III SA/Kr 1695/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. skarżąca A. Ż. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym. Skarżąca domagała się w skardze wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, że konieczność natychmiastowego uiszczenia opłat objętych kwestionowaną decyzją w pełnej wysokość wiąże ze sobą wysokie ryzyko doprowadzenia skarżącej oraz jej dziecka, do życia w skrajnym ubóstwie, albowiem kwota 52 571,95 zł jest dla skarżącej kwotą astronomiczną i niemożliwą do uregulowania jednorazowo. Podniesiono, że natychmiastowa zapłata tej kwoty spowoduje pozbawienie skarżącej i jej dziecka jakichkolwiek środków do życia. W toku dotychczasowego postepowania przed sądem, skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Z widniejącego w aktach oświadczenia skarżącej o majątku i dochodach wynika min., że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnią córką, którą sama wychowuje. Na miesięczne dochody gospodarstwa domowego składa się wynagrodzenie skarżącej z umowy o prace w wysokości 684,48 zł, zasiłek rodzinny na dziecko w wysokości 118 zł, świadczenie z funduszu alimentacyjnego w wysokości 400 zł, co łącznie daje dochód w wysokości 1202,48 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Obowiązkiem wnioskodawcy jest więc wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Sąd uznał, że okoliczności takie zostały w niniejszej sprawie przez wnioskodawczynię wskazane. Skarżąca przedstawiła swoją sytuację rodzinną, a z akt sprawy wynika jej sytuacja materialna, która jednoznacznie wskazuje, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chociażby w postaci pozbawienia skarżącej i jej małoletniej córki środków do życia. Sąd wziął pod uwagę fakt, że skarżąca jest samotną matką (przez co jej zdolności zarobkowe są znacznie ograniczone) i jedyną żywicielką rodziny, a także okoliczność, że korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Z zatem wobec faktu, że Sąd dysponował pełnym obrazem sytuacji życiowej i materialnej skarżącej miał podstawy by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie, art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.