III SA/Kr 1673/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na akt Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy postanawia odrzucić skargę Zarządzeniem z dnia 29 października 2014 r. wezwano skarżącą A. G., by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi przedstawiła dowód na to, że po otrzymaniu pisma Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2014 r. znak: [...], a przed wniesieniem skargi do WSA w Krakowie na ten akt, wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącej 6 listopada 2014 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, aktu Prezydenta Miasta, na mocy którego odmówiono skarżącej przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 52 § 3 ppsa. W odpowiedzi na skargę Prezydent zarzucił skarżącej, że przed wniesieniem skargi nie wezwała do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z pouczeniem. Ponadto, jak wskazano wyżej, wezwano skarżącą do przedstawienia dokumentu świadczącego o wyczerpaniu przez skarżącą środków zaskarżenia. Skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia przez organ, a następnie wezwania przez Sąd, nie wykazała, że dochowała wymogu określonego w art. 52 § 3 ppsa. Dlatego należało uznać, że skarżąca nie wezwała prawidłowo Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia. Zatem przedmiotowa skarga była niedopuszczalna i należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.