0,16 ha), "ŁIV" - łąka trwała (0,01 ha), "RIVa" - grunty orne (o pow.0,17 ha) oraz "Tr" - tereny różne (o pow. 0,02 ha). Zakres prowadzonego postępowania dotyczy użytku gruntowego "Tr" zawartego w działce nr [...]. We wniosku z dnia 18 listopada 2014 r. M. C. zwraca się z prośbą o aktualizację części działki oznaczonej jako "Tr" na użytki rolne uzasadniając, że jest to wał przeciwpowodziowy, który cyt. "powinien być zakwalifikowany jako nieużytek". Natomiast w piśmie z dnia 16 lutego 2015 r. M. C. sugeruje, że kwestionowany użytek gruntowy (oznaczony obecnie jako "Tr") powinien być oznaczony jako "Lzr" - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Organ wskazał, że symbol "Tr" oznacza według regulacji zawartej w załączniku nr 6 do rozporządzenia - "tereny różne", do których zalicza się wszystkie pozostałe grunty, niezaliczone do innych użytków gruntowych, w szczególności zajęte pod budowle ziemne, takie jak: wały przeciwpowodziowe niezaliczone do terenów komunikacyjnych, kopce oraz groble niewchodzące w skład stawów. Strona nie kwestionuje, że na części działki jest wał przeciwpowodziowy (wniosek z dnia 18 listopada 2014 r.) jednakże oczekuje aktualizacji użytku "Tr" na użytek rolny lub nieużytek czy też "Lzr". W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu 26 czerwca 2015 r. wizję terenową. Podczas wizji stwierdzono, że na działce brak jest obiektów trwale z gruntem związanych, na części działki znajduje się wał przeciwpowodziowy, wzdłuż wału - od jego strony wschodniej zostały ułożone płyty betonowe. Po wschodniej stronie wału znajduje się ugór, który powstał w wyniku wykonanych prac mechanicznych, poprzedzających wizję terenową. Pozostała część działki posiada zakrzaczenia. W toku wizji w terenie wezwano M. C. do sprecyzowania swych żądań. M. C. ograniczyła się do poinformowania dokonujących wizję w terenie, że ułożenie płyt betonowych na działce nr [...] zostało wykonane bez jej wiedzy i odmówiła podpisania protokołu. W toku wykonywania wizji w terenie zostały sporządzone zdjęcia fotograficzne rejestrujące stan faktyczny użytkowania działki nr [...]. W ocenie organu wizja terenowa przeprowadzona w dniu 26 czerwca 2015 r., poparta bogatą dokumentacją fotograficzną potwierdziła, że na części działki znajduje się niezabudowany wał przeciwpowodziowy i obszar ten oznaczony jest w operacie ewidencyjnym jako tereny różne "Tr". Zatem oznaczenie użytku gruntowego "Tr" jest prawidłowe (zgodne z definicją zawartą w załączniku ww. rozporządzenia), gdyż wały przeciwpowodziowe zalicza się do użytku gruntowego - "tereny różne". Natomiast pokrycie wału niekoszoną trawą (na dzień wizji terenowej) - nie jest przesłanką do zmiany użytku gruntowego na grunt orny, nieużytek czy grunty zadrzewione i zakrzewione. Wskazano, że organ pierwszej instancji również prawidłowo odmówił uznania obszaru działki nr [...], wyłożonego płytami betonowymi - jako użytku drogowego "dr", uzasadniając, że jest to grunt umożliwiający dojazd do pól. Nie jest to pas drogowy dróg publicznych czy dróg wewnętrznych. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 6 ww. rozporządzenia do użytku gruntowego drogi "dr" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 460). Organ odwoławczy uznał zarzuty M. C. sformułowane w odwołaniu za bezzasadne. Wyjaśnił, że decyzja Starosty zawiera wszystkie konieczne elementy, na które wskazuje art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z ww. przepisem decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Prawidłowe jest również pouczenie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji, które wskazuje na możliwość wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (organ właściwy - art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) w terminie 14 dni (co jest zgodne z art. 127 § 2 i art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.). Natomiast zgodnie z upoważnieniem nr [...] Starosty z dnia 31 grudnia 2012 r. A. S. - Geodeta Powiatowy, Dyrektor Wydziału Geodezji i Kartografii został upoważniony do wydawania w imieniu Starosty decyzji i postanowień z zakresu administracji publicznej, w tym spraw związanych z prowadzeniem ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 15 października 2015 r., znak: [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. C. