III SA/Kr 1694/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie: SWSA Janusz Kasprzycki ASR WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Fundacji W. w L. na czynność Zarządu Powiatu Limanowskiego z dnia 29 września 2025 r. nr EK.4331.10.2020 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na udzielenie dotacji we wcześniejszym terminie postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącej 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczone tytułem wpisu sądowego od skargi; III. oddalić wniosek o zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Fundacja W. w L. (dalej: skarżąca), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność Zarządu Powiatu Limanowskiego z dnia 29 września 2025 r. nr EK.4331.10.2020 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na udzielenie dotacji we wcześniejszym terminie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 31 marca 2026 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca oświadczyła, że cofa skargę i wnosi o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w razie skutecznego cofnięcia skargi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Strona skarżąca jest zatem dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że pismem z dnia 31 marca 2026 r. skarżąca oświadczyła, że cofa wniesioną skargę. W ocenie Sądu nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałby uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, wobec czego należało uznać powyższą czynność procesową za skuteczną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozprawy. Sąd nie uwzględnił natomiast wniosku o zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 201 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. W razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2 p.p.s.a., przepis art. 206 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Uwzględniając powyższe regulacje wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do uwzględnienia skargi, o którym mowa w art. 200 p.p.s.a. Sprawa bowiem nie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Nie zaistniała w sprawie również podstawa do zwrotu, o którym mowa w art. 201 § 1 p.p.s.a., ponieważ w stanie tej sprawy umorzenie nie następuje w związku z autokontrolą organu administracji (art. 54 § 3 p.p.s.a.), a na podstawie wniosku skarżącej (art. 60 p.p.s.a.).