III SA/Kr 166/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Halina Jakubiec (Spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer NSA Grażyna Danielec Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2004r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów podróży -skargę oddala- Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 grudnia 2004 r. znak: [...] z utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta T. dnia [...] listopada 2004r, znak: [...] o przyznaniu Z. B. zwrotu kosztów podróży w kwocie [...] zł z tytułu osobistego stawienia się na wezwanie w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu [...] października 2004r. w celu złożenia wyjaśnień. Powyższe decyzje zapadły na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r., znak: Pup [...] nr [...] Powiatowy Urząd Pracy w T. orzekł o utracie przez Z. B. z dniem [...] czerwca 2004r. statusu osoby bezrobotnej z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Na skutek wniesionego przez Z. B. odwołania Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] września 2004r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] października 2004r. Z. B. stawił się na wezwanie Powiatowego Urzędu Pracy w T. celem złożenia dodatkowych wyjaśnień, składając jednocześnie wniosek o przyznanie należności z tytułu stawienia się na wezwanie w kwocie 200 zł na podstawie art. 56 § 1 kpa. Po rozpatrzeniu tego wniosku, dnia [...] października 2004r., organ l instancji wydał decyzję znak: [...] orzekającą o przyznaniu Z. zwrotu kosztów podróży w kwocie [...] zł z tytułu osobistego stawienia się na wezwanie w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu [...] października 2004r. w celu złożenia wyjaśnień. Od powyższej decyzji Z. B. złożył odwołanie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznania żądanej kwoty [...]zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia zgłoszenia do dnia zapłaty lub uchylenia decyzji celem ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W odwołaniu podniósł, że wydając zaskarżoną decyzję organ oparł się o dekret z 1950r, o należnościach biegłych, świadków i stron w postępowaniu sądowym, niewłaściwie go jednak stosując, gdyż poprzestał tylko na zwrocie kosztów przejazdu,. nie uznając innych należności tj. utraconego czasu, diety i innych. Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 grudnia 2004 r. znak: PS.VII.IR-9114-512-04 z utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta [...] dnia [...] listopada 2004r., znak: [...]. W dniu [...] lutego 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga Z. B. na ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2004 r. Zdaniem skarżącego skoro Powiatowy Urząd pracy wzywał go w celu złożenia wyjaśnień to uznać należy iż na dzień wezwania bezrobotnego został on w tym dniu przez urząd niejako zatrudniony a więc należy mu się z tego tytułu adekwatna zapłata. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, póz.1270 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznawanej sprawy wyznacza decyzja Wojewody [...] z dnia dnia 14 grudnia 2004 r. znak: [...] z utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta [....] dnia [...] listopada 2004r, znak:[...] o przyznaniu Z. B. zwrotu kosztów podróży w kwocie [...] zł z tytułu osobistego stawienia się na wezwanie w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu [...] października 2004r. w celu złożenia wyjaśnień. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie jest bezsporny. Natomiast istota sporu, który powstał pomiędzy skarżącym, a organami sprowadza się do wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U Nr 48, póz. 284) oraz dekret z 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym - zwany dalej dekretem ( Dz. U. nr 49, póz. 445). Podstawą rozstrzygnięcia organów administracji były przepisy z art. 56 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071), zgodnie z którym "osobie, która stawiła się na wezwanie, przyznaje się koszt podróży i inne należności według przepisów o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym. Dotyczy to również kosztów osobistego stawiennictwa stron, gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została bez swojej winy błędnie wezwana do stawienia się" Zasady ustalania kosztów i należności osobistego stawienia się na wezwanie organu administracyjnego określa dekret z 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym - zwany dalej dekretem ( Dz. U. nr 49, póz. 445). Szczegółowe zasady ustalania niektórych należności są zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 4 Iipca1990r. w sprawie wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. nr 48 póz. 284 z późn. zm.). Powołany dekret szczegółowo określa zasady ustalania należności świadków, na które składają się należności z tytułu utraconego zarobku dziennego, strawne, zwrot kosztów podróży i ewentualnie koszty noclegu gdy świadek nie został zwolniony w dniu wezwania. Przepis art. 13 dekretu określa, że w przypadkach, gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności z tytułu jej udziału w postępowaniu sądowym należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków. Według art. 2 powołanego dekretu świadkowi na jego żądanie może być przyznane odszkodowanie za zarobek utracony z powodu stawiennictwa na wezwanie sądu, w wysokości udowodnionej przeciętnego jego dziennego zarobku, jednak nie wyżej niż 30 zł dziennie. Z tym, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 4 lipca 1990r. w sprawie wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym: "Górną granicę należności za utracony dzienny zarobek, o którym mowa w art. 2 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, którą sąd może przyznać, ustala się w wysokości 4,6% kwoty bazowej dla osób, o których mowa w art. 5 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 110, póz. 1255 i z 2000 r. Nr 19, póz. 239), której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa, z zastrzeżeniem ust.2. 2. W przypadku gdy ogłoszenie ustawy budżetowej nastąpi po dniu 1 stycznia roku, którego dotyczy ustawa budżetowa, podstawę obliczenia należności za okres od 1 stycznia do dnia ogłoszenia ustawy budżetowej stanowi kwota bazowa w wysokości obowiązującej w grudniu roku poprzedniego." Skarżącemu jako osobie bezrobotnej - należność z tego tytułu nie przysługuje. Zgodnie natomiast z art. 3 dekretu "świadek zamieszkały w miejscowości oddalonej ponad 10 km od miejsca wykonywania czynności urzędowej, do której został wezwany, może żądać wypłaty mu strawnego i zwrotu kosztów podróży od miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności i z powrotem. 2. Sąd może przyznać zwrot kosztów podróży świadkowi zamieszkałemu bliżej niż 10 km, wszakże w odległości nie mniejszej niż 4 km od miejsca wykonywania czynności urzędowej, jeżeli przemawiają za tym względy słuszności. 3. Strawne wypłaca się świadkowi w wysokości 9 zł dziennie w przypadku, jeżeli pobyt w sądzie i podróże w obie strony łącznie trwały ponad 12 godzin." Z kolei art. 4 dekretu uznaje za koszty podróży - koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej przepisy i stan faktyczny sprawy zarzuty skarżącego w ocenie Sądu uznać należy za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.