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja zawiera szereg nieprawidłowości. Zaskarżona decyzja, w ocenie skarżącej, jest niezgodna z dokumentacją znajdującą się w Starostwie Powiatowym. Skarżąca podała, że po raz kolejny w dniu 19 listopada 2014 r. złożyła wniosek dotyczący błędnej kwalifikacji 0,2 ar na działce [...] położonej w W. Nie udostępniono jej dokumentacji, nie zawiadomiono o rozprawie, podano nieprawidłowo datę przeprowadzonej wizji. Czy budynki istniały na wale, można było sprawdzić na mapach katastralnych i ewidencyjnych, które są w Starostwie, a Urząd Wojewódzki ma możliwość ich sprawdzenia. Zdaniem skarżącej w sprawie podstawą rozstrzygnięcia powinny być dokumenty oraz mapy, a nie znajomości. Skarżąca wniosła, by Sąd ze względu na przewlekłość postępowania administracyjnego i biurokratyczne załatwianie, rozpatrzył skargę na obydwie decyzje. Wskazała, że dokumenty przedstawi w sądzie. Skargę złożyła za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Skarżąca wskazała, że jej skarga do sądu administracyjnego nie została przesłana przez Starostwo. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 15 października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu W w stosunku do działki nr [...]. Postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją zostało wszczęte na wniosek M. C. z dnia 18 listopada 2014 r. o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie działki nr [...] obręb W poprzez zmianę użytku gruntowego w działce [...], oznaczonego w operacie ewidencyjnym symbolem "Tr" (tereny różne) na: użytki rolne, nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz uznaniu obszaru, wyłożonego płytami betonowymi jako użytku drogowego - "dr". Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia zawierają przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j.: Dz.U. z 2015 r. poz. 542 z późn. zm.) w ich brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Według § 45 ust. 1 cytowanego rozporządzenia aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, 3) wyeliminowania danych błędnych. Przepis § 45 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio. Z kolei według § 35 pkt 1 i 7 rozporządzenia źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a także wyniki oględzin. Wreszcie § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje m.in. informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Informacje powyższe zawiera operat ewidencyjny, który składa się z: 1) prowadzonej w systemie teleinformatycznym bazy danych, oraz 2) zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych (art. 24 ust. 1 ustawy). Zawarte w ewidencji dane podlegają aktualizacji dwojaki sposób: 1) w trybie czynności materialno-technicznej z urzędu (art. 24 ust. 2a pkt 1 i art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy, § 46 ust. 2 rozporządzenia) lub na wniosek uprawnionego podmiotu (art. 24 ust. 2a pkt 2 i art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy), 2) w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2a i art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy) kończącej postępowanie wszczęte w trybie § 47 ust. 3 rozporządzenia, przy czym decyzja może mieć charakter merytoryczny, tj. rozstrzygać o wprowadzeniu zmiany lub odmowie jej uwidocznienia, bądź proceduralny - w przypadku umorzenia wszczętego z urzędu postępowania w sprawie. Istotne dla sprawy jest spostrzeżenie, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. zasada utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (przepisy Rozdziału 3 rozporządzenia). Jak podkreślono w orzecznictwie "aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1). Przepisy rozporządzenia posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji, a nie jej prostowania. Usuwanie zatem błędów lub omyłek w ewidencji w ramach jej "aktualizacji" nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja gruntów ma odzwierciedlać, a nie tworzyć" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008 r., III SA/Kr 119/08, Lex nr 510289). Stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ustalony przez organ w toku postępowania nie jest i nie był kwestionowany przez skarżącą. Skarżąca w swoim wniosku z dnia 18 listopada 2014 r., jak i w późniejszych