III SA/Kr 1664/15

Kraków, dnia 2 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 października 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2015 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHZ – wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych. Skarga została wniesiona jeden dzień po terminie, zamiast w dniu 12 listopada 2015 r., to w dniu 13 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r. odrzucił na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm.) skargę S. J. z uwagi na wniesienie jej po terminie. W dniu 9 marca 2016 r. skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że niezawinioną przyczyną uchybienia terminowi była konieczność opieki nad ciężko chorą matką, która w okresie od 8 października do 5 listopada 2015 r. w związku z licznymi chorobami: zawału serca, miażdżycy tętnic, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienia tętniczego i złamania kości miednicy pozostawała osobą leżącą. W dalszym okresie aż do dnia 7 marca 2016 r. wymagała opieki. Stan jej zdrowia poprawił się po leczeniu farmakologicznym. Skarżący załączył karty leczenia szpitalnego matki, ostatnia z nich zaświadcza, że matka skarżącego przebywała w szpitalu w okresie od dnia 7 października do dnia 8 października 2015 r. oraz, że w ramach zaleceń wskazano reżim łóżkowy 4 tygodnie. Skarżący został wezwany pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r., w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia poprzedniego, do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez uprawdopodobnienie, że bez własnej winy nie dochował terminu do wniesienia skargi, w szczególności, że pozostaje jedynym opiekunem matki, przez co mimo dochowania należytej staranności nie mógł wyręczyć się w wykonaniu czynności procesowej inna osobą, w terminie do 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odmowy przywrócenia terminu. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 kwietnia 2016 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego odpowiedział pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r., że skarżący zamieszkuje wraz z matką oraz siostrą w domu jednorodzinnym w K przy ul. T . Siostra zatrudniona jest w O SA w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiska Starszego Specjalisty ds. Realizacji Zleceń Utrzymaniowych. Do pracy wychodzi wczesnym rankiem, a wraca dopiero późnym popołudniem. Matka skarżącego orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia została w dniu 24 października 1996 r. uznana za trwałego inwalidę I grupy inwalidzkiej od września 1996 r. bez możliwości podjęcia pracy ani też bez potrzeby kolejnego badania pod tym kątem. Poza licznymi schorzeniami natury kardiologicznej oraz krążeniowo – oddechowej i problemami ze wzrokiem u matki skarżącego rozpoznano otępienie w stanie po zawale obydwu półkul mózgowych. Załączono stosowne zaświadczenia potwierdzające powyższe. Pełnomocnik podniósł, że stan zdrowia matki skarżącego wymaga całodobowej nad nią opieki. Nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji. Dotyka ją szereg zaburzeń wzrokowo – przestrzennych, językowych i komunikacyjnych spowodowanych zawałem mózgu. Podkreślono, że skarżący jest zmuszony zajmować się matką praktycznie całą dobę a wolne chwile poświęca na posiłek i inne potrzeby. Dodano, że nie ma możliwości powierzenia opieki nad matką skarżącego innej osobie, gdyż ta obawia się tego. Wskazano też, że jakiekolwiek załatwienie sprawy wiązałoby się dla skarżącego z kilkugodzinnym pozostawieniem matki bez opieki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99, z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98, z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00), o braku winy można mówić tylko w przypadku, gdy dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. gdy strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. W niniejszej sprawie przesłanki formalne zostały spełnione, gdyż skarżący złożył w sądzie skargę, a zgodnie z oświadczeniem skarżącego przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 7 marca 2016 r. Wniosek o przywrócenie terminu złożony został dwa dni później, w dniu 9 marca 2016 r. Przechodząc do kwestii winy w niedochowaniu terminu – należy uznać, że skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny, iż pozostaje bez winy w niedochowaniu terminu. Bezsprzecznie, wynikający z przedstawionych zaświadczeń (kart informacyjnych) obraz schorzeń matki skarżącego uzasadnia jedynie twierdzenie, że skarżący zobowiązany jest właściwie do osobistej i wyłącznej opieki nad matką. Okoliczności związane z pracą siostry skarżącego, która wspólnie z nim i matką zamieszkują pod jednym adresem, nie są wystarczające do uznania, że skarżący nie mógł wyręczyć się bliską mu osobą, członkiem rodziny – siostrą - w nadaniu w terminie skargi, nawet przy tak zajmujących czas czynnościach, jak związanych z opieką matki. Pełnomocnik skarżącego podnosi, że skarżący ma jednak czas, choć krótki na swoje sprawy związane z egzystencją. W związku z tym nic nie stało na przeszkodzie, by spośród tego czasu wygospodarować choćby kilka minut na przygotowanie krótkiej w swej treści skargi, po to by zachować ustawowy termin do jej wniesienia i przygotować ją siostrze do nadania jej na poczcie. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał więc dostatecznie braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na podstawie przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).