III SA/Kr 1662/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek ( spr.) Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2013 r. sprawy ze skarg J. K.-K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 września 2012r. nr [....] z dnia 5 września 2012r. nr [....] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji Prezydent Miasta decyzjami z dnia [...] 2012 r.: 1. nr [...], 2. [...] odmówił przyznania J. K. – K. zasiłku celowego na: 1. zakup żywność na miesiąc lipiec 2012 r., 2. czynsz, energię elektryczną, gaz i środki czystości na miesiąc lipiec 2012 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; obecnie t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39, art. 102, art.106 ust. 1, 3 i 4, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362 ze zm.), dalej "u.p.s.", art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. z 2005 r., nr 267, poz. 2259 ze zm.), § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. z 2006 r., nr 25 poz. 186 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r., nr 127, poz. 1055). W uzasadnieniach decyzji organ podniósł, że J. K. – K. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem B. K. oraz dziećmi: H. i Z. K. W odrębnym gospodarstwie domowym pozostaje teściowa ww. Zgodnie z pisemną deklaracją oraz potwierdzeniami dokonania opłat mieszkaniowych w miesiącu VI/2012: teściowa uregulowała opłaty: czynsz 50 zł, energia elektryczna 20 zł, gaz 50 zł, a J. K. – K. i B. K. uregulowali płatności mieszkaniowe: czynsz 100 zł, energia elektryczna 36,5 zł, gaz 75,47 zł. Łączny dochód rodziny w miesiącu VI/2012 wynosił 1048,6 zł (renta męża 736,6 zł, zasiłek pielęgnacyjny 153 zł., zasiłek rodzinny 159 zł). W opinii organu rodzina pomniejszyła swoje zasoby przez nieodpłatne darowanie części nieruchomości rolnych osobom trzecim pomniejszając tym samym możliwość poprawy własnej sytuacji życiowej. Takie działanie zostało uznane przez organ jako brak zaangażowania rodziny w rozwiązywanie własnej sytuacji oraz niewykorzystywanie własnych uprawnień. J. K. – K. wniosła odwołania od powyższych decyzji, zarzucając błędy w postępowaniach administracyjnych, których efektem są decyzje. Zdaniem skarżącej decyzje nie uwzględniły przy analizie dochodów opłaconych w dniu 21 czerwca 2012 r. obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne rolników KRUS. Ponadto podniosła, że w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o pomoc nie została dokonana jakakolwiek darowizna jak również w ostatnich 12 miesiącach poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o pomoc takowej nie było. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 5 września 2012 r.: 1. nr [...], 2. nr [...] utrzymało decyzje organu I instancji w mocy - na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 i art. 39 u.p.s. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 7, art. 8, art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Organ podkreślił, że skarżąca spełnia przesłankę z art. 7 u.p.s., gdyż mąż jej cierpi na długotrwałą chorobę i z tego tytułu pozostaje na rencie i przysługuje mu zasiłek pielęgnacyjny. Podzielając ustalenia organu I instancji dotyczące także dochodu rodziny w miesiącu czerwcu 2012 r. (poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku) organ odwoławczy wskazał, że dochód na członka rodziny wynosił 262,15 zł (1048,60/4 = 262,15), a więc nie przekroczył kryterium ustawowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s. Niemniej jednak w świetle zasad pomocy społecznej wyrażonych w art. 2 ust. 1 i art. 3 u.p.s., pomoc społeczna ma na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia się i integracji społecznej, a udzielane świadczenia winny być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy. Dla przyznania pomocy społecznej jedną z najistotniejszych kwestii jest kwestia współdziałania osoby spełniającej warunki do przyznania świadczenia z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji bytowej. Obowiązek w tym zakresie ustawodawca wyraził w art. 4 u.p.s., zgodnie z którym osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. W sprawach organ I instancji odmówił skarżącej udzielenia wnioskowanej pomocy z przyczyn wymienionych właśnie w art. 4 u.p.s. Organ I instancji ustalił, że skarżąca i jej rodzina nie wykorzystuje własnych zasobów i możliwości w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, bowiem darowała część należących do rodziny nieruchomości osobom trzecim, pomniejszając tym samym możliwość poprawy własnej sytuacji życiowej. W ocenie organu odwoławczego, stanowisko organu I instancji w tym zakresie jest prawidłowe, bowiem rozstrzygając o przyznaniu zasiłku celowego, należy mieć na uwadze również cel pomocy społecznej wyrażony w art. 2 ust. 1 u.p.s. - celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Odnosząc powyższe rozważania do spraw organ wskazał, że skarżąca nie wykorzystuje swoich zasobów, uprawnień i możliwości do zabezpieczania swoich potrzeb życiowych. Organ odwoławczy w pełni podziela pogląd organu I instancji, co do niewłaściwego gospodarowania własnymi zasobami. Jak wynika z akt sprawy [...], a w szczególności z aktu notarialnego Repertorium A nr [...], w dniu 18 stycznia 2011 r. J. K. – K. i B. K. zawarli umowę darowizny, na mocy której darowali obcej osobie trzeciej udziały wynoszące 33/100 części nieruchomości położonej w M gmina L o powierzchni 43 ary i nieruchomości położonej w M o powierzchni 17 arów oraz udział wynoszący 1/100 części w nieruchomości położonej w C o powierzchni 23 ary. Tymczasem nie było przeszkód prawnych, by małżonkowie dokonali odpłatnego zbycia ww. części nieruchomości, uzyskując potrzebne do życia środki finansowe. W ocenie organu odwoławczego, nieodpłatne wyzbywanie się majątku nieruchomego nie jest postępowaniem racjonalnym mającym na celu przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych z wykorzystaniem własnych zasobów i możliwości. Wręcz przeciwnie, takie zachowanie można potraktować jako rodzaj marnotrawienia własnych zasobów. Organ wskazał, iż podstawą odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia nie było przekroczenie kryterium dochodowego, dlatego też ewentualne odliczenie od dochodu rodziny składek na KRUS pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przyznanie wnioskowanego świadczenia byłoby niezgodne z zasadami pomocy społecznej, gdyż rodzina skarżącej posiada majątek nieruchomy, którym mogłaby rozporządzać w taki sposób, aby uzyskać potrzebne środki finansowe. J. K. – K. wniosła na powyższe decyzje skargi. Zarzuciła niepoprawne obliczenie dochodu tj. przychód nie jest pomniejszony o należne składki KRUS. Podniosła, że mimo faktu, że kryterium dochodowe nie jest przekroczone i bez zmniejszenia o składki KRUS to istotne jest, że z kwoty 1048,6 zł na życie w 4 osobowej rodzinie zostaje po opłacie składek obowiązkowych dochód 682,6 zł, a na osobę w rodzinie zostaje tylko 170,65. To jest sytuacja w jakiej skarżąca się znalazła i bezpośrednia przesłanka wniosku o pomoc. Powyższym postępowanie organ narusza art. 8 ust.3 u.p.s. Ponadto zarzuciła brak uzasadnienia faktycznego odmowy wg wymogów art. 107 § 3 K.p.a. w kwestii marnotrawienia zasobów. Ośrodek wmawia skarżącej marnotrawienie zasobów, które nie miały miejsca, równocześnie nie potrafiąc swojego stanowiska uzasadnić a uzasadnienia skarżonych decyzji, które jest jedynie opisem przebiegu postępowania, nie wyjaśnia w jaki sposób doszło do wydania rozstrzygnięcia o takiej treści. Zarzuciła, że organ ustalając stan faktyczny przemilczał sytuację zdrowotną rodziny, nie wspomniał o problemach męża ze stopniem niepełnosprawności znacznym i powikłaniach w leczeniu hematologicznym a także stan zdrowotny skarżącej oraz dzieci o czym organ poinformowany był w wywiadzie środowiskowym. SKO w sprawie identycznej dotyczącej tylko z wniosku o pomoc z innego miesiąca tj. marca 2012 r. przy niezmiennej sytuacji rodziny w decyzji nr [...] z dnia [...] 2012 r. określiło błędy organu I instancji. Kolegium wskazało błędny zakres analizy sytuacji rodziny, błędy uzasadnienia. Z kolei w decyzji nr [...] w identycznej sprawie i tej samej sytuacji rodziny z wniosku z kwietnia 2012 r. oraz w decyzji [...] z dnia [...] 2012 r. ponownie Kolegium zauważyło rażące błędy w postępowaniu organu I instancji, czego nie zauważył skład odwoławczy w przedmiotowej sprawie. Skarżąca załączyła do skargi kopie powyższych decyzji. Odnosząc się do stwierdzenia SKO, że podstawą odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia nie było przekroczenie kryterium dochodowego, dlatego też ewentualne odliczenie od dochodu rodziny składek KRUS pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, SKO dało do zrozumienia, że nie zależy mu na dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie społeczny i słuszny interes obywateli do czego zobligowany jest przez art. 7 K.p.a. Po otrzymaniu decyzji i konfrontacji tych decyzji z wcześniejszymi nie mogąc zrozumieć postępowania organów, mąż skarżącej umówił się na spotkanie z Zastępcą Dyrektora ds. Pomocy Środowiskowej przy uczestnictwie kierownik filii MOPS celem wyjaśnienia i wskazania nieprawidłowości w postępowaniach. W rozmowie wyjaśniła się kwestia marnotrawienia zasobów przez dokonaną darowiznę. Mianowicie składając oświadczenie w kwestii darowizny skarżąca oświadczyła, że darowizna ta jest to czasowe przekazanie własności gruntów rolnych na osoby trzecie a po wyjaśnieniu się jej długów na powrót staną się jej własnością Przy wątpliwościach Ośrodka oraz na podstawie art. 7 K.p.a. należało wyjaśnić sprawę darowizn na czym polega ta czasowość lub uzasadniając decyzję organ winien wskazać wg wymogów art. 107 § 3 K.p.a. jakie ma wątpliwości i na jakich faktach oparł swoje stanowisko. Tego nie zrobił a zarzut postawił od momentu dokonania darowizny do nadal, a skarżąca przez ponad półtora roku nie była świadoma na czym oparł swoje zdanie. Oświadczyła, że jednym aktem notarialnym darowała przenosząc część własności na osoby trzecie a drugim aktem notarialnym osoby trzecie sporządziły akty notarialne - pełnomocnictwa do przekazania darowizną darowanych gruntów w każdej chwili i bez ich udziału na powrót na własność skarżącej. Kolejna kwestia dotyczy składek KRUS, których nie odliczono od przychodu wg art. 8 ust. 3 u.p.s. Kierownictwo Ośrodka stwierdza, że składek dobrowolnych nie odlicza się od przychodu, a na zarzut, że składki KRUS są obowiązkowe, ponieważ wynikają z decyzji KRUS znak [...] wydanej w dniu [...] 2012 (pismo w załączniku) poinformowało, że ta prawomocna decyzja KRUS jest błędna i nie można pomniejszyć przychodu o składki na ubezpieczenie społeczne rolników, które są dla Ośrodka dobrowolne. Powyższe stanowisko powinno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji wg wymogów art.107 § 3 K.p.a. a nie być wynikiem rozmowy z przełożonymi Ośrodka. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Z przedłożonej przez skarżącą na rozprawie – nie znajdującej się w aktach administracyjnych przekazanych z odpowiedziami organu na skargi - kopii aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia 18 stycznia 2011 r. wynika, że J. K. -K. i B. K. zawarli umowę darowizny, na mocy której darowali wskazanym tam osobom udziały wynoszące 33/100 części w nieruchomości położonej w M gmina L o powierzchni 43 ary i nieruchomości położonej w M o powierzchni 17 arów oraz udział wynoszący 1/100 części w nieruchomości położonej w C o powierzchni 23 ary. Stawający podali wartość darowizny na kwoty odpowiednio 14 000 zł i 160 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, ponieważ organy naruszyły przepisy postępowania w zakresie poniżej wskazanym. Zasiłek celowy jako jedna z form pomocy społecznej określonej w art. 39 u.p.s. należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że świadczenie to może, ale nie musi zostać przyznane, nawet w przypadku spełnienia przez wnoszącego o taki zasiłek przesłanek do jego przyznania. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków ustawowych, zarówno co do kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 u.p.s., jak i w zakresie wystąpienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 pkt 1-15 u.p.s., nie jest równoznaczne z obowiązkiem przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. Przyznanie bądź odmowa przyznania przedmiotowego świadczenia, ze względu na jego uznaniowy charakter, uzależnione jest dodatkowo od oceny organu dokonanej w ramach art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 4 u.p.s. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Oznacza to, iż uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, czyli uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Zatem osoba wnioskująca o przyznanie pomocy zobligowana jest w pierwszej kolejności do przezwyciężania we własnym zakresie swych problemów, a dopiero gdy nie jest w stanie tego dokonać, pomoc społeczna może być przyznana. W sprawach poddanych kontroli Sądu w opinii organu I instancji rodzina skarżącej pomniejszyła swoje zasoby przez nieodpłatne darowanie części nieruchomości rolnych osobom trzecim pomniejszając tym samym możliwość poprawy własnej sytuacji życiowej. Takie działanie zostało uznane przez organ jako brak zaangażowania rodziny w rozwiązywanie własnej sytuacji oraz niewykorzystywanie własnych uprawnień. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy wskazując, że dla przyznania pomocy społecznej jedną z najistotniejszych kwestii jest kwestia współdziałania osoby spełniającej warunki do przyznania świadczenia z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji bytowej. Obowiązek w tym zakresie ustawodawca wyraził w art. 4 u.p.s., zgodnie z którym osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. W sprawach organ I instancji odmówił skarżącej udzielenia wnioskowanej pomocy z przyczyn wymienionych właśnie w art. 4 u.p.s. Organ I instancji ustalił, że skarżąca i jej rodzina nie wykorzystuje własnych zasobów i możliwości w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, bowiem darowała część należących do rodziny nieruchomości osobom trzecim, pomniejszając tym samym możliwość poprawy własnej sytuacji życiowej. W ocenie organu odwoławczego, stanowisko organu I instancji w tym zakresie jest prawidłowe