pismach procesowych wskazuje, że na działce nr [...] znajduje się wał przeciwpowodziowy a także znajdują się płyty betonowe utwardzające drogę. Potwierdza to również dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy, w tym protokół oględzin sporządzony w dniu 25 czerwca 2015 r. Skarżąca odmówiła podpisania tego protokołu, nie dyskwalifikuje to jednak jego ustaleń, skoro odzwierciedla on stan faktyczny niekwestionowany w sprawie. Skarżąca kwalifikuje powyższy stan rzeczy jako uzasadniający wprowadzenie w ewidencji oznaczenia "LZR" (co sprecyzowano w piśmie z dnia 16 lutego 2015 r.) i droga "dr", natomiast w ocenie organu prawidłową kwalifikacją faktycznego sposobu zagospodarowania działki nr [...] jest uznanie jej w tej części za "tereny różne" w rozumieniu cytowanego wyżej rozporządzenia. W kontekście stanowiska prezentowanego przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego i w skardze do sądu administracyjnego wskazać należy na treść § 67 rozporządzenia, zgodnie z którym użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na poszczególne grupy, tj.: 1) grunty rolne; 2) grunty leśne; 3) grunty zabudowane i zurbanizowane, 4) użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R; 5) grunty pod wodami; 6) tereny różne oznaczone symbolem -Tr. Przepis § 68 rozporządzenia dotyczy podziału poszczególnych użytków gruntowych, wyszczególnionych w § 67 na szczegółowe kategorie, oznaczone wskazanymi tam symbolami. Tereny różne oznaczone symbolem – Tr stanowią zatem kategorię użytków gruntowych. Rozróżnienie rodzaju użytków gruntowych odbywa się na podstawie przypisania elementów charakterystycznych dla danego rodzaju użytków, a elementy te określa Załącznik Nr 6 do rozporządzenia zatytułowany "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych". W myśl tego załącznika (lp. 26) "do terenów różnych "Tr" zalicza się wszystkie pozostałe grunty, niezaliczone do innych użytków gruntowych, w szczególności zajęte pod budowle ziemne, takie jak: wały przeciwpowodziowe niezaliczone do terenów komunikacyjnych, kopce oraz groble niewchodzące w skład stawów, o których mowa w lp. 7". Niekwestionowany w sprawie fakt istnienia na działce stanowiącej własność skarżącej wał przeciwpowodziowy jest wałem niezaliczonym w przepisach Załącznika Nr 6 do rozporządzenia do terenów komunikacyjnych (lp. 18 – lp. 21), a zwłaszcza teren tego wału, jak i teren wyłożony płytami betonowymi nie stanowi drogi w rozumieniu przyjętym w Załączniku nr 6, zgodnie z którym (lp. 18) "1. Do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460)". W myśl art. 1 – art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te drogi. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa. Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych "Drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi". Drogi to w rozumieniu art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, to budowle wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiące całość techniczno-użytkową, przeznaczone do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowane w pasie drogowym, tj. na wydzielonym liniami granicznymi gruncie wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Wał przeciwpowodziowy wraz z utwardzoną płytami betonowymi drogą na działce nr [...] nie stanowi zatem drogi, w tym ani ani drogi publicznej ani drogi wewnętrznej. Nie są to również inne tereny komunikacyjne w rozumieniu przyjętym w Załączniku nr 6. W konsekwencji trafne jest stanowisko organu, że brak podstaw do zmiany dotychczasowego oznaczenia przedmiotowej części działki nr [...] z "terenów różnych – Tr" na oznaczenia wnioskowane przez skarżącą. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o zgromadzoną dokumentację, która była wystarczająca dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokonał również prawidłowej oceny i kwalifikacji tego stanu z punktu widzenia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków nie znajdując podstaw do ich aktualizacji. Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W tej sytuacji nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, gdyż zgodnie z art. 200 cyt. ustawy zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu, który wydal zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji.