III SA/Kr 1660/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt. III SA/Kr 1660/12 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 października 2012 r. nr [ ] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przyznać z sum budżetowych pozostających do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego adwokatowi P. P. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [ ] w K. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012 r. r. ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 16), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa P. P. (k. 27). Rzeczony udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adwokat F. K. (k. 63). Za czynności podjęte przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wyznaczony adwokat otrzymał stosowne wynagrodzenie (vide: wyrok k. 37). Wyznaczony adwokat działając poprzez swoją substytutkę sporządził i wniósł skargę kasacyjną (k. 51-56) od wyroku tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2013 r. (k. 37). W skardze kasacyjnej substytutka zawarła wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego skarżącemu z urzędu oraz oświadczenie, że koszty powyższe nie zostały uiszczone (k. 52). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt. I OSK 2979/13 oddalił skargę kasacyjną strony bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy (k. 78) Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. wezwano adwokat F. K. o przedstawienie pełnomocnictwa do reprezentowania adwokata P. P. i przedłożenie jego pisemnego oświadczenia. W dniu 26.08.2015 r. wpłynęło do tut. sądu pismo adw. P. P. w którym wyznaczony adwokat podtrzymał sformułowany w skardze kasacyjnej wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając jednocześnie, iż przedmiotowe koszty nie zostały zapłacone przez skarżącą pełnomocnikowi ani w całości ani w części . Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku wyznaczony adwokat złożył takie oświadczenie a w związku z tym zachodzą warunki aby przyznać mu należne wynagrodzenie. Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 120 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.