wskazać bowiem należy, iż rozstrzygając o przyznaniu zasiłku celowego, należy mieć na uwadze również cel pomocy społecznej wyrażony w art. 2 ust. 1 u.p.s. Jak już wyżej wskazano - celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Organ wskazał, że skarżąca w oczywisty sposób nie wykorzystuje swoich zasobów, uprawnień i możliwości do zabezpieczania swoich potrzeb życiowych. Organ odwoławczy w pełni podziela pogląd organu I instancji, co do niewłaściwego gospodarowania własnymi zasobami odwołując się w szczególności do aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia 18 stycznia 2011 r. Zdaniem organu odwoławczego, takie zachowanie można potraktować jako rodzaj marnotrawienia własnych zasobów. Przyznanie wnioskowanego świadczenia byłoby niezgodne z zasadami pomocy społecznej, gdyż rodzina skarżącej posiada majątek nieruchomy, którym mogłaby rozporządzać w taki sposób, aby uzyskać potrzebne środki finansowe. Stanowisko to zdaniem Sądu jest błędne a decyzje organu I instancji jak i zaskarżone decyzje organu odwoławczego zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Niewątpliwie za niewykorzystywanie własnych możliwości i zasobów można uznać dysponowanie nieruchomością. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.s. w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Nie jest jednak dopuszczalne przyjmowanie, że za marnotrawienie własnych zasobów można uznać jak to uczyniły organy w sprawach, zbycie dokonane przez skarżącą i jej męża w formie darowizny ułamkowych części nieruchomości na podstawie aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia 18 stycznia 2011 r. Trafnie, bowiem już w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosiła, że darowizna ta została dokonana w 2011 r. a w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o pomoc nie została dokonana jakakolwiek darowizna jak również w ostatnich 12 miesiącach poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o pomoc takowej nie było. Trafnie też skarżąca podniosła, że przy wątpliwościach organu I instancji oraz na podstawie art. 7 K.p.a. należało wyjaśnić w sprawie darowizn na czym polega ich czasowość lub uzasadniając decyzję organ winien wskazać wg wymogów art. 107 § 3 K.p.a. jakie ma wątpliwości i na jakich faktach oparł swoje stanowisko. Zdaniem Sądu wynikający z art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i przedstawienia tego rozpatrzenia zgodnie z art. 107 K.p.a. w uzasadnieniu decyzji, obligował organy nie tylko do przywołania fragmentów przedmiotowego aktu notarialnego ale rozważenia jego treści w odniesieniu do daty dokonania darowizny, skutków tej darowizny w powiązaniu z aktualną sytuacją rodziny. Tym wymogom organy nie sprostały. Nie sposób, bowiem nie zauważyć, że znaczny bo wynoszący ponad 1 rok i 6 miesięcy, jest okres czasu od dokonania darowizny do wniosku skarżącej o przyznanie pomocy społecznej, oraz że wartość darowizn wynosiła 14 000 zł i 160 zł. Zdaniem Sądu, przekracza uznanie administracyjne oparcie odmowy przyznania zasiłku celowego w miesiącu lipcu 2012 r. na niekwestionowanym fakcie rozdysponowania przez rodzinę w 2011 r. majątkiem w sposób, który z punktu widzenia celów i zasad pomocy społecznej może być ocenione jako niewłaściwe gospodarowanie własnymi zasobami, bez rozważenia upływu czasu i aktualnej sytuacji finansowej rodziny. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 11 u.p.s. nawet gdyby rodzina nie dokonała darowizny a sprzedaży przedmiotowych nieruchomości rozliczenie tak uzyskanego dochodu nastąpiłoby w okresie 12 miesięcy od jego uzyskania. Uzasadnienia decyzji nie zawierają rozważań na ile dokonane darowizny mają wpływ na aktualną sytuację rodziny poza wskazaniem dochodów z miesiąca poprzedzającego wnioski w odniesieniu do kryterium dochodowego. Ponadto odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, iż podstawą odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia nie było przekroczenie kryterium dochodowego, dlatego też ewentualne odliczenie od dochodu rodziny składek na KRUS pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Takie stanowisko nie zasługuje na aprobatę. Obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia sprawy zdaniem Sądu, zwłaszcza w odniesieniu do decyzji uznaniowych nie zwalnia organu od zbadania sytuacji materialnej rodziny ubiegającej się o pomoc społeczną z uwagi na trudną sytuację materialną w odniesieniu do wynikających z art. 8 ust. 3 u.p.s. odliczeń od przychodu. Uznając, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcia organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji. Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy rozpatrzą wnioski skarżącej uwzględniając oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.