III SA/Kr 1681/15

Kraków, dnia 12 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. Ł., E. Ł., wspólników Spółki "A" s.c. z siedzibą w W na czynność Starosty Powiatu z dnia 14 lipca 2015 r. znak: [...], w przedmiocie zmiany organizacji ruchu postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 15 czerwca 205 r. skarżący: J. Ł., E. Ł., wspólnicy Spółki "A" s.c. z siedzibą w W wnieśli do Starosty Powiatu wniosek o zmianę organizacji ruchu. Pismem z dnia 14 lipca 2015 r. znak: [...], Starosta Powiatu odmówił wyrażenia zgody na zmianę organizacji ruchu na drodze powiatowej nr [...] na trasie P – I. Skarżący pismem z dnia 10 września 2015 r., nadanym w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 11 września 2015 r., wezwali Starostę do usunięcia naruszenia prawa. Starosta Powiatu na powyższe wezwanie nie udzielił odpowiedzi. Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 17 listopada 2015 r. wnieśli skargę na czynność Starosty Powiatu z dnia 14 lipca 2015 r. znak: [...], która to wpłynęła, jak wynika z prezentaty organu w dniu 20 listopada 2015 r. Jednocześnie wraz ze skargą pełnomocnik skarżących wniósł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżących podniósł, że 9 listopada 2015 r. (tj. dzień przed upływem otwartego terminu do wniesienia skargi) doznał urazu gałki ocznej oka prawego połączonej z erozją rogówki i z uwagi na te obrażenia, nie mógł wykonywać czynności zawodowych aż do dnia 16 listopada 2015 r., co dokumentuje załączone zaświadczenie lekarskie. Z uwagi na to schorzenie nie mógł też przekazać sprawy innemu profesjonalnemu pełnomocnikowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99, z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98, z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00), o braku winy można mówić tylko w przypadku, gdy dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. gdy strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący działali przez profesjonalnego pełnomocnika. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu, należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz, to, że zaniedbania osób, którymi się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002, nr 12, poz. 148). W ocenie Sądu w niniejszym przypadku pełnomocnik skarżących nie uprawdopodobnił braku swojej winy w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Zgodzić się należy w pełni ze stanowiskiem, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 1998 r., sygn. akt. III SA 1259/98, opubl. w zbiorze orzecznictwa LEX nr 44754). Brak bowiem winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zwrócić jednakże należy uwagę, że choć charakter choroby, na którą cierpiał pełnomocnik skarżących, jak wynika z dołączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego w dniach 9 listopada 2015 r. do dnia 16 listopada 2015 r. uzasadniałby twierdzenia pełnomocnika, że nie mógł on osobiście dokonać czynności procesowej polegającej na sporządzeniu przez niego i nadaniu skargi w ustawowym terminie, bo tego typu urazy mogą powodować bóle i zakłócenia widzenia, to argumentacja, że specyfika schorzenia uniemożliwiła mu przekazanie tej sprawy innemu pełnomocnikowi, co wymagało jego faktycznego przybycia do Kancelarii i szerokiego omówienia sprawy, nie jest zasadna. Pełnomocnik skarżących nie wykazał bowiem w sposób przekonywujący, że nie mógł się wyręczyć innymi osobami, by tej czynności dokonać, choćby sam telefonicznie kontaktując się z innym profesjonalnym pełnomocnikiem, czy też przy pomocy innych osób wybierających za niego odpowiedni nr telefonu innego pełnomocnika, któremu następnie przekazałby tylko stosowne instrukcje, sprowadzające się do wskazania miejsca położenia dokumentów związanych ze sprawą. Z udzielonego mu pełnomocnictwa przez skarżących jednoznacznie wynika, że już w dniu 1 lutego 2013 r. przyjął on pełnomocnictwo i przeniósł je na wskazaną w nim trójkę profesjonalnych pełnomocników, którzy mogliby działać za niego imieniem skarżących. W tym stanie rzeczy należało uznać, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił brak winy skarżących w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.