III SA/Kr 1692/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku uczestnika postępowania M. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. C. na postanowienie Wojewody z dnia 18 września 2012 r. Nr: [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a I) zwolnić M. S. od kosztów sądowych; II) ustanowić dla M. S. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek uczestniczki postępowania M. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. C. na postanowienie Wojewody z dnia 18 września 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. We wniosku o przyznanie prawa pomocy M. S. oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synami D. ur. [...] 1998 r. i M. ur. [...] 2003 r. Ich miesięczny dochód wynosi 800 zł i stanowi go wynagrodzenie za pracę wnioskodawczyni. Strona nie posiada żadnego majątku, zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Uzasadniając swoje starania strona podniosła, iż jest matką wychowującą dwoje dzieci, utrzymującą się z dochodów za pracę na pół etatu. Nie stać jej na opłacenie adwokata, ani na pokrycie kosztów sądowych. Prosi o przydzielenie adwokata z urzędu do niniejszej sprawy, w której rozprawa odbędzie się 1 sierpnia 2013 roku. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Z treści art. 12 p.p.s.a. wynika, że ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. W myśli art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy następuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym), lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W niniejszej sprawie uczestniczka tego postępowania domaga się przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie. Po dokonaniu analizy sytuacji bytowej i ekonomicznej wnioskodawczyni na podstawie oświadczeń i informacji zawartych we wniosku, a także w oparciu o akta sprawy oraz doświadczenie życiowe orzekający uznał, iż strona postępowania uwiarygodniła w sposób wystarczający i skuteczny, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych w sprawie oraz kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Za taką decyzją przemawiała przedstawiona trudna sytuacja majątkowa i życiowa wnioskodawczyni. Na utrzymaniu M. S. pozostaje dwoje dzieci, a jedynym źródłem dochodu rodziny jest wynagrodzenie za pracę strony w niepełnym wymiarze (1/2 etatu) w wysokości 800 zł. Wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłaby spieniężyć. Środki finansowe pozostające do dyspozycji rodziny wnioskodawczyni mogą wystarczyć jedynie na pokrycie podstawowych wydatków życiowych i dlatego nie można wymagać, by choćby ich część przeznaczona została na potrzeby postępowania sądowego. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że w przedmiotowej sprawie zachodzą ustawowe przesłanki do przyznania uczestniczce postępowania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości i ustanowienie na jej rzecz kwalifikowanego pełnomocnika z urzędu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.